niemodyfikowane uwalnianie
Niemodyfikowane uwalnianie (ang. unmodified release) to określenie odnoszące się do preparatów farmaceutycznych, które po podaniu uwalniają substancję czynną w sposób natychmiastowy, bez specjalnych mechanizmów kontrolujących tempo tego procesu. Jest to tradycyjna, standardowa forma postaci leku, w przeciwieństwie do preparatów o zmodyfikowanym uwalnianiu.
W przypadku leków o niemodyfikowanym uwalnianiu, substancja aktywna jest uwalniana bezpośrednio po podaniu lub po rozpadzie postaci leku (np. tabletki) w przewodzie pokarmowym. Charakteryzuje się to szybkim wzrostem stężenia substancji czynnej w osoczu, osiągnięciem stężenia maksymalnego, a następnie spadkiem stężenia zgodnie z kinetyką eliminacji leku.
Preparaty o niemodyfikowanym uwalnianiu wymagają zwykle częstszego dawkowania w porównaniu do form o zmodyfikowanym uwalnianiu, co może wpływać na compliance pacjentów. Są jednak nieodzowne w sytuacjach, gdy potrzebne jest szybkie działanie leku, np. w terapii bólu ostrego, stanach nagłych czy przy rozpoczynaniu leczenia, gdy konieczne jest szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Produkt Isoptin SR-E 240 zawierający chlorowodorek werapamilu wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania i nasilenia choroby. Standardowe dawki dobowe wahają się od 240 mg do 360 mg, z możliwością zwiększenia do 480 mg w terapii długoterminowej, a w krótkotrwałym leczeniu – nawet powyżej tej wartości. Dawkowanie dla dorosłych i młodzieży powyżej 50 kg w nadciśnieniu tętniczym, chorobie wieńcowej, napadowym częstoskurczu nadkomorowym, migotaniu i trzepotaniu przedsionków wynosi od 120 mg do 480 mg na dobę, podawane w jednej lub dwóch dawkach podzielonych. W przypadku konieczności stosowania dawki 120 mg zaleca się użycie produktu o przedłużonym uwalnianiu Isoptin SR 120 mg. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością wątroby wskazane jest rozpoczęcie terapii od mniejszych dawek (Isoptin 40 mg lub 80 mg) z dokładnym monitorowaniem odpowiedzi klinicznej i funkcji narządów. Produkt nie jest zalecany u dzieci poniżej 50 kg ze względu na wysoką zawartość substancji czynnej i formę o przedłużonym uwalnianiu; w tej populacji stosuje się preparaty o niemodyfikowanym uwalnianiu.
chlorowodorek werapamilu, choroba wieńcowa, dawka podzielona, dysfunkcja narządu, działanie niepożądane, kontrola rytmu serca, metabolizm werapamilu, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niemodyfikowane uwalnianie, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, przedłużone uwalnianie, trzepotanie przedsionków, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Werapamil chlorowodorek (Isoptin SR) stosowany jest w dawkach indywidualnie dostosowanych do nasilenia choroby, zwykle w zakresie 240-360 mg/dobę, z maksymalną dawką do 480 mg/dobę podczas terapii długotrwałej. Wskazania obejmują nadciśnienie tętnicze, chorobę wieńcową, napadowy częstoskurcz nadkomorowy oraz migotanie i trzepotanie przedsionków, gdzie dawki wynoszą od 120 mg do 480 mg na dobę, podawane w jednej lub dwóch dawkach podzielonych. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od mniejszych dawek, preferując tabletki Isoptin 40 mg lub 80 mg zamiast preparatu o przedłużonym uwalnianiu 120 mg. U dzieci poniżej 50 kg nie zaleca się stosowania Isoptin SR 120 mg, a preferowane są formy o niemodyfikowanym uwalnianiu. W przypadku zaburzeń czynności nerek konieczne jest ostrożne dawkowanie i ścisłe monitorowanie stanu klinicznego.
choroba wieńcowa, dysfunkcja wątroby, działanie niepożądane, metabolizm leku, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niemodyfikowane uwalnianie, niewydolność wątroby, podanie doustne, podeszły wiek, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, trzepotanie przedsionków, werapamil chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zespół odstawienia -
Leksykon substancji czynnych
Werapamil chlorowodorek jest racemiczną mieszaniną enancjomerów R i S, charakteryzującą się intensywnym metabolizmem w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18. Po podaniu doustnym wchłania się szybko (>90%) z jelita cienkiego, jednak biodostępność jest niska z powodu efektu pierwszego przejścia – wynosi około 22% dla postaci o niemodyfikowanym uwalnianiu i około 33% dla postaci o przedłużonym uwalnianiu. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach stosowania, a stężenia werapamilu i jego aktywnego metabolitu norwerapamilu są porównywalne. Maksymalne stężenia werapamilu w osoczu obserwuje się po 1-2 godzinach (postać niemodyfikowana) lub 4-5 godzinach (postać o przedłużonym uwalnianiu), natomiast norwerapamil osiąga szczyt po 1 lub 5 godzinach odpowiednio. Werapamil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%) oraz szeroką dystrybucję (1,8-6,8 l/kg). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 3-7 godzin, a klirens całkowity jest zbliżony do przepływu krwi przez wątrobę (0,7-1,3 l/h/kg). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (50% w ciągu 24 h, 70% w 5 dni), z minimalnym wydalaniem leku w formie niezmienionej (3-4%).
biodostępność, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens, metabolizm werapamilu, mieszanina racemiczna, niemodyfikowane uwalnianie, niewydolność wątroby, norwerapamil, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, werapamilu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Diclac 150 Duo to tabletki o zmodyfikowanym, dwufazowym uwalnianiu diklofenaku sodowego, zawierające 150 mg substancji czynnej, z czego 25 mg uwalniane jest szybko, a 125 mg stopniowo. Preparat składa się z dwóch warstw: warstwa o niemodyfikowanym uwalnianiu zawiera m.in. laktozę jednowodną (83,5 mg na tabletkę), wapnia wodorofosforan dwuwodny, skrobię kukurydzianą oraz barwnik (żelaza tlenek czerwony E172), natomiast warstwa o przedłużonym uwalnianiu zawiera hypromelozę, odpowiedzialną za kontrolowane uwalnianie diklofenaku. Obie warstwy zawierają również magnezu stearynian i laktozę jednowodną, co jest istotne w kontekście pacjentów z nietolerancją laktozy.
celuloza mikrokrystaliczna, diklofenak sodowy, efekt terapeutyczny, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, niemodyfikowane uwalnianie, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, przedłużone uwalnianie, skrobia kukurydziana, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tlenek żelaza, wapnia wodorofosforan -
Leksykon leków
Chlorowodorek werapamilu, obecny w preparacie Isoptin, jest mieszaniną racemiczną enancjomerów R i S, podlegającą intensywnemu metabolizmowi w wątrobie z udziałem izoenzymów CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 oraz CYP2C18. W wyniku metabolizmu powstaje 12 metabolitów, z których norwerapamil wykazuje 10-20% aktywności farmakologicznej związku macierzystego i stanowi około 6% wydalanego leku. Biodostępność werapamilu po podaniu doustnym wynosi 22% dla formy o niemodyfikowanym uwalnianiu i około 33% dla formy o przedłużonym uwalnianiu, przy czym długotrwałe stosowanie powoduje dwukrotny wzrost biodostępności. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 1-2 godzinach (forma niemodyfikowana) i 4-5 godzinach (forma o przedłużonym uwalnianiu), a Tmax norwerapamilu wynosi 1 i 5 godzin. Werapamil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%) oraz szeroką dystrybucję (1,8-6,8 l/kg masy ciała). Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 3-7 godzin, a klirens całkowity około 1 l/h/kg masy ciała.
absorpcja, biodostępność układowa, chlorowodorek werapamilu, CYP1A2, CYP2C18, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, działanie hipotensyjne, efekt pierwszego przejścia, enancjomer R, enancjomer S, hemodializa, klirens całkowity, metabolizm leku, mieszanina racemiczna, N-dealkilacja, nadciśnienie tętnicze, niemodyfikowane uwalnianie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norwerapamil, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny leku, stężenie maksymalne, werapamil
