metabolizm ezetymibu

Ezetymib jest lekiem hipolipemizującym, który selektywnie blokuje wchłanianie cholesterolu w jelicie cienkim. Po podaniu doustnym ulega szybkiemu wchłanianiu i intensywnej biotransformacji w jelicie oraz wątrobie do farmakologicznie aktywnego glukuronianu, który jest głównym metabolitem obecnym w osoczu.

Metabolizm ezetymibu odbywa się głównie poprzez procesy sprzęgania z kwasem glukuronowym (glukuronidacja) za pośrednictwem enzymów UGT (urydyno-5′-difosforo-glukuronozyltransferazy), zwłaszcza UGT1A1, UGT1A3 i UGT2B15. Powstały glukuronid ezetymibu ulega enterohepatycznemu krążeniu, co przedłuża działanie leku w organizmie.

Około 78% dawki ezetymibu jest wydalane z kałem, głównie w postaci niezmienionej, natomiast około 11% z moczem, przeważnie jako metabolity. Okres półtrwania ezetymibu i jego aktywnego metabolitu wynosi około 22 godziny, co pozwala na dawkowanie raz na dobę. Lek nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ enzymatyczny.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etibax 10 mg

Farmakokinetyka ezetymibu, substancji czynnej Etibax 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz intensywnym sprzęganiem do aktywnego glukuronianu fenolowego. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) osiągane są odpowiednio w 1-2 godziny dla glukuronianu i 4-12 godzin dla ezetymibu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (ezetymib 99,7%, glukuronian 88-92%) oraz powolną eliminację z okresem półtrwania około 22 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Biodostępność nie jest zależna od spożycia pokarmu, a eliminacja następuje głównie z kałem (78%) i w mniejszym stopniu z moczem (11%). U dzieci powyżej 6 lat farmakokinetyka jest porównywalna z dorosłymi, natomiast brak danych dla młodszych pacjentów ogranicza stosowanie w tej grupie. U osób starszych (≥65 lat) stężenia całkowite są dwukrotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawki ze względu na brak różnic w skuteczności i bezpieczeństwie.
AUC, biodostępność ezetymibu, cholesterol frakcji LDL, cyklosporyna, dysfagia, działania niepożądane, eliminacja leku, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, jelito cienkie, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, leki immunosupresyjne, metabolizm ezetymibu, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, sitosterolemia, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Coltowan 10 mg

Farmakokinetyka ezetymibu (Coltowan 10 mg) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem glukuronianu fenolowego osiąganym w osoczu w ciągu 1-2 godzin, a samego ezetymibu po 4-12 godzinach. Ezetymib wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7%), a jego główny metabolit – glukuronian ezetymibu – wiąże się w 88-92%. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z glukuronianem (reakcja fazy II) w jelicie cienkim i wątrobie, a metabolity są eliminowane głównie z kałem (78%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (11%). Okres półtrwania obu form wynosi około 22 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Biodostępność leku nie jest modyfikowana przez posiłki, co pozwala na podawanie leku niezależnie od jedzenia.
biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cyklosporyna, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm ezetymibu, okres półtrwania, pole pod krzywą, reakcja fazy I, reakcja fazy II, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wchłanianie ezetymibu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg

Farmakokinetyka leku Rosulip Plus, zawierającego rozuwastatynę (40 mg) i ezetymib (10 mg), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami obu substancji czynnych oraz ich wzajemnymi interakcjami. Rozuwastatyna wykazuje biodostępność około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5% w formie niezmienionej). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z powstawaniem metabolitów N-demetylowych (aktywność ~50% słabsza) i laktonowych (klinicznie nieaktywne). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. U pacjentów z polimorfizmami genów SLCO1B1 i ABCG2 obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę, co może wymagać dostosowania dawki. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitów są istotnie podwyższone (3- i 9-krotnie). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 8-9) ekspozycja na lek może wzrosnąć co najmniej dwukrotnie.
ABCG2, białko transportowe, cyklosporyna, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, ezetymib, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym, klirens kreatyniny, klirens LDL-C, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, ludzki hepatocyt, metabolit N-demetylowy, metabolizm ezetymibu, metabolizm rozuwastatyny, niewydolność nerek, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, transporter błonowy OATP-C, wchłanianie ezetymibu, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Esetin 10 mg

Ezetymib, substancja czynna leku Esetin (10 mg tabletki), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (99,7% dla ezetymibu i 88-92% dla jego glukuronianu). Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest odpowiednio po 4-12 godzinach dla ezetymibu i 1-2 godzinach dla glukuronianu. Metabolizm zachodzi głównie w jelicie cienkim i wątrobie, gdzie dominuje sprzęganie z kwasem glukuronowym (reakcja II fazy), a lek jest eliminowany głównie z żółcią (około 78% dawki), z mniejszym udziałem wydalania nerkowego (około 11%). Okres półtrwania obu form wynosi około 22 godzin, a biodostępność nie jest modyfikowana przez spożycie pokarmów, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków.
biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, czas osiągnięcia Cmax, ezetymib, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm, metabolizm ezetymibu, metabolizm oksydacyjny, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przeszczep nerki, sitosterolemia, skala Child-Pugh, sprzęganie z kwasem glukuronowym, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza

metabolizm ezetymibu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Etibax 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Coltowan 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Esetin 10 mg