napadowy częstoskurcz nadkomorowy
Napadowy częstoskurcz nadkomorowy (PSVT – Paroxysmal Supraventricular Tachycardia) to arytmia serca charakteryzująca się nagłym początkiem szybkiej, regularnej akcji serca, zazwyczaj 150-250 uderzeń na minutę. Arytmia ta powstaje w przedsionkach lub węźle przedsionkowo-komorowym, czyli powyżej poziomu komór serca.
Główne mechanizmy PSVT obejmują re-entry (krążący impuls) w obrębie węzła przedsionkowo-komorowego (AVNRT), krążenie impulsu z wykorzystaniem dodatkowej drogi przewodzenia (AVRT, jak w zespole WPW) lub ogniskowy częstoskurcz przedsionkowy. Charakterystyczną cechą jest nagły początek i koniec epizodu, bez fazy „rozgrzewania” czy „wygaszania” arytmii.
Objawy PSVT obejmują kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, a w cięższych przypadkach omdlenia. Diagnoza opiera się na zapisie EKG podczas napadu, który wykazuje wąskie zespoły QRS i brak widocznych załamków P lub ich nietypowe położenie. W leczeniu stosuje się manewry wagalne, adenozynę dożylnie w ostrej fazie oraz beta-blokery, blokery kanałów wapniowych lub ablację przezskórną jako terapię długoterminową.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Przeciwwskazania stosowania
Adenozyna jest kluczowym lekiem w terapii napadowych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane w wielu stanach klinicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na adenozynę lub substancje pomocnicze, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia bez stymulatora, zespół chorego węzła zatokowego bez stymulatora, zespół długiego QT, ciężkie niedociśnienie tętnicze, niewyrównaną niewydolność serca oraz przewlekłą obturacyjną chorobę płuc z objawami skurczu oskrzeli. Przed podaniem adenozyny konieczna jest szczegółowa ocena kliniczna, w tym wywiad alergiczny, analiza EKG, pomiar ciśnienia tętniczego, ocena wydolności serca i funkcji oddechowej, aby wykluczyć powyższe przeciwwskazania i zminimalizować ryzyko powikłań hemodynamicznych i arytmicznych.
Adenocor, adenosine kabi, adenozyna, arytmia komorowa, astma oskrzelowa, asystolia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ciężkie niedociśnienie tętnicze, działanie wazodylatacyjne, hipoksemia, kardiowerter-defibrylator, nagły zgon sercowy, napadowe zaburzenie rytmu serca, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewyrównana niewydolność serca, perfuzja narządowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, rytm zatokowy, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zatrzymanie krążenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół długiego QT, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Staveran 120 120 mg
Staveran 120 zawiera chlorowodorek werapamilu w dawce 120 mg, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych o działaniu nasercowym (kod ATC: C08DA01). Mechanizm działania opiera się na hamowaniu napływu jonów wapnia przez wolne kanały wapniowe w komórkach mięśnia sercowego oraz mięśniówki gładkiej naczyń, co prowadzi do zwolnienia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wydłużenia okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym. Werapamil zmniejsza częstość skurczów komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków oraz może przerwać napadowe częstoskurcze nadkomorowe (PSVT) poprzez blokadę mechanizmu pobudzenia nawrotnego w węźle przedsionkowo-komorowym, nie wpływając na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków i przewodzenie wewnątrzkomorowe.
antagonista wapnia, badanie elektrofizjologiczne, chlorowodorek werapamilu, ciśnienie zaklinowania, działanie naczyniowe, działanie przeciwarytmiczne, efekt inotropowy ujemny, frakcja wyrzutowa, kanał wapniowy, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, organiczna choroba serca, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wskaźnik sercowy - Leksykon substancji czynnych
Landiolol – Wskazania do stosowania
Landiolol (Runrapiq) jest selektywnym antagonistą receptorów β-adrenergicznych o krótkim czasie działania, stosowanym do szybkiej kontroli częstości akcji serca u dorosłych pacjentów w stanach nagłych, takich jak częstoskurcz nadkomorowy oraz migotanie lub trzepotanie przedsionków z szybką czynnością komór. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 300 mg landiololu chlorowodorku (280 mg landiololu) w fiolce, co po rekonstytucji daje roztwór o stężeniu 6 mg landiololu chlorowodorku/ml. Landiolol jest szczególnie użyteczny w okresie około- i pooperacyjnym, gdy konieczna jest szybka i precyzyjna kontrola rytmu serca, a także w innych sytuacjach klinicznych wymagających krótkotrwałej interwencji farmakologicznej.
antagonista receptorów beta-adrenergicznych, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz zatokowy, dawkowanie, landiolol, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, okres okołooperacyjny, okres pooperacyjny, podanie dożylne, roztwór do infuzji, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, trzepotanie przedsionków, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Isoptin 40 40 mg
Werapamil, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych (kod ATC: C08DA01), działa głównie poprzez blokadę napływu jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśniówki naczyń, co prowadzi do zwolnienia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz wydłużenia okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym. Mechanizm ten skutkuje zmniejszeniem częstości skurczów komór u pacjentów z migotaniem i trzepotaniem przedsionków oraz umożliwia przerwanie napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT) poprzez przerwanie pobudzenia nawrotnego. Werapamil nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków i przewodzenie wewnątrzkomorowe, co podkreśla jego selektywność działania na układ przewodzący serca.
antagonista wapnia, ciśnienie zaklinowania, depolaryzacja, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, jony sodu, kanał wapniowy, kurczliwość mięśnia sercowego, mięsień sercowy, mięśniówka gładka naczyń, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, okres refrakcji, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie wewnątrzkomorowe, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, włókna przedsionków, wskaźnik sercowy, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Właściwości farmakodynamiczne
Adenozyna, endogenny nukleozyd purynowy, wykazuje działanie dromotropowo ujemne w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia skuteczne przerwanie pętli pobudzenia krążącego i konwersję napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT) do rytmu zatokowego. W praktyce klinicznej adenozyna podawana jest w szybkim wstrzyknięciu dożylnym, a dawki stosowane u dzieci wahają się od 37,5 μg/kg do 400 μg/kg masy ciała, z efektywnością terapeutyczną w zakresie 72–100%. Substancja ta nie jest skuteczna w migotaniu i trzepotaniu przedsionków, gdyż w tych arytmiach węzeł przedsionkowo-komorowy nie uczestniczy w obwodzie re-entry. Adenozyna pełni również funkcję diagnostyczną, umożliwiając precyzyjniejszą ocenę aktywności elektrycznej przedsionków oraz różnicowanie częstoskurczów nadkomorowych z szerokimi i wąskimi zespołami QRS podczas zapisu EKG i badań elektrofizjologicznych.
adenozyna, amiodaron, badanie elektrofizjologiczne, choroba serca, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, działanie dromotropowo-ujemne, kardiowersja, migotanie komór, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nukleozyd purynowy, obwód re-entry, preekscytacja, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rozszerzenie naczyń obwodowych, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Epidemiologia
Tachykardia, definiowana jako częstość rytmu serca powyżej 100 uderzeń na minutę, jest powszechnym zaburzeniem rytmu serca o zróżnicowanej epidemiologii zależnej od typu arytmii, wieku i chorób współistniejących. Częstoskurcze nadkomorowe (SVT) występują z częstością 2,25-2,29 na 1000 osób, z roczną zapadalnością około 35-36 na 100 000 osobo-lat, dotykając głównie kobiety (dwukrotnie wyższe ryzyko) oraz osoby powyżej 65. roku życia (pięciokrotnie wyższe ryzyko). Najczęstsze typy SVT to AVNRT (50-60% przypadków u dorosłych, średni wiek 32 lata), AVRT (około 30% u dorosłych, dominujący u dzieci z 75% udziałem) oraz AT (około 10%). W populacji pediatrycznej SVT występuje u 0,1-0,4%, z 50-60% pierwszych epizodów w pierwszym roku życia i wysokim odsetkiem spontanicznej remisji u niemowląt. Częstoskurcz komorowy (VT) jest główną przyczyną nagłej śmierci sercowej, odpowiadając za około 300 000 zgonów rocznie w USA, z częstością nagłej śmierci 53 na 100 000 osób. VT jest silnie powiązany z chorobą wieńcową i chorobami strukturalnymi serca, z częstością arytmii komorowych sięgającą 69 000 na 100 000 u pacjentów z chorobą wieńcową. Tachykardia zatokowa, w tym nieadekwatna tachykardia zatokowa (IST) z częstością ≥90 ud/min w 24h i ≥100 ud/min w spoczynku, występuje u 1,16% populacji i dotyka głównie młodych dorosłych, zwłaszcza kobiet. Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS) dotyka 0,2-1,0% populacji, głównie młode kobiety (80%), z populacją w USA szacowaną na około 500 000 pacjentów, a liczba ta wzrosła dwukrotnie po pandemii COVID-19.
anomalia Ebsteina, arytmia przedsionkowa, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, choroba strukturalna serca, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, częstoskurcz przedsionkowy, kardiomiopatia indukowana tachykardią, kardiomiopatia tachyarytmiczna, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nieadekwatna tachykardia zatokowa, niewydolność serca, ogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, polimorficzny częstoskurcz komorowy, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, tachykardia zatokowa, tetralogia Fallota, wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa, zespół Brugadów, zespół długiego QT, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adenocor 3 mg/ml
Adenocor, zawierający adenozynę w stężeniu 3 mg/ml (6 mg w 2 ml fiolce), jest wskazany do szybkiego przywracania rytmu zatokowego u pacjentów z napadowym częstoskurczem nadkomorowym (PSVT), w tym u osób z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a. Mechanizm działania polega na szybkim zwolnieniu przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, co przerywa pętlę nawrotną częstoskurczu. Adenocor jest lekiem pierwszego wyboru w nagłych przypadkach arytmii nadkomorowej, a także stosowany jest w diagnostyce różnicowej częstoskurczów z szerokimi i wąskimi zespołami QRS, ułatwiając ocenę aktywności elektrycznej przedsionków. Preparat jest skuteczny i bezpieczny w populacji pediatrycznej (0-18 lat), co czyni go uniwersalnym narzędziem terapeutycznym w warunkach szpitalnych, zwłaszcza na oddziałach ratunkowych i kardiologicznych.
adenozyna, aktywność elektryczna przedsionków, arytmia nadkomorowa, częstoskurcz, częstoskurcz komorowy, dieta niskosodowa, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, oddział intensywnej terapii, oddział kardiologiczny, okres półtrwania adenozyny, rytm zatokowy, sprzęt reanimacyjny, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenia rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Adenosine Kabi 3 mg/ml
Adenosine Kabi, roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 3 mg/ml, jest wskazany wyłącznie dla dorosłych pacjentów w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego (SVT), w tym u chorych z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a. Lek umożliwia szybkie przywrócenie rytmu zatokowego poprzez blokadę przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym. Ponadto, adenozyna jest użyteczna w diagnostyce różnicowej arytmii nadkomorowych i komorowych, zwłaszcza w przypadku szerokich i wąskich zespołów QRS, ułatwiając interpretację EKG poprzez zwolnienie przewodzenia AV. Nie jest skuteczna w leczeniu trzepotania i migotania przedsionków ani częstoskurczu komorowego, jednak jej zastosowanie może mieć wartość diagnostyczną w tych arytmiach. Dodatkowo, Adenosine Kabi stosuje się jako środek sensybilizujący podczas inwazyjnych badań elektrofizjologicznych układu przewodzącego serca.
adenozyna, ampułko-strzykawka, badanie elektrofizjologiczne wewnątrzkomorowe, częstoskurcz komorowy, diagnostyka różnicowa częstoskurczu nadkomorowego, diagnostyka różnicowa zaburzeń rytmu serca, EKG, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, roztwór do wstrzykiwań, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Isoptin SR-E 240 240 mg
Isoptin SR-E 240 zawiera 240 mg chlorowodorku werapamilu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, będącego selektywnym antagonistą kanałów wapniowych (ATC: C08DA01). Werapamil blokuje napływ jonów wapnia przez wolne kanały w komórkach mięśnia sercowego oraz mięśniówki gładkiej naczyń, co prowadzi do zwolnienia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wydłużenia okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym. Mechanizm ten jest podstawą działania przeciwarytmicznego, szczególnie skutecznego w kontroli częstości rytmu komór u pacjentów z migotaniem i trzepotaniem przedsionków oraz w przerwaniu pobudzenia nawrotnego w napadowych częstoskurczach nadkomorowych (PSVT). Werapamil nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków i przewodzenia wewnątrzkomorowego, co podkreśla jego selektywność działania. Ponadto, lek nie wywołuje skurczu tętnic obwodowych ani nie zmienia całkowitego stężenia wapnia w surowicy.
antagonista wapnia, blokada kanałów wapniowych, chlorowodorek werapamilu, ciśnienie napełniania lewej komory, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, częstoskurcz nadkomorowy, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, jon wapnia, kurczliwość mięśnia sercowego, kurczliwość naczyń krwionośnych, mięsień sercowy, mięśniówka gładka naczyń krwionośnych, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, okres refrakcji, organiczna choroba serca, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy przedsionków, przewodzenie wewnątrzkomorowe, skurcz tętnic obwodowych, trzepotanie przedsionków, układowy opór naczyniowy, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie czynności serca, zaburzenie rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszym typem częstoskurczu nadkomorowego, charakteryzującym się pętlą pobudzenia w obrębie węzła przedsionkowo-komorowego, prowadzącą do nagłego, napadowego częstoskurczu o częstości 140-280 uderzeń na minutę. Mechanizm AVNRT opiera się na istnieniu dwóch funkcjonalnych dróg przewodzenia w węźle AV – drogi szybkiej z dłuższym okresem refrakcji oraz drogi wolnej z krótszym okresem refrakcji. Przedwczesne pobudzenia przedsionkowe lub komorowe mogą inicjować pętlę reentry, wywołując napad częstoskurczu. Diagnostyka opiera się na EKG wykazującym wąskokompleksowy częstoskurcz z załamkiem P po zespole QRS (krótki odstęp RP), monitorowaniu Holterowskim oraz badaniu elektrofizjologicznym, które może pełnić również funkcję terapeutyczną. AVNRT występuje częściej u młodych kobiet i zwykle u osób bez strukturalnej choroby serca.
ablacja przezskórna, adenozyna, amiodaron, badanie elektrofizjologiczne, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, digoksyna, diltiazem, elektrofizjolog, flekainid, hipotensja, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, manewr Valsalvy, masaż zatoki szyjnej, monitorowanie holterowskie, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, omdlenie, próba wagalna, przedwczesne pobudzenie komorowe, przedwczesne pobudzenie przedsionkowe, saturacja, stabilność hemodynamiczna, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, zatoka wieńcowa, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Epidemiologia
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) stanowi około 60% napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT), z wyraźną przewagą u kobiet (stosunek 2:1). Częstość występowania PSVT wynosi około 35/100 000 osób rocznie, a rozpowszechnienie w populacji to 2,25/1000. AVNRT najczęściej manifestuje się w wieku około 32 lat, rzadko u dzieci poniżej 5. roku życia, i zwykle występuje u osób z prawidłową strukturą serca, choć może współistnieć z chorobami strukturalnymi, zwłaszcza wrodzonymi wadami serca. Etiologia AVNRT jest wieloczynnikowa, z możliwym wpływem hormonalnym (np. ciąża, fazy cyklu miesiączkowego) oraz potencjalnym, choć nie do końca poznanym, podłożem genetycznym. Wysiłek fizyczny i czynniki środowiskowe (kawa, alkohol) mogą prowokować epizody arytmii, a atypowe formy AVNRT częściej występują u młodych mężczyzn, zwłaszcza sportowców.
ablacja cewnikowa, arytmia komorowa, autonomiczny układ nerwowy, badanie elektrofizjologiczne, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, echokardiogram, elektrofizjolog, elektrokardiogram, kardiolog, markery sercowe, monitor Holtera, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, strukturalna choroba serca, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Isoptin 80 80 mg
Werapamil chlorowodorek wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od nasilenia choroby i wskazania terapeutycznego. Standardowa dobowa dawka wynosi zazwyczaj 240-360 mg, z maksymalną dawką 480 mg na dobę w terapii długoterminowej, natomiast w leczeniu krótkotrwałym dopuszczalne są wyższe dawki. Preparaty dostępne są w dawkach 40 mg (Isoptin 40), 80 mg (Isoptin 80) oraz w formach o przedłużonym uwalnianiu (Isoptin SR 120 mg i SR-E 240 mg), co pozwala na dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta, zwłaszcza u osób z niewydolnością wątroby lub w podeszłym wieku. Dawkowanie w nadciśnieniu tętniczym, chorobie wieńcowej, napadowym częstoskurczu nadkomorowym oraz migotaniu i trzepotaniu przedsionków wynosi 120-480 mg na dobę, podawane w 3-4 dawkach podzielonych. U dzieci i młodzieży werapamil stosuje się wyłącznie w zaburzeniach rytmu serca, z dawkami odpowiednio 80-120 mg/dobę (do 6 lat) i 80-360 mg/dobę (6-14 lat) w 2-4 dawkach podzielonych.
choroba wieńcowa, dysfunkcja wątroby, Isoptin, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, preparat o przedłużonym uwalnianiu, tabletka powlekana, trzepotanie przedsionków, werapamil, werapamil chlorowodorek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adenocor 3 mg/ml
Adenocor (adenozyna) w stężeniu 3 mg/ml jest wskazany do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego lub podania przez cewnik żylny w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem medycznym z dostępem do sprzętu resuscytacyjnego. Podanie leku wymaga bezpośredniego wstrzyknięcia do żyły lub cewnika, z natychmiastowym przepłukaniem 0,9% roztworem NaCl. Monitorowanie EKG i ciśnienia tętniczego jest obligatoryjne, a u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym dużego stopnia należy unikać kolejnych dawek. Dawkowanie u dorosłych w napadowym częstoskurczu nadkomorowym rozpoczyna się od 3 mg (bolus dożylny w ciągu 2 sekund), następnie 6 mg i 12 mg, podawanych co 1-2 minuty, bez przekraczania 12 mg łącznie. U dzieci i młodzieży dawka początkowa wynosi 0,1 mg/kg m.c. (maksymalnie 6 mg), z możliwością zwiększania o 0,1 mg/kg m.c. do maksymalnie 12 mg. U osób starszych stosuje się dawkowanie jak u dorosłych. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, gdyż metabolizm adenozyny nie zachodzi w tych narządach.
adenozyna, blok przedsionkowo-komorowy, bolus dożylny, cewnik żylny, chlorek sodu, ciśnienie tętnicze, diagnostyka różnicowa, diagnostyka różnicowa częstoskurczu nadkomorowego, EKG, monitorowanie czynności serca, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, roztwór do wstrzykiwań, rytm zatokowy, sprzęt resuscytacyjny, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adenosine Kabi 3 mg/ml
Adenozyna, endogenny nukleozyd purynowy, wykazuje działanie dromotropowo ujemne poprzez spowolnienie przewodzenia impulsów w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia przerwanie pętli pobudzenia krążącego i skuteczne leczenie napadowego częstoskurczu nadkomorowego. Podanie dożylne adenozyny w formie szybkiego wstrzyknięcia pozwala na szybkie przywrócenie rytmu zatokowego, co czyni ją cennym lekiem w nagłych interwencjach kardiologicznych. Należy jednak pamiętać, że adenozyna nie jest skuteczna w arytmiach takich jak migotanie czy trzepotanie przedsionków, gdzie węzeł przedsionkowo-komorowy nie uczestniczy w pętli pobudzenia. Ponadto, adenozyna znajduje zastosowanie diagnostyczne w różnicowaniu częstoskurczów nadkomorowych oraz w badaniach elektrofizjologicznych, umożliwiając precyzyjne określenie miejsca bloku przedsionkowo-komorowego i identyfikację dróg dodatkowych przewodzenia impulsów.
adenozyna, ampułko-strzykawka, badanie elektrofizjologiczne, częstoskurcz nadkomorowy, droga dodatkowa, działanie dromotropowo-ujemne, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, obwód re-entry, osmolalność, pętla pobudzenia krążącego, roztwór do wstrzykiwań, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zapis elektrokardiograficzny, zespół preekscytacji, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzykomorowej – Etiologia i przyczyny
Defekt przegrody międzykomorowej (VSD) jest jedną z najczęstszych wrodzonych wad serca, stanowiąc około 20-30% wszystkich wad wrodzonych, powstając w wyniku nieprawidłowego rozwoju przegrody międzykomorowej w pierwszych 8 tygodniach życia płodowego. VSD charakteryzuje się obecnością otworu w przegrodzie międzykomorowej, co powoduje przeciek lewo-prawy i mieszanie krwi utlenowanej z krwią odtlenowaną. Hemodynamika zależy od wielkości ubytku, oporu naczyniowego płuc oraz obecności zwężeń drogi odpływu prawej komory. Wyróżnia się różne typy VSD: mięśniowy, błoniasty, napływowy, odpływowy oraz typu malalignment. Duże, nierestrykcyjne ubytki prowadzą do znacznego przecieku, przeciążenia prawej komory, nadciśnienia płucnego i zespołu Eisenmengera. Etiologia VSD jest wieloczynnikowa, obejmująca zarówno czynniki genetyczne (mutacje w genach takich jak GATA4, NKX2-5, aberracje chromosomalne, zespoły genetyczne) jak i środowiskowe (cukrzyca matki, padaczka, infekcje, ekspozycja na teratogeny, np. leki przeciwpadaczkowe, alkohol, tytoń).
defekt przegrody międzykomorowej, dwupłatkowa zastawka aortalna, dysfagia, fenyloketonuria, kwas walproinowy, morfogeneza serca, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, opór naczyniowy płucny, poduszeczki wsierdziowe, poszerzenie aorty wstępującej, przeciek lewo-prawy, przerost prawej komory, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, VSD mięśniowy, wrodzona wada serca, zatoka Valsalvy, zawał mięśnia sercowego, zespół Downa, zespół Eisenmengera, zespół Holta-Orama, zwężenie drogi odpływu prawej komory - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszym typem napadowej częstoskurczu nadkomorowego, stanowiąc 60-70% przypadków SVT. Diagnoza opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz rejestracji 12-odprowadzeniowego EKG podczas epizodu, gdzie obserwuje się regularny częstoskurcz z wąskimi zespołami QRS (<120 ms) i częstością 140-280/min. Charakterystyczne cechy EKG to brak widocznych załamków P lub ich ukrycie w QRS, obecność retrogradnych załamków P w 60% przypadków, pseudo-załamków R w V1 lub S w II, III, aVF oraz krótki odstęp RP. Czułość i swoistość obecności załamka r w aVR i V1 wynosi odpowiednio 90,1% i 100%. Diagnostyka uzupełniana jest długoterminowym monitorowaniem rytmu (Holter 24-48h, rejestratory zdarzeń, implantowane rejestratory pętlowe), badaniami laboratoryjnymi (TSH, elektrolity, markery sercowe) oraz obrazowymi (echokardiogram, test wysiłkowy). Wskazane jest także badanie elektrofizjologiczne, które stanowi złoty standard diagnostyczny, pozwalając na precyzyjne zlokalizowanie obwodu reentry i różnicowanie typów AVNRT (typowe slow-fast 90-95%, atypowe fast-slow 5-8%, rzadkie slow-slow 1-2%).
12-odprowadzeniowe EKG, ablacja przezskórna, adenozyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie fizykalne, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, echokardiogram, elektrokardiogram, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kardiowersja elektryczna, kołatanie serca, manewr wagalny, monitorowanie holterowskie, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, omdlenie, pęczek Hisa, próba wagalna, przedwczesny skurcz przedsionkowy, rejestrator zdarzeń, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, test wysiłkowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, wszczepialny rejestrator pętlowy, zaburzenie rytmu serca, załamek P, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Leczenie
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami a komorami, co predysponuje do tachyarytmii. U pacjentów bezobjawowych z preekscytacją zaleca się konsultację elektrofizjologiczną, a w przypadku drogi wysokiego ryzyka lub zawodów wysokiego ryzyka wskazana jest ablacja. U niemowląt do 2/3 przypadków może dojść do samoistnego zaniku drogi dodatkowej. W leczeniu objawowego WPW ablacja przezskórna jest metodą pierwszego wyboru, cechującą się skutecznością 90-95% i niskim ryzykiem powikłań (1-3%), natomiast w ostrej fazie tachyarytmii stosuje się manewry wagalne oraz farmakoterapię dostosowaną do mechanizmu arytmii (adenozyna, prokainamid, beta-adrenolityki, blokery kanału wapniowego). W migotaniu przedsionków z preekscytacją przeciwwskazane są leki blokujące węzeł AV (digoksyna, adenozyna, werapamil, beta-adrenolityki) ze względu na ryzyko przyspieszenia przewodzenia przez drogę dodatkową i migotania komór. W przypadku niestabilności hemodynamicznej wskazana jest synchronizowana kardiowersja elektryczna zgodnie z algorytmem ACLS.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, ablacja RF, badanie elektrofizjologiczne, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, częstoskurcz nadkomorowy, dodatkowa droga przewodzenia, kardiowersja elektryczna, krążenie pozaustrojowe, krioablacja, lek klasy IA, lek klasy IC, manewr Valsalvy, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie komór, nagły zgon sercowy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, niestabilność hemodynamiczna, powikłanie, preekscytacja, sternotomia pośrodkowa, tachyarytmia, tachyarytmia przedsionkowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Staveran 80 80 mg
Staveran, zawierający werapamil chlorowodorek w dawkach 40 mg, 80 mg i 120 mg, jest selektywnym antagonistą kanałów wapniowych o działaniu bezpośrednio nasercowym (kod ATC: C08DA01). Mechanizm działania polega na hamowaniu napływu jonów wapnia przez wolne kanały błonowe w komórkach mięśnia sercowego oraz mięśniówki gładkiej naczyń, co prowadzi do zwolnienia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wydłużenia okresu refrakencji w węźle przedsionkowo-komorowym. Werapamil skutecznie zmniejsza częstość akcji komór u pacjentów z trzepotaniem i migotaniem przedsionków oraz przerywa pobudzenie nawrotne w napadowych częstoskurczach nadkomorowych (PSVT), nie wpływając na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków i przewodzenia wewnątrzkomorowego.
antagonista wapnia, chlorowodorek werapamilu, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, dysfunkcja lewej komory, działanie inotropowe ujemne, działanie naczyniowe, frakcja wyrzutowa, jon wapnia, komórka mięśnia sercowego, mięśniówka gładka naczyń krwionośnych, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, okres refrakcji, organiczna choroba serca, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy przedsionków, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, przewodzenie wewnątrzkomorowe, rytm zatokowy, skurcz tętnic obwodowych, trzepotanie przedsionków, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Objawy
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszym typem napadowego częstoskurczu nadkomorowego (SVT), charakteryzującym się nagłym początkiem i zakończeniem epizodów z częstością rytmu serca od 140 do 280 uderzeń na minutę. Objawy obejmują kołatanie serca, uczucie pulsowania w szyi, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej oraz poliurię po epizodzie. Epizody mają charakter regularnego rytmu, trwają od kilku sekund do kilku godzin i mogą być wywołane przez czynniki takie jak wysiłek fizyczny, stres, kofeina, alkohol czy leki. W ciężkich przypadkach, zwłaszcza przy częstości powyżej 170/min, mogą wystąpić omdlenia, ból w klatce piersiowej, hipotensja i wstrząs. Nieleczona AVNRT może prowadzić do kardiomiopatii tachyarytmicznej, zaostrzenia niewydolności serca, dławicy piersiowej, a w rzadkich przypadkach do zatrzymania akcji serca.
ablacja przezskórna, akcja serca, beta-antagonista, choroba serca, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja lewej komory, hipotensja, intensywny wysiłek fizyczny, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kołatanie serca, mięsień sercowy, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, omdlenie, perfuzja mózgu, pojemność minutowa serca, poliuria, przedwczesne pobudzenie przedsionkowe, sympatykomimetyk, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, ucisk w klatce piersiowej, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Werapamil – Właściwości farmakodynamiczne
Werapamil, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych (ATC: C08DA01), działa głównie na mięsień sercowy oraz mięśniówkę gładką naczyń krwionośnych poprzez hamowanie napływu jonów wapnia i prawdopodobnie sodu do komórek układu przewodzącego serca i mięśnia sercowego. Jego przeciwarytmiczne działanie wynika z blokady wolnych kanałów wapniowych w węźle zatokowo-przedsionkowym i przedsionkowo-komorowym, co skutkuje zwolnieniem przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wydłużeniem okresu refrakcji w węźle p-k, prowadząc do zmniejszenia częstości rytmu komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków oraz przywrócenia rytmu zatokowego w napadowych częstoskurczach nadkomorowych (PSVT). Werapamil nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków czy przewodzenie wewnątrzkomorowe, wykazując selektywność działania na górne i środkowe regiony węzła p-k, przy minimalnym wpływie na niższe regiony i pęczek Hisa.
Farmakodynamicznie werapamil rozszerza naczynia krwionośne, zmniejszając opór obwodowy i obciążenie następcze, co kompensuje jego ujemne działanie inotropowe, dzięki czemu wskaźnik sercowy pozostaje zwykle niezmieniony. Dawki dożylne 5-10 mg powodują przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, układowego oporu naczyniowego oraz kurczliwości naczyń, z nieznacznym wzrostem ciśnienia napełniania lewej komory. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką dysfunkcją serca (ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej >20 mmHg, frakcja wyrzutowa <30%), u których może dojść do pogorszenia niewydolności serca. Werapamil nie wywołuje skurczu tętnic obwodowych ani nie zmienia całkowitego stężenia wapnia w surowicy, co podkreśla jego korzystny profil hemodynamiczny.
antagonista wapnia, blokada kanałów wapniowych, ciśnienie napełniania lewej komory, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, depolaryzacja, droga dodatkowa, działanie inotropowe, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, jon wapnia, kanał jonowy, komórka mięśnia sercowego, kurczliwość mięśnia sercowego, kurczliwość naczyń krwionośnych, mięsień sercowy, mięśniówka gładka naczyń, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, okres refrakcji, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie wewnątrzkomorowe, PSVT, rytm zatokowy, skurcz tętnic obwodowych, stężenie wapnia w surowicy, trzepotanie przedsionków, układowy opór naczyniowy, werapamil chlorowodorek, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, włókna przedsionków, włókna węzła zatokowo-przedsionkowego, wolny kanał wapniowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Staveran 40 40 mg
Werapamil, substancja czynna leku Staveran (kod ATC C08DA01), jest wybiórczym antagonistą kanałów wapniowych o działaniu nasercowym, hamującym napływ jonów wapnia i sodu do komórek mięśnia sercowego oraz mięśniówki gładkiej naczyń. Jego działanie przeciwarytmiczne polega na zwalnianiu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, wydłużaniu okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym oraz zmniejszaniu częstości skurczów komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków. Werapamil skutecznie przerywa pobudzenie nawrotne w węźle przedsionkowo-komorowym, co może przywrócić rytm zatokowy w napadowych częstoskurczach nadkomorowych (PSVT). Lek nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami, nie zmienia czasu trwania potencjału czynnościowego przedsionków ani przewodzenia wewnątrzkomorowego, a jego działanie jest selektywne względem struktur układu przewodzącego serca.
antagonista wapnia, chlorowodorek werapamilu, ciśnienie zaklinowania, działanie hemodynamiczne, działanie inotropowe ujemne, działanie nasercowe, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, homeostaza wapnia, jon sodu, jon wapnia, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, kod ATC, kurczliwość mięśnia sercowego, mięsień sercowy, mięśniówka gładka, migotanie przedsionków, naczynie krwionośne, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze serca, okres refrakcji, organiczna choroba serca, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przewodzenie wewnątrzkomorowe, rozszerzenie naczyń obwodowych, rytm zatokowy, stężenie wapnia, surowica krwi, tętnica płucna, trzepotanie przedsionków, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wskaźnik sercowy, zaburzenie czynności serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adenocor 3 mg/ml
Adenozyna, będąca nukleozydem purynowym i lekiem z grupy „Inne leki stosowane w chorobach serca” (kod ATC: C01EB10), wykazuje kluczowe działanie dromotropowo ujemne w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia przerwanie pętli pobudzenia krążącego (obwodu re-entry) i skuteczne konwertowanie napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT) do rytmu zatokowego. Po szybkim dożylnym podaniu adenozyna znacząco zwalnia przewodzenie impulsów w węźle AV, co jest wykorzystywane zarówno terapeutycznie, jak i diagnostycznie. W populacji pediatrycznej, na podstawie 14 badań obejmujących około 450 pacjentów w wieku od 6 godzin do 18 lat, adenozyna wykazuje wysoką skuteczność (72-100%) w dawkach od 37,5 μg/kg do 400 μg/kg masy ciała, przy czym dawki poniżej 100 μg/kg mogą być nieskuteczne. Adenozyna nie jest skuteczna w migotaniu i trzepotaniu przedsionków, gdyż w tych arytmiach węzeł AV nie uczestniczy w pętli pobudzenia.
adenozyna, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, kardiowersja, migotanie komór, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nukleozyd purynowy, obwód re-entry, pętla pobudzenia krążącego, PSVT, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zapis elektrokardiograficzny, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia przedsionkowa to napadowy częstoskurcz nadkomorowy charakteryzujący się częstością rytmu serca powyżej 100 uderzeń/min, wynikający z nieprawidłowych impulsów elektrycznych w przedsionkach. Diagnostyka opiera się na 12-odprowadzeniowym EKG, gdzie obserwuje się regularny rytm z wąskimi zespołami QRS i morfologicznie zmiennymi załamkami P, różnymi od rytmu zatokowego. W przypadku napadowego charakteru arytmii konieczne jest dłuższe monitorowanie EKG (Holter 24-48h, rejestrator zdarzeń do 30 dni, implantowalny rejestrator do 3 lat). Wyróżnia się tachykardię jednogniskową (FAT) i wieloogniskową (MAT), z których MAT cechuje się nieregularnym rytmem, co najmniej trzema morfologiami załamków P oraz częstością >100 uderzeń/min. Manewry wagalne i podanie adenozyny mają znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne, a badanie elektrofizjologiczne (EPS) stanowi złoty standard w rozpoznaniu i umożliwia ablację ogniska arytmii. Nowoczesne techniki mapowania 3D poprawiają skuteczność leczenia.
ablacja cewnikowa, badanie elektrofizjologiczne, badanie przedmiotowe, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, digoksyna, echokardiografia, elektrokardiogram, hipomagnezmia, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kołatanie serca, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność krążenia, połączenie przedsionkowo-komorowe, próba Valsalvy, próba wysiłkowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rejestrator zdarzeń, tachykardia przedsionkowa, tachykardia wieloogniskowa, teofilina, trzepotanie przedsionków, wszczepialny rejestrator arytmii, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół QRS - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Wskazania do stosowania
Adenozyna jest kluczowym lekiem w kardiologii, stosowanym głównie w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego (PSVT), w tym u pacjentów z zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a. Preparaty zawierające adenozynę, takie jak Adenocor i Adenosine Kabi, różnią się wskazaniami: Adenocor jest dopuszczony do stosowania u dzieci i młodzieży (0-18 lat) oraz dorosłych, natomiast Adenosine Kabi jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych i dodatkowo wykorzystywany do sensybilizacji w wewnątrzkomorowych badaniach elektrofizjologicznych. Adenozyna działa poprzez hamowanie przewodnictwa w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia szybkie przywrócenie rytmu zatokowego oraz ułatwia diagnostykę różnicową arytmii z szerokimi i wąskimi zespołami QRS. Preparaty dostępne są w formie roztworów do wstrzykiwań o stężeniach 3 mg/ml, 6 mg/2 ml oraz 12 mg/4 ml, z pH 5,5-7,5 i osmolalnością 270-330 mOsm/kg, zawierając 3,54 mg sodu na ml roztworu.
Adenocor, adenosine kabi, adenozyna, aktywność elektryczna przedsionków, ampułko-strzykawka, badanie elektrofizjologiczne wewnątrzkomorowe, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, diagnostyka różnicowa częstoskurczu, diagnostyka różnicowa zaburzeń rytmu serca, dodatkowa droga przewodzenia, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, przewodnictwo serca, roztwór do wstrzykiwań, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Epidemiologia
Tachykardia przedsionkowa (AT) jest rzadkim typem częstoskurczu nadkomorowego (SVT), stanowiącym 5-15% przypadków SVT kierowanych do ablacji. W populacji ogólnej prewalencja jest niska, np. 0,34% młodych mężczyzn pilotów ma bezobjawową AT, a 0,46% objawową. W USA rejestruje się około 90 000 nowych przypadków napadowej AT rocznie. AT występuje w każdym wieku, częściej u dzieci i osób z wrodzonymi wadami serca, a u osób >70 lat stanowi około 23% napadowych SVT. Wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa (MAT) jest rzadka (0,05-0,32% hospitalizowanych), dotyczy głównie starszych mężczyzn (średni wiek 72 lata). Czynniki ryzyka obejmują choroby serca (choroba wieńcowa, wady zastawkowe, niewydolność), wrodzone wady, POChP (60-85% w MAT), zabiegi kardiochirurgiczne, choroby tarczycy, cukrzycę, używki (alkohol >15 drinków/tydzień u mężczyzn, >8 u kobiet), stres i leki. U pacjentów z MAT śmiertelność sięga 30-60%, głównie z powodu chorób współistniejących.
ablacja, bezdech senny, choroba tarczycy, choroba wieńcowa, cieśń trójdzielno-żylna, cukrzyca, częstoskurcz nadkomorowy, frakcja wyrzutowa, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, ogniskowa tachykardia przedsionkowa, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tachykardia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, udar niedokrwienny, wada zastawkowa, wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa, wrodzona wada serca, zator mózgowy, żyła główna górna - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Leczenie
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszym napadowym częstoskurczem nadkomorowym, którego leczenie zależy od częstości i nasilenia objawów. W ostrych epizodach pierwszym krokiem są manewry wagalne (np. próba Valsalvy, masaż zatoki szyjnej, zimny okład na twarz), które zwiększają napięcie nerwu błędnego i mogą przerwać pętlę pobudzenia. W przypadku nieskuteczności manewrów stosuje się farmakoterapię: adenozynę dożylnie w dawce początkowej 6 mg, z możliwością zwiększenia do 12-18 mg, która przerywa AVNRT w 80-90% przypadków, a także niedyhydropirydynowe blokery kanału wapniowego (werapamil 5-10 mg i diltiazem 0,25 mg/kg dożylnie) oraz beta-blokery. Kardiowersja elektryczna jest zarezerwowana dla pacjentów niestabilnych hemodynamicznie lub gdy inne metody zawodzą.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, adenozyna, amiodaron, antagonista wapnia, atenolol, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, chinidyna, digoksyna, diltiazem, esmolol, farmakoterapia, flekainid, fluoroskopia, hipotensja, kardiowersja elektryczna, krioablacja, lek antyarytmiczny, lek antyarytmiczny klasy IA, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, metoprolol, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nerw błędny, niestabilność hemodynamiczna, perforacja serca, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, próba Valsalvy, prokainamid, propafenon, propranolol, rejestrator pętlowy, rejestrator zdarzeń, rytm zatokowy, strukturalna choroba serca, stymulator serca, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, tamponada serca, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca