pętla pobudzenia krążącego
Pętla pobudzenia krążącego (ang. reentry circuit) to patologiczny mechanizm elektrofizjologiczny, który leży u podstaw wielu zaburzeń rytmu serca, w tym częstoskurczu nawrotnego, trzepotania i migotania przedsionków. Polega na ciągłym krążeniu impulsu elektrycznego wokół określonej pętli w sercu, zamiast prawidłowego, jednokierunkowego przewodzenia.
Do powstania pętli pobudzenia krążącego niezbędne są trzy warunki: obecność obszaru jednostronnego bloku przewodzenia, odpowiednio wolne przewodzenie w pozostałej części obwodu oraz odpowiednio krótki okres refrakcji tkanek. Mechanizm ten prowadzi do samopodtrzymującego się krążenia impulsu elektrycznego, które może utrzymywać się przez długi czas, powodując tachyarytmię.
W praktyce klinicznej, zrozumienie koncepcji pętli pobudzenia krążącego ma kluczowe znaczenie dla skutecznego leczenia arytmii. Terapie ukierunkowane są na przerwanie tej pętli, co można osiągnąć farmakologicznie (leki antyarytmiczne) lub poprzez zabiegi inwazyjne (ablacja RF), które trwale przerywają szlak przewodzenia w krytycznym punkcie obwodu reentry.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adenosine Kabi 3 mg/ml
Adenozyna, endogenny nukleozyd purynowy, wykazuje działanie dromotropowo ujemne poprzez spowolnienie przewodzenia impulsów w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia przerwanie pętli pobudzenia krążącego i skuteczne leczenie napadowego częstoskurczu nadkomorowego. Podanie dożylne adenozyny w formie szybkiego wstrzyknięcia pozwala na szybkie przywrócenie rytmu zatokowego, co czyni ją cennym lekiem w nagłych interwencjach kardiologicznych. Należy jednak pamiętać, że adenozyna nie jest skuteczna w arytmiach takich jak migotanie czy trzepotanie przedsionków, gdzie węzeł przedsionkowo-komorowy nie uczestniczy w pętli pobudzenia. Ponadto, adenozyna znajduje zastosowanie diagnostyczne w różnicowaniu częstoskurczów nadkomorowych oraz w badaniach elektrofizjologicznych, umożliwiając precyzyjne określenie miejsca bloku przedsionkowo-komorowego i identyfikację dróg dodatkowych przewodzenia impulsów.
adenozyna, ampułko-strzykawka, badanie elektrofizjologiczne, częstoskurcz nadkomorowy, droga dodatkowa, działanie dromotropowo-ujemne, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, obwód re-entry, osmolalność, pętla pobudzenia krążącego, roztwór do wstrzykiwań, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zapis elektrokardiograficzny, zespół preekscytacji, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Adenocor 3 mg/ml
Adenozyna, będąca nukleozydem purynowym i lekiem z grupy „Inne leki stosowane w chorobach serca” (kod ATC: C01EB10), wykazuje kluczowe działanie dromotropowo ujemne w węźle przedsionkowo-komorowym, co umożliwia przerwanie pętli pobudzenia krążącego (obwodu re-entry) i skuteczne konwertowanie napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT) do rytmu zatokowego. Po szybkim dożylnym podaniu adenozyna znacząco zwalnia przewodzenie impulsów w węźle AV, co jest wykorzystywane zarówno terapeutycznie, jak i diagnostycznie. W populacji pediatrycznej, na podstawie 14 badań obejmujących około 450 pacjentów w wieku od 6 godzin do 18 lat, adenozyna wykazuje wysoką skuteczność (72-100%) w dawkach od 37,5 μg/kg do 400 μg/kg masy ciała, przy czym dawki poniżej 100 μg/kg mogą być nieskuteczne. Adenozyna nie jest skuteczna w migotaniu i trzepotaniu przedsionków, gdyż w tych arytmiach węzeł AV nie uczestniczy w pętli pobudzenia.
adenozyna, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, kardiowersja, migotanie komór, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nukleozyd purynowy, obwód re-entry, pętla pobudzenia krążącego, PSVT, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zapis elektrokardiograficzny, zespół QRS, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW