niski rzut serca

Niski rzut serca to stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Jest to objaw dysfunkcji mięśnia sercowego, najczęściej występujący w niewydolności serca, ale może być również spowodowany innymi stanami, takimi jak wstrząs kardiogenny, ciężka arytmia czy zator płucny.

Prawidłowy rzut serca u osoby dorosłej w spoczynku wynosi około 4-8 litrów na minutę. Za niski rzut serca uznaje się wartości poniżej 4 l/min lub indeks sercowy (rzut serca odniesiony do powierzchni ciała) poniżej 2,2 l/min/m². Objawy kliniczne obejmują osłabienie, zawroty głowy, hipotensję, tachykardię, oligurię, zaburzenia świadomości oraz chłodne, blade kończyny.

Diagnostyka niskiego rzutu serca obejmuje badania laboratoryjne (markery uszkodzenia mięśnia sercowego, peptyd natriuretyczny typu B), badania obrazowe (echokardiografia, cewnikowanie serca) oraz monitorowanie parametrów hemodynamicznych. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować leki inotropowe, diuretyki, leki rozszerzające naczynia, mechaniczne wspomaganie krążenia oraz w niektórych przypadkach przeszczep serca.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Wstrząs kardiogenny – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Wstrząs kardiogenny (CS) to stan krytyczny charakteryzujący się niskim rzutem serca i utrzymującą się hipoperfuzją tkankową, prowadzącą do wysokiej śmiertelności około 50% w ciągu 30 dni od diagnozy, szczególnie u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego (AMI) lub niewydolnością serca (HF). Wczesne rozpoznanie i inwazyjne monitorowanie hemodynamiczne umożliwiają identyfikację fenotypu CS, klasyfikację ciężkości (np. według klasyfikacji SCAI) oraz stratyfikację ryzyka, co pozwala na indywidualizację terapii. Podwyższony poziom mleczanów (≥2 mmol/L) oraz interleukiny-6 (IL-6) przy przyjęciu stanowią istotne markery prognostyczne śmiertelności 30-dniowej. Pilna rewaskularyzacja wieńcowa (PCI lub CABG) pozostaje podstawą leczenia poprawiającego rokowanie u pacjentów z AMI powikłanym CS. Ostre uszkodzenie nerek (AKI) występuje u około 50% pacjentów z CS, z 20% wymagającymi terapii nerkozastępczej, co dodatkowo pogarsza rokowanie.
dysfunkcja serca, hipoperfuzja tkankowa, interleukina-6, marker zapalny, mechaniczne wspomaganie krążenia, niewydolność serca, niski rzut serca, ostre uszkodzenie nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, poziom mleczanów, przezskórna interwencja wieńcowa, rewaskularyzacja wieńcowa, stratyfikacja ryzyka, terapia nerkozastępcza, uczenie maszynowe, ultrafiltracja, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hipoplastycznego lewego serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Zespół hipoplastycznego lewego serca (HLHS) to ciężka wrodzona wada serca, charakteryzująca się niedorozwojem lewej komory, zastawki mitralnej, aortalnej oraz aorty, co skutkuje niewydolnością lewej komory do efektywnego pompowania krwi systemowej. Wymaga natychmiastowej interwencji po urodzeniu, w tym podania prostaglandyny E1 w dawce 0,05-0,1 µg/kg/min w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego i zapewnienia przepływu krwi z prawej komory do aorty. Stabilizacja obejmuje także kontrolę równowagi hemodynamicznej poprzez utrzymanie wysokiego oporu naczyń płucnych (PVR) i niskiego oporu naczyń obwodowych (SVR), korekcję kwasicy metabolicznej oraz wsparcie inotropowe w przypadku wstrząsu kardiogennego. Opieka pooperacyjna wymaga ścisłego monitorowania parametrów życiowych, unikania hiperwentylacji, hipotermii i hipertermii oraz zapewnienia adekwatnej analgezji i sedacji. Kluczowe jest także ciągłe monitorowanie saturacji tlenem i mieszanych nasyceń żylnych tlenem, szczególnie po operacji Norwooda, gdzie stosuje się kooksymetrię w żyle głównej górnej.
Leczenie HLHS opiera się na wieloetapowej rekonstrukcji chirurgicznej: procedurze Norwooda, Glenna (hemi-Fontan) oraz operacji Fontana, które stopniowo przekształcają krążenie, umożliwiając prawej komorze pompowanie natlenowanej krwi do krążenia systemowego. Alternatywnie stosuje się procedurę hybrydową u pacjentów wysokiego ryzyka. Po leczeniu dzieci wymagają dożywotniej opieki kardiologicznej, regularnych wizyt kontrolnych, farmakoterapii oraz monitorowania powikłań takich jak niewydolność serca, arytmie czy dysfunkcje narządowe. Programy monitorowania domowego, obejmujące pulsoksymetrię i ocenę masy ciała, znacząco redukują śmiertelność między etapami operacyjnymi. Pielęgniarki odgrywają kluczową rolę w monitorowaniu stanu pacjenta, wsparciu farmakoterapii, edukacji rodzin oraz koordynacji opieki multidyscyplinarnej, co jest niezbędne dla optymalizacji wyników leczenia i jakości życia pacjentów z HLHS.
chylothorax, hipertermia, hiperwentylacja, hipotermia, interwencje pielęgniarskie, kardiolog pediatryczny, kwasica metaboliczna, leki inotropowe, niewydolność serca, niski rzut serca, oddział intensywnej terapii noworodka, operacja Fontana, operacja Norwooda, opieka paliatywna, opór naczyń obwodowych, opór naczyń płucnych, procedura Glenna, prostaglandyna E1, przewód tętniczy, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, sinica, wodorowęglan sodu, wrodzona wada serca, wstrząs kardiogenny, wydolność wysiłkowa, zapalenie wsierdzia, zastawka aortalna, zastawka mitralna, zespół hipoplastycznego lewego serca
Leksykon chorób i schorzeń
Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne (TAPVR) to rzadka, krytyczna wada wrodzona serca, stanowiąca 1-2% wszystkich wrodzonych wad serca u dzieci. Charakteryzuje się nieprawidłowym połączeniem wszystkich czterech żył płucnych z prawym przedsionkiem lub żyłami systemowymi, co prowadzi do mieszania krwi utlenowanej z odtlenowaną i skutkuje niedotlenieniem. Wyróżnia się cztery typy TAPVR: nadsercowy, sercowy, podsercowy i mieszany, z różnym miejscem przyłączenia żył płucnych. Obecność obstrukcji odpływu żylnego z płuc determinuje ciężkość objawów i pilność interwencji chirurgicznej. Diagnostyka opiera się głównie na echokardiografii, RTG klatki piersiowej, EKG, tomografii komputerowej z angiografią oraz cewnikowaniu serca. W okresie prenatalnym rozpoznanie jest trudne, dlatego większość przypadków diagnozuje się po urodzeniu na podstawie objawów takich jak sinica, tachypnoe, niewydolność serca i hepatomegalia.
antybiotyk, cewnikowanie serca, diuretyk, duszność, echokardiografia, ECMO, elektrokardiografia, hepatomegalia, hipoplazja lewej komory, infekcyjne zapalenie wsierdzia, krążenie pozaustrojowe, lek inotropowy, lewy przedsionek, nadciśnienie płucne, niedotlenienie organizmu, niewydolność serca, niski rzut serca, prawy przedsionek, prostaglandyna E1, przegroda międzyprzedsionkowa, przełom nadciśnienia płucnego, rtg klatki piersiowej, sinica, tachypnoe, tomografia komputerowa, typ mieszany TAPVR, typ nadsercowy TAPVR, typ podsercowy TAPVR, typ sercowy TAPVR, ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej, wrodzona wada serca, zaburzenia rytmu serca, zwężenie żył płucnych
Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość z niedoboru żelaza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Niedokrwistość z niedoboru żelaza (IDA) jest najczęstszą formą niedokrwistości, dotykającą 8-9% populacji globalnej, charakteryzującą się obniżonym poziomem hemoglobiny (<12 g/dl u kobiet, <13 g/dl u mężczyzn) i hematokrytu, zmniejszoną średnią objętością krwinki (MCV) oraz niskim stężeniem żelaza w surowicy. Objawy kliniczne obejmują zmęczenie, duszność wysiłkową, bladość skóry, koilonychię, atroficzne zapalenie języka oraz objawy nietolerancji aktywności. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie subiektywnej i obiektywnej, w tym badaniach laboratoryjnych oraz wywiadzie żywieniowym, szczególnie u grup ryzyka, takich jak kobiety w ciąży, dzieci oraz pacjenci z chorobami przewlekłymi wpływającymi na wchłanianie żelaza. Kluczowe jest monitorowanie parametrów życiowych i hematologicznych oraz identyfikacja potencjalnych powikłań, takich jak ryzyko infekcji czy krwawień.
aspiracja szpiku kostnego, celiakia, choroba zapalna jelit, czerwona krwinka, diagnoza pielęgnacyjna, dożylny preparat żelaza, duszność wysiłkowa, dysfagia, hematokryt, hemoglobina, infekcja, koilonychia, kwas foliowy, liczba czerwonych krwinek, MCV, morfologia krwi, nadciśnienie wrotne, natlenienie, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niski rzut serca, ocena pielęgnacyjna, pica, płytka krwi, retikulocyt, saturacja tlenu, średnia objętość krwinki, średnie stężenie hemoglobiny w krwince, stężenie hemoglobiny, suplementacja żelaza, tachykardia, transfuzja krwi, wywiad żywieniowy, zabieg bariatryczny, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie odżywiania, zaburzenie wymiany gazowej, żelazo w surowicy
Leksykon leków
Przedawkowanie – AuroValsart 160 mg

Przedawkowanie walsartanu, substancji czynnej leku AuroValsart (dostępnego w dawkach 80 mg i 160 mg), prowadzi do nasilonego działania hipotensyjnego poprzez nadmierną blokadę receptorów angiotensyny II, co skutkuje znacznym spadkiem ciśnienia tętniczego, często poniżej 90/60 mmHg. Klinicznie manifestuje się to objawami od łagodnych (zawroty głowy, senność) do ciężkich, takich jak zapaść krążeniowa i wstrząs z hipoperfuzją narządową, kwasicą metaboliczną oraz niewydolnością wielonarządową. Stopień nasilenia objawów zależy od dawki przyjętego leku oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta, a podstawowym zagrożeniem jest zaburzenie perfuzji narządowej wywołane niedociśnieniem.
antagonista receptora angiotensyny II, blokada receptorów angiotensyny II, częstość akcji serca, diureza, dopamina, dysfunkcja mięśnia sercowego, działanie hipotensyjne, eliminacja pozaustrojowa, hemodializa, hipoperfuzja mózgowa, hipoperfuzja narządowa, kwasica metaboliczna, lek inotropowy, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność układu krążenia, niewydolność wielonarządowa, niski rzut serca, noradrenalina, objętość krwi krążącej, objętość wewnątrznaczyniowa, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżony poziom świadomości, opór obwodowy, parametry hemodynamiczne, płyn infuzyjny, powrót żylny, rozszerzenie naczyń, saturacja, spadek ciśnienia tętniczego, śpiączka, stabilizacja układu krążenia, tabletka powlekana, walsartan, wiązanie z białkami osocza, wstrząs, zaburzenie perfuzji narządowej, zapaść krążeniowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Terlipressin acetate Altan

Terlipresyna octan (0,12 mg/ml) jest lekiem o wazoaktywnym działaniu, stosowanym wyłącznie dożylnie, co jest kluczowe dla uniknięcia miejscowej martwicy. Wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami rytmu serca, chorobami naczyń (mózgowych, wieńcowych, obwodowych), niewydolnością serca, przewlekłą niewydolnością nerek, astmą oraz u osób powyżej 70. roku życia. Terapia powinna odbywać się pod ścisłym nadzorem specjalistycznym z monitorowaniem ciśnienia tętniczego, czynności serca, saturacji, elektrolitów (szczególnie sodu i potasu) oraz bilansu płynów. U pacjentów z zespołem wątrobowo-nerkowym (HRS) istnieje podwyższone ryzyko działań niepożądanych sercowo-naczyniowych, takich jak niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmie, niedokrwienie jelit i przeciążenie układu krążenia, co wymaga intensywnej obserwacji i monitorowania wczesnych objawów tych powikłań.
albumina, arytmia, astma, choroba naczyniowa, chorobliwa otyłość, elektrolity, erytromycyna, hipokaliemia, hipomagnezemia, kreatynina, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, martwica miejscowa, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie żylne, niedokrwienie jelit, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niski rzut serca, posocznica, przeciążenie objętościowe, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność wątroby, roztwór do wstrzykiwań, terlipresyną octan, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wstrząs septyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół wątrobowo-nerkowy typu 1

niski rzut serca

Powiązane wpisy

Wstrząs kardiogenny – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zespół hipoplastycznego lewego serca – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Całkowite anomalousne powrotne żyły płucne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Niedokrwistość z niedoboru żelaza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Przedawkowanie – AuroValsart 160 mg

Specjalne ostrzeżenia – Terlipressin acetate Altan