zaburzenie uzależnieniowe

Zaburzenie uzależnieniowe to przewlekły, nawracający stan zdrowotny charakteryzujący się kompulsywnym poszukiwaniem i używaniem substancji lub podejmowaniem określonych zachowań pomimo szkodliwych konsekwencji. Jest uznawane za chorobę mózgu, ponieważ zmienia jego strukturę i funkcjonowanie, co prowadzi do charakterystycznych objawów: braku kontroli, głodu substancji/zachowania oraz negatywnych stanów emocjonalnych w przypadku abstynencji.

Diagnoza zaburzeń uzależnieniowych opiera się na kryteriach zawartych w klasyfikacjach DSM-5 i ICD-11, które obejmują utratę kontroli, kontynuowanie używania pomimo szkód, rozwój tolerancji, występowanie objawów abstynencyjnych oraz zaniedbywanie ważnych aktywności życiowych. Zaburzenia te mogą dotyczyć substancji psychoaktywnych (alkohol, opiaty, stymulanty, nikotyna) oraz zachowań (hazard, internet, gry).

W patofizjologii uzależnienia kluczową rolę odgrywa układ nagrody w mózgu, szczególnie szlak dopaminergiczny. Substancje i zachowania uzależniające aktywują ten układ, powodując długotrwałe zmiany neuroadaptacyjne. Czynniki ryzyka obejmują predyspozycje genetyczne (odpowiadające za 40-60% ryzyka), czynniki środowiskowe oraz współwystępujące zaburzenia psychiczne.

Leczenie zaburzeń uzależnieniowych wymaga podejścia multimodalnego, łączącego farmakoterapię (np. naltrekson, akamprozat, buprenorfina), psychoterapię (terapia poznawczo-behawioralna, dialog motywujący, terapia wzmacniania motywacji) oraz wsparcie społeczne. Skuteczne leczenie powinno być zindywidualizowane i uwzględniać współwystępujące zaburzenia psychiczne oraz somatyczne.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl