metabolizm rozuwastatyny
Metabolizm rozuwastatyny to złożony proces biotransformacji tego leku hipolipemizującego z grupy statyn. Rozuwastatyna jest metabolizowana w znacznie mniejszym stopniu niż inne statyny, gdyż jedynie około 10% dawki podlega przemianom metabolicznym, głównie poprzez izoenzym CYP2C9, a w mniejszym stopniu przez CYP2C19 i CYP3A4.
Lek ten charakteryzuje się niewielkim efektem pierwszego przejścia przez wątrobę, co przekłada się na wysoką biodostępność (około 20%) w porównaniu do innych statyn. Główny metabolit rozuwastatyny, N-demetylorozuwastatyna, wykazuje aktywność inhibicji reduktazy HMG-CoA na poziomie około 50% aktywności związku macierzystego.
Rozuwastatyna jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z kałem (około 90%), a jedynie w niewielkim stopniu z moczem (10%). Średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 19 godzin, co umożliwia stosowanie leku w jednej dawce dobowej. Ze względu na niewielki udział enzymów cytochromu P450 w metabolizmie, rozuwastatyna cechuje się mniejszym ryzykiem interakcji lekowych w porównaniu do innych statyn.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin/Ezetimibe Teva 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimibe Teva łączy dwie substancje czynne o synergistycznym działaniu hipolipemizującym: rozuwastatynę, inhibitor reduktazy HMG-CoA, oraz ezetymib, inhibitor wchłaniania cholesterolu. Farmakokinetyka rozuwastatyny charakteryzuje się biodostępnością około 20%, maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 5 godzinach oraz okresem półtrwania około 19 godzin. Rozuwastatyna jest silnie wiązana z białkami osocza (~90%) i metabolizowana w ograniczonym stopniu (około 10%) głównie przez CYP2C9. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5%). Ezetymib wykazuje szybkie wchłanianie, osiągając Cmax w ciągu 4-12 godzin (1-2 godziny dla aktywnego glukuronidu), z okresem półtrwania około 22 godzin. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7% dla ezetymibu i 88-92% dla glukuronidu) oraz metabolizm głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym determinują jego farmakokinetykę. Eliminacja ezetymibu następuje głównie z kałem (78%) i moczem (11%).
BCRP, biodostępność całkowita, cholesterol frakcji LDL, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C9, ekspozycja układowa, glukuronid fenolowy, hemodializa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor wchłaniania cholesterolu, interakcja farmakodynamiczna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, łagodna niewydolność wątroby, leczenie hipolipemizujące, metabolit laktonowy, metabolizm rozuwastatyny, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genetyczny, skala Childa-Pugha, transporter anionów organicznych, umiarkowana niewydolność wątroby, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Romazic 10 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne rozuwastatyny nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego dla ludzi. Niemniej jednak, brak szczegółowych analiz wpływu leku na kanał potasowy hERG pozostawia niepełną ocenę potencjalnego ryzyka arytmii serca. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnych dawek u zwierząt zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie (myszy, szczury, psy) oraz pęcherzyku żółciowym (psy), które nie występowały u małp, co sugeruje różnice gatunkowe w metabolizmie rozuwastatyny. Mechanizm tych zmian wiąże się z farmakologicznym hamowaniem reduktazy HMG-CoA i zaburzeniami metabolizmu lipidów.
badanie toksyczności, dawka lecznicza, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, ekspozycja ustrojowa, genotoksyczność, jądro, kanał potasowy hERG, margines bezpieczeństwa, metabolizm lipidów, metabolizm rozuwastatyny, pęcherzyk żółciowy, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, toksyczność reprodukcyjna, układ rozrodczy, wątroba, zaburzenie rytmu serca, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Medical Valley 20 mg
Rozuwastatyna, dostępna w dawkach 5-40 mg, charakteryzuje się stosunkowo wolnym wchłanianiem z osiągnięciem Cmax po około 5 godzinach oraz bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 L) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm wątrobowy jest niewielki (~10%), głównie przez CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Metabolity N-demetylowane zachowują około 50% aktywności, natomiast pochodne laktonowe są nieaktywne klinicznie. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% niezmienionej substancji). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 L/h. Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez kumulacji leku.
białko transportujące BCRP, białko transportujące OATP1B1, biodostępność, cholesterol LDL, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, dystrybucja do tkanek, ekspozycja na lek, farmakokinetyka rozuwastatyny, genotyp ABCG2, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm rozuwastatyny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, polimorfizm genetyczny, polipeptyd transportujący aniony organiczne, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, transporter OATP-C, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg
Farmakokinetyka leku Rosulip Plus, zawierającego rozuwastatynę (40 mg) i ezetymib (10 mg), charakteryzuje się specyficznymi właściwościami obu substancji czynnych oraz ich wzajemnymi interakcjami. Rozuwastatyna wykazuje biodostępność około 20%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, a jej eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5% w formie niezmienionej). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z powstawaniem metabolitów N-demetylowych (aktywność ~50% słabsza) i laktonowych (klinicznie nieaktywne). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. U pacjentów z polimorfizmami genów SLCO1B1 i ABCG2 obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę, co może wymagać dostosowania dawki. U osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stężenia rozuwastatyny i jej metabolitów są istotnie podwyższone (3- i 9-krotnie). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 8-9) ekspozycja na lek może wzrosnąć co najmniej dwukrotnie.
ABCG2, białko transportowe, cyklosporyna, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, ezetymib, genotypowanie, glukuronian ezetymibu, glukuronian fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym, klirens kreatyniny, klirens LDL-C, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, ludzki hepatocyt, metabolit N-demetylowy, metabolizm ezetymibu, metabolizm rozuwastatyny, niewydolność nerek, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, transporter błonowy OATP-C, wchłanianie ezetymibu, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Krka 40 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Rosuvastatin Krka, charakteryzuje się farmakokinetyką umożliwiającą skuteczne i bezpieczne stosowanie w terapii hiperlipidemii. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, z bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminy). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6. Metabolity N-demetylowane wykazują aktywność hipolipemizującą obniżoną o około 50%, natomiast metabolity laktonowe są klinicznie nieaktywne. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 20 godzin, co pozwala na dawkowanie raz na dobę, a główną drogą eliminacji jest kał (90% dawki), z niewielkim wydalaniem nerkowym (5% w formie niezmienionej). Klirens osoczowy wynosi około 50 l/h (CV 21,7%).
biodostępność, cholesterol LDL, Cmax, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, działanie hipolipemizujące, ekspozycja na lek, farmakokinetyka liniowa, genotyp ABCG2, genotyp SLCO1B1, hepatocyt, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, metabolit laktonowy, metabolit N-demetylowany, metabolizm rozuwastatyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, tabletka, transporter BCRP, transporter OATP-C, transporter OATP1B1 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zaranta 40 mg
Dane przedkliniczne dotyczące rozuwastatyny, substancji czynnej leku Zaranta, obejmują kompleksową ocenę bezpieczeństwa farmakologicznego, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. Badania nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie (myszy, szczury) oraz pęcherzyku żółciowym (psy), które nie występowały u małp, co sugeruje różnice międzygatunkowe w metabolizmie. Działania niepożądane obejmowały także uszkodzenia jąder u małp i psów przy wysokich dawkach oraz toksyczny wpływ na rozrodczość szczurów, manifestujący się zmniejszeniem wielkości miotu, obniżeniem masy urodzeniowej noworodków oraz zmniejszonym wskaźnikiem przeżycia, jednak te efekty pojawiały się przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej kliniczną u ludzi.
aberracja chromosomowa, arytmia, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, metabolizm rozuwastatyny, pęcherzyk żółciowy, potencjał kancerogenny, rozuwastatyna, test mutacji genowej, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA, uszkodzenie jąder, wątroba, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Krka 30 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jej skuteczność w obniżaniu poziomu cholesterolu LDL. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, z bezwzględną biodostępnością około 20%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest niewielki (około 10%), głównie przez izoenzymy CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 20 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% w postaci niezmienionej). Farmakokinetyka leku jest liniowa i stabilna po wielokrotnym podaniu, bez istotnych różnic związanych z wiekiem czy płcią u dorosłych.
białko transportujące BCRP, białko transportujące OATP1B1, biodostępność rozuwastatyny, biotransformacja, cholesterol LDL, cytochrom P450, dysfagia, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na rozuwastatynę, farmakokinetyka liniowa, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzymy cytochromu, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolizm rozuwastatyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna laktonowa, pochodna N-demetylowana, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie rozuwastatyny w osoczu, transporter OATP-C, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby