rzutowe stwardnienie rozsiane
Rzutowe stwardnienie rozsiane (RRMS – Relapsing-Remitting Multiple Sclerosis) to najczęstsza postać stwardnienia rozsianego, stanowiąca około 85% wszystkich przypadków w momencie diagnozy. Charakteryzuje się występowaniem wyraźnych rzutów choroby (zaostrzeń), po których następują okresy remisji, czyli całkowitego lub częściowego ustąpienia objawów.
Rzut choroby definiuje się jako pojawienie się nowych objawów neurologicznych lub nasilenie istniejących, trwające co najmniej 24 godziny, bez towarzyszącej infekcji czy gorączki. Typowe objawy rzutu to zaburzenia widzenia, drętwienia, osłabienie mięśni, zaburzenia równowagi czy koordynacji ruchowej. Częstotliwość rzutów jest indywidualna – mogą występować kilka razy w roku lub raz na kilka lat.
W leczeniu RRMS kluczowe znaczenie ma wczesne wdrożenie terapii modyfikującej przebieg choroby (DMT). Leki te redukują częstość i nasilenie rzutów, spowalniają progresję niepełnosprawności oraz ograniczają powstawanie nowych zmian demielinizacyjnych widocznych w badaniach obrazowych. W leczeniu ostrego rzutu stosuje się zazwyczaj wysokie dawki kortykosteroidów, które przyspieszają ustępowanie objawów.
Bez odpowiedniego leczenia RRMS może z czasem przejść w postać wtórnie postępującą (SPMS), charakteryzującą się stopniowym narastaniem niepełnosprawności niezależnie od występowania rzutów. Nowoczesne metody diagnostyczne, w tym rezonans magnetyczny, oraz wczesne rozpoczęcie terapii znacząco poprawiają rokowanie pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tifay 14 mg
Teriflunomid, stosowany w dawce 14 mg raz na dobę u pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS), wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 1112 pacjentów przez medianę 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie miało charakter łagodny, rozlany i ustępowało u 87,1% pacjentów, a przerwanie terapii z tego powodu dotyczyło 1,3%. Zwiększenie aktywności AlAT do ≤3× GGN było częstsze niż w grupie placebo, ale wartości >3× GGN występowały z podobną częstością w obu grupach. Wzrost ciśnienia tętniczego (skurczowe >140 mmHg u 19,9% vs. 15,5% placebo) oraz zmniejszenie liczby białych krwinek (<15% spadku, głównie neutrofili i limfocytów) były obserwowane, jednak ciężkie zakażenia nie występowały częściej niż w grupie kontrolnej (2,7% vs. 2,2%). Neuropatia obwodowa pojawiła się u 1,9% pacjentów leczonych teriflunomidem, a u 5 pacjentów konieczne było przerwanie leczenia z powodu tego powikłania.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, białe krwinki, biegunka, ból głowy, ciężka reakcja skórna, ciężkie zakażenie, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, limfocyt, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, małopłytkowość, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neuropatia obwodowa, neutrofil, nowotwór złośliwy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, płytki krwi, podwyższona AlAT, polineuropatia, posocznica, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, rzutowe stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, torbiel trzustki, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Glatiramer acetate Teva 40 mg/ml
Glatiramer acetate Teva w stężeniu 40 mg/ml, dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany do leczenia pacjentów z rzutowymi postaciami stwardnienia rozsianego (MS). Substancją czynną jest octan glatirameru, syntetyczny polipeptyd złożony z czterech aminokwasów: kwasu L-glutaminowego (0,129-0,153 mol), L-alaniny (0,392-0,462 mol), L-tyrozyny (0,086-0,100 mol) oraz L-lizyny (0,300-0,374 mol), o średniej masie cząsteczkowej 5000-9000 Da. Preparat charakteryzuje się pH 5,5-7,0 i osmolarnością około 300 mOsmol/L, a dawka 1 ml roztworu zawiera 40 mg octanu glatirameru (36 mg glatirameru zasady). Lek wykazuje udokumentowaną skuteczność w terapii rzutowych form MS, co podkreśla konieczność precyzyjnej diagnozy przed rozpoczęciem leczenia.
aminokwas, ampułko-strzykawka, Glatiramer acetate Teva, kwas L-glutaminowy, L-alanina, L-lizyna, L-tyrozyna, masa cząsteczkowa, octan glatirameru, osmolarność, pierwotnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, roztwór do wstrzykiwań, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowe stwardnienie rozsiane, syntetyczny polipeptyd, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego