hiperkortyzolemii
Hiperkortyzolemią nazywamy stan podwyższonego stężenia kortyzolu we krwi, który może być wynikiem endogennej nadprodukcji lub egzogennej podaży glikokortykosteroidów. Najbardziej charakterystycznym zespołem klinicznym związanym z hiperkortyzolemią jest zespół Cushinga, który obejmuje szereg objawów, takich jak otyłość centralna, twarz księżycowata, bawoli kark, rozstępy skórne, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia glikemii i osteoporoza.
Przyczyny hiperkortyzolemii endogennej obejmują: nadczynność przysadki mózgowej z nadmiernym wydzielaniem ACTH (choroba Cushinga), ektopowe wydzielanie ACTH przez nowotwory (najczęściej raka drobnokomórkowego płuc), autonomiczną produkcję kortyzolu przez guz nadnercza oraz hiperplazję nadnerczy. Hiperkortyzolemię egzogenną powoduje długotrwała terapia preparatami glikokortykosteroidowymi.
Diagnostyka hiperkortyzolemii opiera się na badaniach laboratoryjnych (oznaczenie kortyzolu w surowicy, ślinie i moczu, test hamowania deksametazonem), badaniach obrazowych (TK, MRI) oraz ocenie klinicznej. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować leczenie chirurgiczne (usunięcie guza przysadki lub nadnercza), farmakoterapię (leki hamujące syntezę kortyzolu) lub radioterapię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Parkador 12,5 mg + 50 mg
Lek Parkador, zawierający karbidopę i lewodopę w dawkach 12,5 mg + 50 mg lub 25 mg + 100 mg, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze, a także jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi inhibitorami MAO, które wymaga przerwania terapii na co najmniej 2 tygodnie przed rozpoczęciem leczenia Parkadorem. Przeciwwskazania obejmują również stany kliniczne takie jak guz chromochłonny, nadczynność tarczycy, zespół Cushinga oraz ciężkie choroby układu krążenia, ze względu na ryzyko nasilenia objawów sympatykomimetycznych i obciążenia sercowo-naczyniowego. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, gdyż może powodować wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego.
choroba Parkinsona, choroby układu krążenia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, czerniak złośliwy, guz chromochłonny, hiperkortyzolemii, inhibitory MAO typu B, inhibitory monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, karbidopa i lewodopa, lek Parkador, leki sympatykomimetyczne, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, przełom nadciśnieniowy, selegilina, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przedawkowanie – Locoid Crelo 1 mg/g
Produkt leczniczy Locoid Crelo zawierający maślan hydrokortyzonu 1 mg/g w postaci emulsji do stosowania miejscowego nie wykazuje przypadków ostrego przedawkowania, jednak długotrwałe stosowanie na dużych powierzchniach skóry może prowadzić do wchłaniania ogólnoustrojowego i zahamowania czynności kory nadnerczy. Objawy przedawkowania obejmują zahamowanie wydzielania endogennych kortykosteroidów, zespół Cushinga polekowego (otyłość centralna, twarz księżycowata, rozstępy, nadciśnienie, hiperglikemia), objawy hiperkortyzolizmu (osłabienie mięśniowe, nerwowość, bezsenność, zaburzenia elektrolitowe) oraz supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. W przypadku wystąpienia tych objawów konieczne jest stopniowe odstawianie leku, aby uniknąć przełomu nadnerczowego.
emulsja do stosowania miejscowego, hiperglikemia, hiperkortyzolemii, hiperkortyzolizm, kortykosteroid miejscowy, maślan hydrokortyzonu, nadciśnienie, niewydolność nadnerczy, opatrunek okluzyjny, otyłość centralna, przełom nadnerczowy, rozstępy skórne, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, twarz księżycowata, wtórna niewydolność kory nadnerczy, wydzielanie kortyzolu, zaburzenia elektrolitowe, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga polekowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Comboterol (25 mcg + 250 mcg)/dawkę inh.
Produkt leczniczy Comboterol, zawierający salmeterol (długo działający β₂-agonista) oraz flutykazonu propionian (kortykosteroid wziewny), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. β-adrenolityki, zarówno wybiórcze, jak i niewybiórcze, antagonizują działanie salmeterolu, co może prowadzić do zaostrzenia astmy i jest przeciwwskazane bez bezwzględnych wskazań. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (100 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na salmeterol (15-krotne zwiększenie AUC) oraz flutykazonu propionian (kilkusetkrotne zwiększenie stężenia), co wiąże się z ryzykiem wydłużenia odstępu QTc, kołatań serca, zespołu Cushinga i zahamowania czynności kory nadnerczy. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna 500 mg trzy razy na dobę) powodują nieistotne statystycznie zwiększenie ekspozycji na salmeterol (Cmax 1,4x, AUC 1,2x) i flutykazon, wymagając ostrożności przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, leki wywołujące hipokaliemię (diuretyki tiazydowe i pętlowe, pochodne ksantyny, kortykosteroidy ogólnoustrojowe) mogą nasilać hipokaliemiczne działanie salmeterolu, zwiększając ryzyko zaburzeń rytmu serca, co wymaga monitorowania stężenia potasu.
aminofilina, astma, beta-adrenolityki, bronchodylatacja, Comboterol, cytochrom P450 3A4, diuretyki, erytromycyna, flutykazonu propionian, glikokortykosteroidy, hiperkortyzolemii, hipokaliemia, ipratropium, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kołatanie serca, leki moczopędne, odstęp QTc, pochodne ksantyny, rytonawir, salmeterol, steroidy, tachykardia, telitromycyna, teofilina, tiotropium, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga