zaburzenie orientacji przestrzennej

Zaburzenie orientacji przestrzennej to dysfunkcja neurologiczna polegająca na trudności w rozumieniu relacji przestrzennych i nawigowaniu w środowisku. Pacjenci z tym zaburzeniem mają problemy z określeniem kierunków (góra-dół, prawo-lewo), odległości między obiektami oraz właściwego umiejscowienia przedmiotów względem siebie.

W praktyce klinicznej zaburzenie to objawia się trudnościami w poruszaniu się po znanych miejscach, czytaniu map, kopiowaniu rysunków czy wykonywaniu złożonych czynności manualnych. Może występować jako objaw chorób neurologicznych, w tym udaru mózgu (szczególnie w obrębie płata ciemieniowego), choroby Alzheimera, innych typów otępienia, a także pourazowych uszkodzeń mózgu.

Diagnostyka zaburzeń orientacji przestrzennej opiera się na specjalistycznych testach neuropsychologicznych, takich jak test rysowania zegara, test rysowania figur geometrycznych czy testy orientacji w terenie. Leczenie ukierunkowane jest głównie na chorobę podstawową oraz rehabilitację neuropsychologiczną, która może poprawić funkcjonowanie pacjenta poprzez trening umiejętności przestrzennych i strategie kompensacyjne.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl