wolna faza snu
Wolna faza snu, znana również jako sen wolnofalowy (SWS – slow-wave sleep) lub sen NREM fazy 3 i 4 (w starszej klasyfikacji), stanowi najgłębszą fazę snu nieREM. Charakteryzuje się obecnością fal delta o wysokiej amplitudzie i niskiej częstotliwości (0,5-4 Hz) w zapisie elektroencefalograficznym (EEG), stanowiących ponad 20% czasu trwania tej fazy.
Podczas wolnej fazy snu dochodzi do znacznego spowolnienia procesów fizjologicznych – obniża się ciśnienie tętnicze, zwalnia akcja serca i oddech, spada temperatura ciała oraz zmniejsza się napięcie mięśniowe. Jest to faza szczególnie istotna dla regeneracji organizmu, gdyż właśnie wtedy dochodzi do wzmożonej syntezy białek, intensywnej regeneracji tkanek oraz wzrostu wydzielania hormonu wzrostu.
Wolna faza snu odgrywa kluczową rolę w konsolidacji pamięci deklaratywnej (faktów, zdarzeń) oraz w procesach uczenia się. Zaburzenia tej fazy snu mogą skutkować upośledzeniem funkcji poznawczych, osłabieniem odporności oraz zaburzeniami metabolicznymi. Sen wolnofalowy dominuje w pierwszej połowie nocy, a jego ilość zmniejsza się z wiekiem, co może przyczyniać się do pogorszenia jakości snu u osób starszych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Walproinian sodu – Właściwości farmakodynamiczne
Walproinian sodu, będący pochodną kwasów tłuszczowych, wykazuje złożone działanie przeciwpadaczkowe poprzez wzmocnienie hamowania GABA-ergicznego w ośrodkowym układzie nerwowym. Jego mechanizmy farmakodynamiczne obejmują zwiększenie stężenia GABA w mózgu i móżdżku przez zahamowanie metabolizmu tego neuroprzekaźnika, wpływ presynaptyczny na metabolizm GABA, bezpośrednie oddziaływanie na kanały jonowe błony neuronalnej oraz potencjalne interakcje z receptorami GABA. Walproinian wykazuje dwa typy działania przeciwdrgawkowego: bezpośrednie, zależne od stężenia leku w surowicy i płynie mózgowo-rdzeniowym, oraz pośrednie, związane z metabolitami, zmianami stężeń neuroprzekaźników i wpływem na błony neuronów. W badaniach eksperymentalnych i klinicznych potwierdzono jego skuteczność w leczeniu napadów uogólnionych i częściowych oraz w profilaktyce nawrotów w chorobie afektywnej dwubiegunowej.
choroba afektywna dwubiegunowa, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwpadaczkowe, GABA, kanał jonowy, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwdrgawkowy, napad drgawkowy, napad drgawkowy uogólniony, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, układ GABA-ergiczny, walproinian sodu, wolna faza snu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Depakine 288,2 mg/5 ml
Depakine w formie syropu zawiera sodu walproinian w stężeniu 288,2 mg/5 ml (57,64 mg/ml) i należy do leków przeciwdrgawkowych (ATC N03AG01). Jego działanie przeciwdrgawkowe opiera się na dwóch mechanizmach: bezpośrednim, zależnym od stężenia walproinianu w surowicy i płynie mózgowo-rdzeniowym, oraz pośrednim, związanym z metabolitami, modulacją neuroprzekaźników i wpływem na błony neuronów. Kluczową rolę w efekcie terapeutycznym odgrywa zwiększenie stężenia GABA, głównego neuroprzekaźnika hamującego w OUN, co prowadzi do nasilenia hamowania synaptycznego i redukcji napadów drgawkowych. Ponadto walproinian modyfikuje strukturę snu, skracając fazę pośrednią i wydłużając fazę wolną, co może poprawiać jakość snu u pacjentów z padaczką i pośrednio zmniejszać częstość napadów.
Depakine, działanie farmakologiczne, GABA, hamowanie synaptyczne, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwdrgawkowy, mechanizm przeciwdrgawkowy, metylu p-hydroksybenzoesan, napad drgawkowy, neuroprzekaźnik hamujący, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, pośrednia faza snu, propylu p-hydroksybenzoesan, sorbitol, struktura snu, walproinian sodu, wolna faza snu, zaburzenie snu