blokada epiduralna
Blokada epiduralna to technika anestezjologiczna polegająca na podaniu leku znieczulającego miejscowo do przestrzeni zewnątrzoponowej (epiduralnej) kręgosłupa. Przestrzeń ta znajduje się między opona twardą a więzadłem żółtym, zawiera tkankę tłuszczową, naczynia krwionośne i sploty żylne.
Procedura wykonywana jest przez wprowadzenie specjalnej igły, a następnie cewnika do przestrzeni zewnątrzoponowej, najczęściej w odcinku lędźwiowym lub piersiowym kręgosłupa. Podane leki znieczulające blokują przewodnictwo nerwowe, co powoduje zniesienie czucia bólu oraz różnego stopnia blokadę ruchową poniżej miejsca podania.
Blokada epiduralna znajduje zastosowanie w anestezji podczas zabiegów operacyjnych (szczególnie w obrębie jamy brzusznej, miednicy i kończyn dolnych), w leczeniu bólu pooperacyjnego, w analgezji porodu oraz w terapii bólu przewlekłego. Zaletą tej metody jest możliwość wielokrotnego podawania leków przez pozostawiony cewnik epiduralny.
Do najczęstszych powikłań blokady epiduralnej należą: spadek ciśnienia tętniczego, ból głowy popunkcyjny (w przypadku przebicia opony twardej), krwiak lub ropień zewnątrzoponowy oraz przemijające zaburzenia neurologiczne. Przeciwwskazania obejmują m.in. zaburzenia krzepnięcia, infekcje w miejscu wkłucia, ciężkie choroby układu krążenia oraz niektóre choroby neurologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina dysku – Diagnostyka i diagnoza
Przepuklina dysku międzykręgowego to patologiczne wydostanie się jądra miażdżystego przez uszkodzony pierścień włóknisty, prowadzące do ucisku na rdzeń kręgowy lub korzenie nerwowe. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym testach neurologicznych oraz teście unoszenia wyprostowanej nogi (SLR), który przy dodatnim wyniku wskazuje na ucisk nerwu, ze specyficznością powyżej 90% w przypadku testu kontralateralnego. Wskazane jest wykonanie rezonansu magnetycznego (MRI) po 6 tygodniach utrzymywania się objawów, będącego złotym standardem obrazowania, umożliwiającego precyzyjną lokalizację przepukliny i ocenę ucisku nerwów. Dodatkowo, w wybranych przypadkach stosuje się tomografię komputerową, mielografię oraz badania neurofizjologiczne, takie jak elektromiografia (EMG) i badanie przewodnictwa nerwowego (NCS), które pomagają w ocenie funkcji nerwów i mięśni. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. zespół mięśnia gruszkowatego, chorobę zwyrodnieniową dysków oraz stenozę kanału kręgowego, a także ocenę tzw. „czerwonych flag” wskazujących na pilne stany wymagające interwencji neurochirurgicznej.
badanie fizykalne, badanie neurofizjologiczne, badanie przewodnictwa nerwowego, białko C-reaktywne, blokada epiduralna, blokada nerwu, choroba zwyrodnieniowa dysków, deficyt neurologiczny, dyskografia, elektromiografia, jądro miażdżyste, korzeń nerwowy, mielografia, mikrodiscektomia, odcinek lędźwiowy, odczyn Biernackiego, pierścień włóknisty, płyn mózgowo-rdzeniowy, przepuklina dysku, przepuklina krążka międzykręgowego, rdzeń kręgowy, rezonans magnetyczny, stenoza kanału kręgowego, test unoszenia wyprostowanej nogi, tomografia komputerowa, zapalenie stawów kręgosłupa, zespół mięśnia gruszkowatego, zespół ogona końskiego - Leksykon chorób i schorzeń
Spondyloza szyjna – Leczenie
Spondyloza szyjna, będąca chorobą zwyrodnieniową dotykającą ponad 85% osób powyżej 60. roku życia, wymaga leczenia dostosowanego do nasilenia objawów i obecności czerwonych flag. Leczenie zachowawcze, obejmujące fizykoterapię (4-6 tygodniowy program ćwiczeń izometrycznych, rozciągających, lekkich aerobowych oraz trakcji szyjnej), farmakoterapię (NLPZ, krótkotrwałe doustne sterydy, leki rozluźniające mięśnie, przeciwdrgawkowe i przeciwdepresyjne) oraz unieruchomienie kręgosłupa szyjnego (miękkie kołnierze, ortezy typu filadelfijskiego lub Minerva), stanowi podstawę terapii w przypadku braku znacznej mielopatii. Terapie pasywne, takie jak ciepłe okłady, ultradźwięki, TENS czy masaż, wspomagają kontrolę bólu i poprawę funkcji. W przypadku braku efektów lub progresji neurologicznej wskazane są iniekcje steroidowe (blokady epiduralne, stawów międzywyrostkowych, gałęzi przyśrodkowych) oraz zabiegi ablacji częstotliwości radiowej (rizotomia) w celu długotrwałego złagodzenia bólu.
ablacja częstotliwości radiowej, akupunktura, blokada epiduralna, chiropraktyka, ćwiczenia izometryczne, dekompresja rdzenia kręgowego, diatermia, fizjoterapia, fizykoterapia, iniekcje steroidowe, kwasy tłuszczowe omega-3, laminektomia, leki przeciwdrgawkowe, leki rozluźniające mięśnie, manipulacja powięziowa, medycyna chińska, mielopatia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, proloterapia, rdzeń kręgowy, refleksologia, rizotomia, spondyloza szyjna, stymulacja elektryczna nerwów, terapia falą uderzeniową, trakcja szyjna, ultradźwięki