wydzielanie kortyzolu
Wydzielanie kortyzolu to proces biologiczny regulowany przez oś podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA). Kortyzol, określany jako hormon stresu, jest produkowany w warstwie pasmowatej kory nadnerczy w odpowiedzi na adrenokortykotropinę (ACTH) uwalnianą z przysadki mózgowej.
Fizjologicznie wydzielanie kortyzolu podlega rytmowi dobowemu – najwyższe stężenia występują w godzinach porannych (6-8 rano), a najniższe około północy. Regulacja tego procesu opiera się na mechanizmie ujemnego sprzężenia zwrotnego, gdzie wzrost stężenia kortyzolu hamuje wydzielanie kortykoliberyny (CRH) przez podwzgórze oraz ACTH przez przysadkę.
Zaburzenia wydzielania kortyzolu prowadzą do poważnych schorzeń. Nadmierne wydzielanie może powodować zespół Cushinga, charakteryzujący się otyłością centralną, rozstępami, nadciśnieniem i osteoporozą. Niedobór kortyzolu występuje w chorobie Addisona i objawia się osłabieniem, hipotensją, hiperpigmentacją skóry oraz zaburzeniami elektrolitowymi.
Diagnostyka zaburzeń wydzielania kortyzolu obejmuje oznaczanie jego stężenia w surowicy krwi, moczu i ślinie oraz testy dynamiczne (deksametazonowy, stymulacji ACTH). Leczenie zależy od przyczyny zaburzeń i może obejmować farmakoterapię, leczenie chirurgiczne lub radioterapię w przypadku guzów hormonalnie czynnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Metyrapon – Wskazania do stosowania
Metyrapon, dostępny w postaci miękkich kapsułek Metopirone zawierających 250 mg substancji czynnej, jest stosowany w diagnostyce i terapii zaburzeń osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. W diagnostyce służy do oceny niedoboru ACTH oraz różnicowania ACTH-zależnego zespołu Cushinga, umożliwiając ocenę funkcji przysadki i pochodzenia hiperkortyzolemii. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu enzymu 11β-hydroksylazy, co prowadzi do zahamowania konwersji 11-deoksykortyzolu do kortyzolu, co jest kluczowe dla interpretacji testów oraz kontroli poziomu kortyzolu.
11-deoksykortyzol, 11β-hydroksylaza, choroba Cushinga, ektopowe wydzielanie ACTH, endogenny zespół Cushinga, hiperkortyzolemia, Metopirone, metyrapon, nadnercza, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, parahydroksybenzoesan sodowy, przysadka, substancja pomocnicza, test diagnostyczny, wydzielanie kortyzolu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Locoid Crelo 1 mg/g
Produkt leczniczy Locoid Crelo zawierający maślan hydrokortyzonu 1 mg/g w postaci emulsji do stosowania miejscowego nie wykazuje przypadków ostrego przedawkowania, jednak długotrwałe stosowanie na dużych powierzchniach skóry może prowadzić do wchłaniania ogólnoustrojowego i zahamowania czynności kory nadnerczy. Objawy przedawkowania obejmują zahamowanie wydzielania endogennych kortykosteroidów, zespół Cushinga polekowego (otyłość centralna, twarz księżycowata, rozstępy, nadciśnienie, hiperglikemia), objawy hiperkortyzolizmu (osłabienie mięśniowe, nerwowość, bezsenność, zaburzenia elektrolitowe) oraz supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. W przypadku wystąpienia tych objawów konieczne jest stopniowe odstawianie leku, aby uniknąć przełomu nadnerczowego.
emulsja do stosowania miejscowego, hiperglikemia, hiperkortyzolemii, hiperkortyzolizm, kortykosteroid miejscowy, maślan hydrokortyzonu, nadciśnienie, niewydolność nadnerczy, opatrunek okluzyjny, otyłość centralna, przełom nadnerczowy, rozstępy skórne, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, twarz księżycowata, wtórna niewydolność kory nadnerczy, wydzielanie kortyzolu, zaburzenia elektrolitowe, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga polekowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dexmedetomidine Altan 100 mcg/ml
Deksmedetomidyna, selektywny agonista receptorów alfa-2, wykazuje działanie sympatolityczne, sedacyjne oraz przeciwbólowe, bez istotnego hamowania ośrodka oddechowego w monoterapii u zdrowych ochotników. W dawkach niskich powoduje zmniejszenie częstości skurczów serca i obniżenie ciśnienia tętniczego, natomiast w wyższych dawkach dominuje efekt obwodowego skurczu naczyń, prowadząc do wzrostu oporu naczyniowego i ciśnienia krwi przy utrzymaniu bradykardii. W badaniach klinicznych u pacjentów po zabiegach na OIOM, deksmedetomidyna zmniejszała zapotrzebowanie na midazolam, propofol oraz opioidy, skracała czas mechanicznej wentylacji i do ekstubacji, a także poprawiała współpracę pacjenta z personelem medycznym. W porównaniu do midazolamu i propofolu, wykazywała podobną skuteczność sedacji (współczynnik 1,07 vs midazolam, 1,00 vs propofol) oraz korzystniejszy profil działań niepożądanych, w tym mniejsze nasilenie majaczenia (skala CAM-ICU).
agonista receptorów alfa-2, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie zaślepione, bradykardia, ciśnienie krwi, deksmedetomidyna, działanie przeciwbólowe, działanie sedacyjne, działanie sympatolityczne, ekstubacja, hamowanie oddychania, intubacja, laryngoskop światłowodowy, majaczenie, midazolam, naczynia krwionośne, noradrenalina, oddział intensywnej opieki medycznej, opioid, opór naczyniowy, sedacja proceduralna, skala CAM-ICU, skala Ramsay, skurcz serca, tachykardia, układ krążenia, wentylacja mechaniczna, wydzielanie kortyzolu, zabieg chirurgiczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Flixonase 50 mcg/dawkę inh.
Flutykazon propionian, substancja czynna leku Flixonase (50 µg/dawkę) w formie aerozolu do nosa, wykazuje ograniczone ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych przy krótkotrwałym stosowaniu wysokich dawek donosowych. Badania kliniczne potwierdzają, że podawanie dawki 2 mg dwa razy na dobę (co stanowi 40-krotność standardowej dawki) przez 7 dni u zdrowych ochotników nie wpływało negatywnie na funkcjonowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Niemniej jednak, długotrwałe stosowanie dawek przekraczających zalecane wartości może prowadzić do zahamowania czynności tej osi, skutkując niedoczynnością kory nadnerczy, objawiającą się zmęczeniem, osłabieniem i obniżeniem ciśnienia tętniczego.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Corhydron 100 100 mg
Corhydron, zawierający hydrokortyzon w dawkach 25 mg i 100 mg, jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Dawkowanie wymaga indywidualizacji, uwzględniając wskazania kliniczne, stan pacjenta oraz odpowiedź na terapię. U dorosłych i młodzieży powyżej 14 lat standardowa dawka jednorazowa wynosi 100-250 mg, z możliwością zwiększenia do 1,5 g/dobę. W stanach ciężkich zaleca się podawanie 100-500 mg w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym 1-10 minut, z możliwością powtórzenia dawki co 2, 4 lub 6 godzin. U dzieci dawki są dostosowane do wieku i masy ciała: niemowlęta do 12 miesiąca życia otrzymują 8-10 mg/kg/dobę, a dzieci 2-14 lat 4-8 mg/kg/dobę, z minimalną dawką 25 mg/dobę. Terapia wysokimi dawkami nie powinna przekraczać 48-72 godzin ze względu na ryzyko retencji sodu i hipernatremii; w przypadku konieczności dłuższego leczenia zaleca się zamianę na metyloprednizolon lub stosowanie leku co drugi dzień u dzieci, monitorując wzrost i rozwój.
dawka jednorazowa, glikokortykosteroid, hipernatremia, hydrokortyzon, infuzja dożylna, metyloprednizolon, proszek liofilizowany, retencja sodu, roztwór 0, sól sodowa bursztynianu hydrokortyzonu, sól sodowa bursztynianu metyloprednizolonu, stężenie sodu we krwi, terapia glikokortykosteroidowa, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wydzielanie kortyzolu, zasady aseptyki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fanipos 50 mcg/dawkę donosową
Flutykazonu propionian, substancja czynna preparatu Fanipos, jest kortykosteroidem stosowanym donosowo, wykazującym silne miejscowe działanie przeciwzapalne na błonę śluzową nosa. Charakteryzuje się minimalnym wpływem na oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczową (HPA), co potwierdzają badania kliniczne wykazujące brak istotnego zahamowania funkcji kory nadnerczy. Po podaniu dawki 200 μg/dobę nie stwierdzono istotnych zmian w 24-godzinnym AUC kortyzolu w surowicy (stosunek 1,01; 90% CI 0,9–1,14), co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa leku w aspekcie działania ogólnoustrojowego.
absorpcjometria rentgenowska, aerozol do nosa, błona śluzowa nosa, długotrwałe stosowanie kortykosteroidów, działanie przeciwzapalne, flutykazonu propionian, gęstość mineralna kości, kora nadnerczy, kortykosteroid, leki donosowe, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, przekrwienie błony śluzowej, stężenie kortyzolu, wydzielanie kortyzolu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dexamethasone Zentiva 0,5 mg
Dexamethasone Zentiva, dostępny w dawkach 0,5 mg, 1 mg i 4 mg w formie tabletek, jest glikokortykosteroidem o szerokim spektrum zastosowań klinicznych, obejmujących stany zapalne, immunosupresję oraz reakcje alergiczne. Wskazania do stosowania obejmują m.in. obrzęk mózgu (w tym obrzęk okołoguzowy, po neurochirurgii, w bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych i ropniu mózgu), ciężkie napady astmy oskrzelowej, rozległe choroby skóry (erytrodermia, pęcherzyca zwykła, ostra egzema), choroby autoimmunologiczne (układowy toczeń rumieniowaty), aktywne reumatoidalne zapalenie stawów, ciężkie choroby zakaźne ze stanami toksycznymi (gruźlica, dur brzuszny), leczenie paliatywne nowotworów oraz COVID-19 u pacjentów wymagających tlenoterapii (wiek ≥12 lat, masa ciała ≥40 kg). Dodatkowo, tabletki 0,5 mg i 1 mg stosuje się w leczeniu wrodzonego zespołu nadnerczowo-płciowego u dorosłych, a dawki 1 mg i 4 mg w profilaktyce i terapii wymiotów pooperacyjnych oraz wywołanych chemioterapią. Dawkowanie jest indywidualizowane, z naciskiem na najmniejszą skuteczną dawkę, a leczenie w niektórych wskazaniach wymaga hospitalizacji i ścisłej kontroli lekarskiej.
antagonista receptora 5-HT3, antagonista receptora NK1, astma oskrzelowa, burza cytokinowa, ciśnienie śródczaszkowe, COVID-19, dur brzuszny, egzema, erytrodermia, glikokortykosteroid, gruźlica, guz mózgu, hiperkalcemia nowotworowa, leczenie paliatywne, niewydolność nadnerczy, obrzęk mózgu, pęcherzyca zwykła, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień mózgu, terapia przeciwinfekcyjna, tlenoterapia, toczeń rumieniowaty układowy, wydzielanie kortyzolu, wymioty po cytostatykach, wymioty pooperacyjne, zapalenie błony surowiczej, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie twardówki, zespół nadnerczowo-płciowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva (137 mcg + 50 mcg)/dawkę donosową
Przedawkowanie produktu leczniczego Azelastine hydrochloride + Fluticasone propionate Teva, zawierającego 137 µg azelastyny chlorowodorku (odpowiednik 125 µg azelastyny) oraz 50 µg flutykazonu propionianu w dawce donosowej, może prowadzić do specyficznych objawów zależnych od drogi podania i czasu ekspozycji. Długotrwałe stosowanie dawek przekraczających zalecane może skutkować czasowym zahamowaniem czynności nadnerczy, objawiającym się zaburzeniami wydzielania kortyzolu, które ustępują zwykle w ciągu kilku dni po redukcji dawki. Badania kliniczne wykazały, że nawet dawka flutykazonu propionianu donosowo do 2 mg (10-krotnie wyższa niż zalecana) stosowana dwukrotnie na dobę przez 7 dni nie powodowała dysfunkcji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza u zdrowych ochotników. W przypadku przypadkowego doustnego spożycia produktu mogą wystąpić objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak senność, splątanie, śpiączka, tachykardia oraz niedociśnienie, związane głównie z działaniem azelastyny chlorowodorku.
azelastyny chlorowodorek, ciśnienie tętnicze, flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, kortyzol w osoczu, leczenie objawowe, niedociśnienie, odtrutka, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja narządów, płukanie żołądka, podanie donosowe, senność, śpiączka, splątanie, tachykardia, wydzielanie kortyzolu, zahamowanie czynności nadnerczy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dexmedetomidine Kabi 100 mcg/ml
Deksmedetomidyna, będąca selektywnym agonistą receptorów alfa-2, wykazuje działanie sympatolityczne prowadzące do zmniejszenia uwalniania noradrenaliny, co skutkuje sedacją, działaniem przeciwbólowym i znieczulającym. Wpływ na układ krążenia jest dawkozależny: niskie dawki obniżają częstość akcji serca i ciśnienie tętnicze, natomiast wyższe dawki powodują wzrost oporu naczyniowego i ciśnienia krwi przy utrzymaniu bradykardii. Deksmedetomidyna charakteryzuje się względnym brakiem depresji ośrodka oddechowego, co potwierdzono w badaniach na zdrowych ochotnikach. W populacji pacjentów na OIOM-ie lek ten skutecznie redukuje zapotrzebowanie na dodatkowe leki uspokajające (midazolam, propofol) oraz opioidy podczas 24-godzinnej sedacji, umożliwiając ekstubację bez konieczności przerwania infuzji. W badaniach porównawczych wykazano podobną skuteczność deksmedetomidyny do midazolamu (współczynnik 1,07; 95% CI 0,97-1,18) i propofolu (współczynnik 1,00; 95% CI 0,92-1,08) w osiąganiu docelowego poziomu sedacji (RASS 0 do -3) przez okres do 14 dni.
bradykardia, ciśnienie krwi, częstość skurczów serca, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, depresja oddechowa, działanie bradykardiogenne, działanie naczyniokurczące, działanie sympatolityczne, ekstubacja, hipotermia, infuzja podtrzymująca, intubacja, laryngoskopia światłowodowa, majaczenie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, noradrenalina, oddział intensywnej opieki medycznej, opór naczyniowy, sedacja proceduralna, tachykardia, wentylacja mechaniczna, wydzielanie kortyzolu, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Flucon
Preparat Flucon, zawierający fluorometolon w stężeniu 1 mg/ml, jest kortykosteroidem stosowanym miejscowo w postaci kropli do oczu. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do poważnych powikłań okulistycznych, takich jak nadciśnienie wewnątrzgałkowe, jaskra, uszkodzenie nerwu wzrokowego, zaburzenia pola widzenia oraz tylna zaćma podtorebkowa. Szczególnie istotne jest regularne monitorowanie ciśnienia wewnątrzgałkowego u pacjentów poddawanych przedłużonej terapii, zwłaszcza u dzieci, u których ryzyko nadciśnienia ocznego jest wyższe i może wystąpić szybciej. Pacjenci z cukrzycą i innymi chorobami współistniejącymi są bardziej narażeni na rozwój powikłań. Ponadto, stosowanie Fluconu może obniżać miejscową odporność, sprzyjając rozwojowi zakażeń bakteryjnych, grzybiczych i wirusowych, a także maskować objawy infekcji, co utrudnia diagnostykę.
badanie w lampie szczelinowej, ciśnienie wewnątrzgałkowe, fluorometolon, herpes simplex, jaskra, kortykosteroid, nadciśnienie oczne, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, opryszczka oczna, opryszczkowe zapalenie nabłonka rogówki, owrzodzenie rogówki, perforacja, ścieńczenie rogówki, ścieńczenie twardówki, stężenie kortyzolu w osoczu, uszkodzenie nerwu wzrokowego, wirus opryszczki pospolitej, wydzielanie kortyzolu, zaburzenie pola widzenia, zaćma, zaćma podtorebkowa, zakażenie grzybicze, zapalenie