zaburzenie ostrości widzenia

Zaburzenie ostrości widzenia to powszechny objaw okulistyczny, charakteryzujący się niewyraźnym lub rozmytym obrazem, który pacjent widzi zarówno przy patrzeniu na obiekty znajdujące się blisko, jak i daleko. Może występować jako objaw nagły lub rozwijać się stopniowo, dotycząc jednego lub obu oczu jednocześnie.

Przyczyny zaburzeń ostrości widzenia są bardzo zróżnicowane. Najczęstsze to wady refrakcji (krótkowzroczność, dalekowzroczność, astygmatyzm, prezbiopia), zmiany patologiczne soczewki (zaćma), zmiany rogówki (keratokonus, dystrofie rogówki), choroby siatkówki (retinopatia cukrzycowa, zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem), jaskra, zaburzenia neurologiczne oraz działania niepożądane niektórych leków.

Diagnostyka zaburzeń ostrości widzenia obejmuje badanie ostrości wzroku, badanie przedmiotowe oka, ocenę refrakcji, pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego, badanie dna oka oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe (OCT, angiografia fluoresceinowa) czy elektryczne potencjały wzrokowe. W niektórych przypadkach konieczna jest konsultacja neurologiczna.

Leczenie zaburzeń ostrości widzenia zależy od ich przyczyny. Może obejmować korekcję wad wzroku (okulary, soczewki kontaktowe), leczenie farmakologiczne (krople przeciwjaskrowe, leki przeciwzapalne), procedury laserowe (np. w retinopatii cukrzycowej), interwencje chirurgiczne (operacja zaćmy, witrektomia) lub iniekcje doszklistkowe (w AMD). Wczesne rozpoznanie i leczenie jest kluczowe dla zapobiegania trwałemu uszkodzeniu wzroku.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl