działanie przeciwarytmiczne
Działanie przeciwarytmiczne to właściwość leków lub interwencji terapeutycznych polegająca na zdolności do zapobiegania lub przerywania zaburzeń rytmu serca. Zaburzenia rytmu serca (arytmie) mogą objawiać się jako zbyt szybka praca serca (tachyarytmie), zbyt wolna praca serca (bradyarytmie) lub nieregularne skurcze serca.
Leki przeciwarytmiczne klasyfikowane są według klasyfikacji Vaughana-Williamsa na cztery główne grupy. Klasa I blokuje kanały sodowe i dzieli się na podklasy Ia, Ib i Ic. Klasa II to beta-adrenolityki, klasa III blokuje kanały potasowe, a klasa IV blokuje kanały wapniowe. Istnieją również leki działające przeciwarytmicznie, które nie mieszczą się w tej klasyfikacji, np. digoksyna czy adenozyna.
Mechanizm działania przeciwarytmicznego polega głównie na modyfikacji elektrofizjologicznych właściwości kardiomiocytów oraz układu przewodzącego serca. Może to obejmować zmianę potencjału czynnościowego, okresu refrakcji, automatyzmu komórek rozrusznikowych czy przewodnictwa bodźców w sercu. Wybór odpowiedniego leku przeciwarytmicznego zależy od rodzaju arytmii, jej przyczyny, a także chorób współistniejących pacjenta.
Warto pamiętać, że leki przeciwarytmiczne mogą również wykazywać działanie proarytmiczne, paradoksalnie wywołując lub nasilając zaburzenia rytmu serca. Zjawisko to jest szczególnie istotne klinicznie i wymaga monitorowania pacjentów, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia lub przy modyfikacji dawek leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Symtrend 25 mg
Karwedylol, substancja czynna preparatu Symtrend, jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem o unikalnym mechanizmie działania, obejmującym blokadę receptorów alfa-1 i beta-adrenergicznych (kod ATC: C07AG02). Jego farmakodynamiczny profil charakteryzuje się zmniejszeniem oporu naczyń obwodowych, hamowaniem układu renina-angiotensyna (co skutkuje obniżeniem aktywności reniny w osoczu) oraz działaniem rozszerzającym naczynia krwionośne. Karwedylol nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej (ISA), stabilizuje błony komórkowe i posiada właściwości przeciwutleniające potwierdzone badaniami in vitro i in vivo. Jako mieszanina racemiczna, enancjomer S(-) odpowiada głównie za nieselektywne blokowanie receptorów beta1 i beta2, natomiast oba enancjomery blokują receptory alfa-adrenergiczne, co przekłada się na korzystny profil hemodynamiczny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, bez wzrostu oporu obwodowego i z minimalnym wpływem na częstość akcji serca oraz objętość wyrzutową.
aktywność sympatykomimetyczna, błona komórkowa, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwarytmiczne, efekt hemodynamiczny, frakcja wyrzutowa lewej komory, lipoproteiny HDL, lipoproteiny LDL, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieselektywny beta-adrenolityk, noradrenalina, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, profil lipidowy, receptor alfa-1, receptor beta, receptory adrenergiczne beta, receptory alfa-adrenergiczne, układ renina-angiotensyna, właściwości przeciwutleniające, zaburzenia lipidowe, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celiprolol Vitabalans 400 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne celiprololu wykazały niski profil toksyczności przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi (do 2000 mg/kg/dobę u myszy i 400 mg/kg/dobę u szczurów vs. 5,5 mg/kg/dobę u pacjenta). Dawka śmiertelna po pojedynczym podaniu doustnym wynosiła około 2000 mg/kg u myszy, 3800 mg/kg u szczurów i 1500 mg/kg u psów, co potwierdza niską toksyczność ostrą. W badaniach długoterminowych dawki do 20 mg/kg/dobę u szczurów i 10 mg/kg/dobę u psów nie wywoływały toksyczności, a wyższe dawki powodowały odwracalne zmiany hematologiczne i metaboliczne, takie jak zwiększenie stężenia potasu i fosforu nieorganicznego, obrzęki oraz zmiany w zachowaniu zwierząt. Celiprolol nie wykazywał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność przy dawce 320 mg/kg/dobę u szczurów.
arytmia indukowana chemicznie, asystolia, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna, działanie przeciwarytmiczne, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, efekt inotropowy, funkcja reprodukcyjna, migotanie komór, niedokrwienie, parametr bezpieczeństwa, parametr hematologiczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, receptor beta2-adrenergiczny, śmierć sercowa, tachykardia komorowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, zwężenie tętnicy wieńcowej - Leksykon substancji czynnych
Liść mięty pieprzowej – Interakcje
Liść mięty pieprzowej (Mentha x piperita L.) wykazuje niskie ryzyko interakcji farmakologicznych, co potwierdza brak interakcji w preparacie Iberogast Balance zawierającym 0,10 mL wyciągu na 1 mL produktu (ekstrakt 1:2,5-3,5 w 30% etanolu). Jednak preparaty złożone, takie jak Digestonic czy Krople Żołądkowe, zawierające liść mięty pieprzowej wraz z zielem dziurawca, wykazują potencjał indukcji enzymów cytochromu P450 (szczególnie CYP3A4 i CYP1A2), co może prowadzić do osłabienia działania leków metabolizowanych przez ten system enzymatyczny. Wśród leków narażonych na interakcje znajdują się m.in. indynawir, cyklosporyna, warfaryna, teofilina, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, leki przeciwdepresyjne oraz werapamil. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie Digestonic z lekami przeciwdepresyjnymi. Długotrwałe stosowanie preparatów zawierających hiperforynę (>1 mg/dobę przez ponad 2 tygodnie) zwiększa ryzyko interakcji.
cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwwirusowe, działanie rozkurczowe, działanie wiatropędne, działanie żółciopędne, efekt przeciwzakrzepowy, hiperforyna, indukcja enzymu cytochromu P450, indukcja P-glikoproteiny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP3A4, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwwirusowy, liść mięty pieprzowej, Mentha piperita, ośrodkowy układ nerwowy, teofilina, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Staveran 120 120 mg
Staveran 120 zawiera chlorowodorek werapamilu w dawce 120 mg, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych o działaniu nasercowym (kod ATC: C08DA01). Mechanizm działania opiera się na hamowaniu napływu jonów wapnia przez wolne kanały wapniowe w komórkach mięśnia sercowego oraz mięśniówki gładkiej naczyń, co prowadzi do zwolnienia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wydłużenia okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym. Werapamil zmniejsza częstość skurczów komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków oraz może przerwać napadowe częstoskurcze nadkomorowe (PSVT) poprzez blokadę mechanizmu pobudzenia nawrotnego w węźle przedsionkowo-komorowym, nie wpływając na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków i przewodzenie wewnątrzkomorowe.
antagonista wapnia, badanie elektrofizjologiczne, chlorowodorek werapamilu, ciśnienie zaklinowania, działanie naczyniowe, działanie przeciwarytmiczne, efekt inotropowy ujemny, frakcja wyrzutowa, kanał wapniowy, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, organiczna choroba serca, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wskaźnik sercowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Isoptin 40 40 mg
Werapamil, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych (kod ATC: C08DA01), działa głównie poprzez blokadę napływu jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśniówki naczyń, co prowadzi do zwolnienia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz wydłużenia okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym. Mechanizm ten skutkuje zmniejszeniem częstości skurczów komór u pacjentów z migotaniem i trzepotaniem przedsionków oraz umożliwia przerwanie napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT) poprzez przerwanie pobudzenia nawrotnego. Werapamil nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków i przewodzenie wewnątrzkomorowe, co podkreśla jego selektywność działania na układ przewodzący serca.
antagonista wapnia, ciśnienie zaklinowania, depolaryzacja, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, jony sodu, kanał wapniowy, kurczliwość mięśnia sercowego, mięsień sercowy, mięśniówka gładka naczyń, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, okres refrakcji, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie wewnątrzkomorowe, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, włókna przedsionków, wskaźnik sercowy, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Antazolina – Właściwości farmakodynamiczne
Antazolina, lek przeciwhistaminowy I generacji (kod ATC R06AX05 lub D04AA), działa poprzez konkurencyjne blokowanie receptorów histaminowych H1, co skutecznie hamuje objawy alergiczne takie jak świąd, pieczenie, obrzęk, rozszerzenie i zwiększona przepuszczalność naczyń krwionośnych. Substancja ta, należąca do grupy etylenodamin, wykazuje ponadto działanie stabilizujące błonę komórkową o charakterze chinidynopodobnym, działanie przeciwcholinergiczne poprawiające przewodzenie przedsionkowo-komorowe oraz ośrodkowo hamujące, typowe dla leków I generacji. Po podaniu dożylnym efekt terapeutyczny ujawnia się z opóźnieniem, co ogranicza jej zastosowanie jako leku pierwszego rzutu w ciężkich reakcjach alergicznych.
alergiczne zapalenie spojówek, alfa-adrenomimetyk, antagonista receptorów H1, badanie kliniczne, badanie randomizowane, blokowanie receptorów H1, częstoskurcz przedsionkowy, działanie cholinolityczne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwcholinergiczne, etylenodiamina, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy I generacji, migotanie przedsionków, nafazolina, odczyn alergiczny, ośrodkowy układ nerwowy, przepuszczalność naczyń włosowatych, receptor alfa-adrenergiczny, receptor histaminowy H1, skurcz mięśni gładkich, Spersallerg, środek sympatykomimetyczny, tetryzolina - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Melissed –
Melissed to syrop leczniczy zawierający 7,5% masy wyciągu płynnego (1:1) z mieszaniny ziół: melisy (2 części), głogu (2 części), lipy (2 części) oraz rumianku (1,5 części), ekstrahowanych w 60% etanolu. Preparat wykazuje działanie uspokajające, nasenne oraz łagodnie spazmolityczne, co wynika z synergistycznego oddziaływania związków aktywnych na ośrodkowy układ nerwowy i mięśnie gładkie. Melisa i lipa wykazują powinowactwo do receptorów GABA-ergicznych, co tłumaczy efekt sedatywny i ułatwiający zasypianie. Rumianek i melisa działają spazmolitycznie dzięki flawonoidom i olejkom eterycznym, natomiast głóg wykazuje właściwości kardioprotekcyjne i przeciwarytmiczne, poprawiając mikrokrążenie wieńcowe.
cecha organoleptyczna, chamazulen, dysfagia, działanie kardioprotekcyjne, działanie napotne, działanie nasenne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwzapalne, działanie spazmolityczne, działanie uspokajające, ekstrahent, etanol, flawonoid, hiperozyd, kwas fenolowy, kwas rozmarynowy, kwiat lipy, kwiat rumianku, kwiatostan głogu, mięsień gładki, mikrokrążenie wieńcowe, olejek eteryczny, ośrodkowy układ nerwowy, polisacharyd, procyjanidyna, receptor GABA-ergiczny, układ GABA-ergiczny, witeksyna, wyciąg płynny, wyciąg roślinny, ziele melisy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Isoptin SR-E 240 240 mg
Isoptin SR-E 240 zawiera 240 mg chlorowodorku werapamilu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, będącego selektywnym antagonistą kanałów wapniowych (ATC: C08DA01). Werapamil blokuje napływ jonów wapnia przez wolne kanały w komórkach mięśnia sercowego oraz mięśniówki gładkiej naczyń, co prowadzi do zwolnienia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i wydłużenia okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym. Mechanizm ten jest podstawą działania przeciwarytmicznego, szczególnie skutecznego w kontroli częstości rytmu komór u pacjentów z migotaniem i trzepotaniem przedsionków oraz w przerwaniu pobudzenia nawrotnego w napadowych częstoskurczach nadkomorowych (PSVT). Werapamil nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków i przewodzenia wewnątrzkomorowego, co podkreśla jego selektywność działania. Ponadto, lek nie wywołuje skurczu tętnic obwodowych ani nie zmienia całkowitego stężenia wapnia w surowicy.
antagonista wapnia, blokada kanałów wapniowych, chlorowodorek werapamilu, ciśnienie napełniania lewej komory, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, częstoskurcz nadkomorowy, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, jon wapnia, kurczliwość mięśnia sercowego, kurczliwość naczyń krwionośnych, mięsień sercowy, mięśniówka gładka naczyń krwionośnych, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, okres refrakcji, organiczna choroba serca, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy przedsionków, przewodzenie wewnątrzkomorowe, skurcz tętnic obwodowych, trzepotanie przedsionków, układowy opór naczyniowy, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie czynności serca, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Propranolol WZF 40 mg
Propranolol WZF jest nieselektywnym β-adrenolitykiem o kodzie ATC C07AA05, działającym jako kompetycyjny antagonista receptorów beta1 i beta2 adrenergicznych. Jego farmakodynamiczne działanie obejmuje zmniejszenie częstości akcji serca, siły skurczu mięśnia sercowego oraz przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, co przekłada się na obniżenie zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Lek wykazuje również działanie inotropowo ujemne, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Blokada receptorów beta2 może powodować skurcz oskrzeli i naczyń obwodowych, co jest istotne klinicznie u chorych z astmą lub chorobami naczyń obwodowych. Propranolol posiada także zdolność stabilizacji błon komórkowych przy stężeniach 1-3 mg/l, co wiąże się z działaniem przeciwarytmicznym klasy I, jednak takie stężenia są rzadko osiągane podczas standardowej terapii doustnej.
antagonizm kompetycyjny, chlorowodorek propranololu, dławica piersiowa, działanie inotropowo ujemne, działanie przeciwarytmiczne, izoprenalina, klasyfikacja ATC, krzywa dawka-odpowiedź, laktoza jednowodna, naczynie obwodowe, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca niewyrównana, propranolol, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor adrenergiczny beta, sacharoza, skurcz mięśnia sercowego, skurcz oskrzeli, stabilizacja błony komórkowej, zaburzenie rytmu serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, β-adrenolityk nieselektywny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celiprolol Vitabalans 200 mg
Celiprolol wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych, z dawką śmiertelną LD50 wynoszącą około 2000 mg/kg u myszy, 3800 mg/kg u szczurów oraz 1500 mg/kg u psów, co jest znacznie wyższe niż maksymalna terapeutyczna dawka u ludzi (400 mg/dobę, odpowiadająca 5,5 mg/kg/dobę). W badaniach toksyczności przewlekłej dawki do 20 mg/kg/dobę u szczurów oraz 10 mg/kg/dobę u psów nie wywoływały istotnych zmian klinicznych ani hematologicznych. Wyższe dawki (do 400 mg/kg/dobę) indukowały odwracalne objawy takie jak zwiększony apetyt, diureza, obrzęki, senność oraz zmiany elektrolitowe (wzrost potasu i fosforu nieorganicznego), które ustępowały po zaprzestaniu podawania. Nie stwierdzono działania teratogennego, mutagennego ani rakotwórczego, a także brak negatywnego wpływu na płodność i rozwój płodu przy dawce 320 mg/kg/dobę u szczurów.
badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, diureza, działanie mutagenne, działanie przeciwarytmiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, efekt inotropowy, migotanie komór, niedokrwienie mięśnia sercowego, parametry morfotyczne krwi, receptor beta2-adrenergiczny, śmierć sercowa, stabilizacja błony komórkowej, stymulacja receptorów, tachykardia komorowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastój trzustkowy, zwężenie tętnicy wieńcowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Krople nasercowe –
Preparat Krople nasercowe to złożona nalewka roślinna zawierająca 50 g nalewki z ziela konwalii (Convallariae tinctura titrata, 1:10, etanol 70% V/V), 25 g nalewki z kwiatostanu głogu (Crataegi inflorescentiae tinctura, 1:5, etanol 60% V/V) oraz 25 g nalewki z korzenia kozłka (Valerianae tinctura, 1:5, etanol 70% V/V) w 100 g produktu. Zawartość etanolu wynosi 61,0%–67,0% (V/V). Glikozydy nasercowe konwalii (konwalatozyd A, konwalamaryna) wykazują działanie inotropowe dodatnie poprzez hamowanie Na+/K+-ATP-azy, co zwiększa siłę skurczu mięśnia sercowego. Flawonoidy i proantocyjanidyny głogu poprawiają przepływ wieńcowy, wykazują działanie inotropowe dodatnie, chronotropowe ujemne, hipotensyjne oraz przeciwarytmiczne. Składniki kozłka (kwasy walerenowe, walepotriaty) działają uspokajająco, spazmolitycznie i kardioprotekcyjnie, modulując receptory GABA-ergiczne i adenozynowe.
ciśnienie tętnicze, działanie chronotropowe ujemne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe dodatnie, działanie kardioprotekcyjne, działanie kardiotoniczne, działanie przeciwarytmiczne, działanie sedatywne, działanie spazmolityczne, działanie uspokajające, flawonoid, glikozyd nasercowy, hiperozyd, kwas walerenowy, mięsień sercowy, Na+/K+ ATP-aza, nalewka z głogu, nalewka z kozłka, nalewka z ziela konwalii, olejek eteryczny, pompa sodowo-potasowa, proantocyjanidyna, przepływ wieńcowy, receptor adenozynowy, receptor GABA-ergiczny, rytm serca, układ sercowo-naczyniowy, walepotriaty, witeksyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Vinpocetine Espefa Forte 10 mg
Winpocetyna zawarta w preparacie Vinpocetine Espefa Forte (10 mg/tabletka) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z kilkoma grupami leków, co wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii skojarzonej. Szczególnie ważne jest monitorowanie parametrów ciśnienia tętniczego u pacjentów stosujących jednocześnie winpocetynę i leki hipotensyjne, zwłaszcza α-metylodopę, ze względu na ryzyko nadmiernej hipotensji. Ponadto, współpodawanie z lekami przeciwarytmicznymi (np. amiodaron, propafenon) może nasilać ich działanie, co wymaga kontroli pracy serca. W przypadku terapii przeciwzakrzepowej (np. warfaryna, acenokumarol, NOAC) konieczne jest regularne monitorowanie parametrów krzepnięcia, aby uniknąć zwiększonego ryzyka krwawień. Winpocetyna może również nasilać działanie leków działających na ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, leki przeciwpadaczkowe), co wymaga obserwacji pod kątem nadmiernej sedacji i innych działań niepożądanych ze strony OUN.
amiodaron, benzodiazepiny, ciśnienie tętnicze krwi, działania niepożądane, działanie hipotensyjne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwzakrzepowe, efekty farmakodynamiczne, hipotensja, krwawienie, leki hipotensyjne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwzakrzepowe, OUN, parametry krzepnięcia krwi, sedacja, terapia skojarzona, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, winpocetyna, wywiad lekowy, zaburzenia rytmu serca, α-metylodopa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Flecainide acetate Holsten 50 mg
Flekainid octan, lek przeciwarytmiczny klasy Ic (ATC: C01BC04), jest stosowany w terapii ciężkich, objawowych arytmii komorowych i nadkomorowych. Jego mechanizm działania opiera się na znaczącym blokowaniu szybkich kanałów sodowych w sercu, z powolną kinetyką wiązania i odłączania od kanałów, co prowadzi do zwolnienia przewodzenia impulsów w tkankach zależnych od tych kanałów. Flekainid wykazuje zróżnicowany wpływ na potencjały czynnościowe – nie zmienia ich czasu trwania w mięśniu komór, natomiast skraca go we włóknach Purkinjego. W badaniach in vitro wykazano także umiarkowane wydłużenie skutecznego okresu refrakcji. Charakterystyczne zmiany w EKG obejmują wydłużenie odstępu PR oraz poszerzenie zespołu QRS. W bardzo wysokich stężeniach lek wykazuje słabe blokowanie wolnych kanałów sodowych, co wiąże się z ujemnym działaniem inotropowym.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, autonomiczny układ nerwowy, blokowanie kanałów sodowych, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, flekainid octan, krążenie wieńcowe, lek przeciwarytmiczny klasy IC, odstęp PR, okres refrakcji, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzamidu, potencjał czynnościowy, włókna Purkinjego, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Amiodaron – Wskazania do stosowania
Amiodaron jest lekiem przeciwarytmicznym klasy III, stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zaburzeń rytmu serca, zarówno nadkomorowych (migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowe tachyarytmie nadkomorowe, częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy) jak i komorowych (częstoskurcz komorowy, migotanie komór). Szczególnie wskazany jest w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a oraz w stanach nagłych wymagających szybkiego działania przeciwarytmicznego, zwłaszcza gdy inne leki przeciwarytmiczne są nieskuteczne lub przeciwwskazane. Amiodaron dożylny (preparaty takie jak Amiodaron Accord, Amiodaron hameln, Amiokordin, Cordarone) stosowany jest wyłącznie w warunkach szpitalnych lub pod nadzorem specjalisty, głównie do inicjacji terapii i w sytuacjach klinicznych wymagających szybkiego efektu. Po stabilizacji pacjenta zaleca się przejście na formę doustną (np. Opacorden) w celu kontynuacji leczenia.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie niepożądane, działanie przeciwarytmiczne, kardiolog, kardiowersja elektryczna, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, roztwór do wstrzykiwań, tachyarytmia nadkomorowa, tachykardia, trzepotanie przedsionków, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, zespół WPW - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotalol Aurovitas 80 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna leku Sotalol Aurovitas, wykazuje podwójne działanie farmakodynamiczne jako niewybiórczy beta-adrenolityk (klasa II) oraz lek klasy III przedłużający czas trwania potencjału czynnościowego serca. Jego efekty elektrofizjologiczne obejmują zwolnienie czynności serca, wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego (wydłużenie odstępu PQ), wydłużenie okresu refrakcji węzła przedsionkowo-komorowego oraz wydłużenie odstępów QT i QTc, bez istotnego wpływu na szerokość zespołów QRS. Sotalol wydłuża czas refrakcji w przedsionkach, komorach oraz dodatkowych drogach przewodzenia, co jest kluczowe dla jego działania przeciwarytmicznego. Lek posiada kod ATC C07AA07 i jest stosowany w terapii zaburzeń rytmu serca zarówno pochodzenia komorowego, jak i nadkomorowego.
Pod względem hemodynamicznym sotalol łączy działanie inotropowe ujemne, typowe dla beta-adrenolityków, z działaniem inotropowym dodatnim charakterystycznym dla leków klasy III. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym powoduje obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego. Mimo dobrej tolerancji hemodynamicznej, zaleca się ostrożność u chorych z zaburzeniami czynności komór serca ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń hemodynamicznych. Sotalol nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej (ISA) ani właściwości stabilizujących błony komórkowe, co odróżnia go od innych beta-adrenolityków i podkreśla jego unikalny profil farmakodynamiczny w leczeniu arytmii.
aktywność sympatykomimetyczna, arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, beta-adrenolityk, beta-adrenolityk niewybiorczy, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, częstoskurcz nawrotny, czynność serca, depolaryzacja komór, dodatkowa droga przewodzenia, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwarytmiczne, kurczliwość mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, odstęp PQ, odstęp QT, okres refrakcji, potencjał czynnościowy serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, refrakcja przedsionków, skurcz mięśnia sercowego, stabilizacja błon komórkowych, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS - Leksykon leków
Interakcje leku – Sotahexal 80 80 mg
Sotalol, będący beta-adrenolitykiem o złożonym mechanizmie działania, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania sotalolu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (chinidyna, dyzopiramid, prokainamid), amiodaronem, beprydylem oraz flekainidem ze względu na wysokie ryzyko wydłużenia okresu refrakcji i proarytmii. Ponadto, kojarzenie sotalolu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak pochodne fenotiazyny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, terfenadyna, astemizol, erytromycyna i.v., halofantryna, pentamidyna oraz chinolony, wymaga szczególnej ostrożności z uwagi na zwiększone ryzyko torsade de pointes. Interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem) mogą prowadzić do niedociśnienia tętniczego, bradykardii, zaburzeń przewodzenia i niewydolności serca, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie.
alfa-metylodopa, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinolon, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwarytmiczne, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipokaliemia, katecholamina, lek moczopędny usuwający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeczyszczający, lek zwiotczający, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, okres refrakcji, receptor beta-2 adrenergiczny, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotahexal 80 80 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna produktu SotaHEXAL, jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem o złożonym mechanizmie działania, łączącym właściwości klasy II i III leków przeciwarytmicznych według klasyfikacji Vaughana-Williamsa. Produkt zawiera izomery l- i d-sotalolu, gdzie izomer d odpowiada głównie za działanie przeciwarytmiczne, a izomer l wykazuje zarówno działanie beta-adrenolityczne, jak i przeciwarytmiczne. Działanie farmakodynamiczne jest dawkozależne: przy dawce dobowej 25 mg dominuje efekt beta-adrenolityczny, natomiast dawka 160 mg/dobę ujawnia pełne działanie przeciwarytmiczne. Sotalol wydłuża czas trwania potencjału czynnościowego oraz całkowity okres refrakcji przedsionków, komór i dróg przewodzenia przedsionkowo-komorowego, co skutkuje zwolnieniem rytmu zatokowego i hamowaniem przewodzenia w pęczku Hisa. Charakterystycznym efektem jest wydłużenie odstępu QT w EKG, odzwierciedlające wydłużoną repolaryzację komór.
aktywność sympatykomimetyczna, beta-adrenolityk nieselektywny, blokada receptorów beta-adrenergicznych, ciśnienie późnoskurczowe, ciśnienie w tętnicy płucnej, działanie beta-adrenolityczne, działanie hipotensyjne, działanie kardiodepresyjne, działanie przeciwarytmiczne, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, nadciśnienie tętnicze, objętość końcowoskurczowa, odstęp QT, okres refrakcji, parametr hemodynamiczny, pęczek Hisa, potencjał czynnościowy, renina, repolaryzacja komór, stabilizacja błon komórkowych, właściwość przeciwarytmiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotahexal 40 40 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna leku SotaHEXAL, jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem o unikalnym, złożonym mechanizmie działania łączącym właściwości klasy II i III wg klasyfikacji Vaughana-Williamsa. Lek zawiera mieszaninę izomerów l- i d-sotalolu, gdzie l-izomer odpowiada głównie za efekt beta-adrenolityczny, a oba izomery wykazują działanie przeciwarytmiczne. Działanie elektrofizjologiczne obejmuje wydłużenie potencjału czynnościowego i okresu refrakcji w mięśniu sercowym, hamowanie przewodzenia w pęczku Hisa oraz zwolnienie rytmu zatokowego, co skutkuje charakterystycznym wydłużeniem odstępu QT w EKG. Efekt beta-adrenolityczny dominuje przy dawce 25 mg/dobę, natomiast pełne działanie przeciwarytmiczne ujawnia się od 160 mg/dobę.
aparat przykłębuszkowy, beta-adrenolityk nieselektywny, ciśnienie późnoskurczowe, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, ciśnienie w tętnicy płucnej, działanie beta-adrenolityczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwarytmiczne, elektrokardiogram, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, nadciśnienie tętnicze, objętość wyrzutowa serca, odstęp QT, okres refrakcji, pęczek Hisa, potencjał czynnościowy, renina, rytm zatokowy, sotalol chlorowodorek, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Isoptin 80 80 mg
Werapamil, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych (kod ATC: C08DA01), działa głównie poprzez hamowanie napływu jonów wapnia do komórek mięśnia sercowego i mięśniówki gładkiej naczyń krwionośnych. Jego działanie przeciwarytmiczne wynika z blokady wolnych kanałów wapniowych w układzie przewodzącym serca, co skutkuje zwolnieniem przewodzenia przedsionkowo-komorowego, wydłużeniem efektywnego okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym oraz zmniejszeniem częstości pracy komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków. Werapamil nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami, nie zmienia czasu trwania potencjału czynnościowego przedsionków ani przewodzenia wewnątrzkomorowego, co odróżnia go od innych leków przeciwarytmicznych.
antagonista wapnia, blokowanie jonów wapnia, ciśnienie zaklinowania, częstoskurcz nadkomorowy, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, hemodynamika serca, mięsień sercowy, mięśniówka gładka naczyń, migotanie przedsionków, niewydolność serca, obciążenie następcze, okres refrakcji, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, przewodzenie wewnątrzkomorowe, skurcz tętnic, stężenie wapnia, trzepotanie przedsionków, układ przewodzący serca, węzeł zatokowo-przedsionkowy, włókna przedsionków, wolny kanał wapniowy, wskaźnik sercowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Stresolek –
Preparat Stresolek to płyn doustny zawierający kompleks ekstraktów roślinnych: nalewkę z korzenia kozłka (25,0 g/100 g, etanol 70% v/v), intrakt z ziela melisy (25,0 g/100 g, etanol 96% v/v), nalewkę z ziela serdecznika (20,0 g/100 g, etanol 70% v/v), wyciąg z kwiatów lawendy (15,0 g/100 g, etanol 40% v/v) oraz wyciąg z szyszek chmielu (15,0 g/100 g, etanol 40% v/v). Składniki te wykazują działanie uspokajające, nasenne, przeciwlękowe, przeciwskurczowe, kardiotonizujące i relaksujące, co jest zgodne z ich znanym profilem farmakologicznym. Preparat zawiera około 50% [v/v] etanolu, który może dodatkowo wpływać depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy. Mimo braku formalnych badań farmakodynamicznych, mechanizm działania opiera się na synergistycznej modulacji receptorów GABA-ergicznych, relaksacji mięśni gładkich, efektach kardioprotekcyjnych oraz adaptogennych właściwościach zwiększających odporność na stres.
dysfagia, działanie kardiotropowe, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwskurczowe, efekt kardioprotekcyjny, efekt sedatywny, korzeń kozłka, kwasy walerenowe, kwiat lawendy, mięsień gładki, naczynie krwionośne, olejek eteryczny, ośrodkowy układ nerwowy, podłoże nerwicowe, przekaźnictwo GABA-ergiczne, receptor GABA-ergiczny, substancja goryczkowa, szyszka chmielu, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie snu, ziele melisy, ziele serdecznika, związek polifenolowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rytmonorm 150 150 mg
Propafenonu chlorowodorek jest lekiem przeciwarytmicznym klasy 1c według klasyfikacji Vaughan-Williamsa, który działa głównie poprzez blokadę kanałów sodowych w kardiomiocytach, co prowadzi do stabilizacji błon komórkowych i zmniejszenia szybkości powstawania potencjału czynnościowego. Dodatkowo wykazuje słabe działanie β-adrenolityczne (klasa II), co rozszerza jego spektrum działania przeciwarytmicznego. Farmakodynamicznie propafenon powoduje wydłużenie czasu refrakcji w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym oraz komorach serca, co skutkuje zwolnieniem przewodzenia bodźców (działanie dromotropowo ujemne) i zapobiega nawrotom arytmii opartych na mechanizmie re-entry.
blokery receptorów beta-adrenergicznych, blokowanie kanałów sodowych, czas refrakcji, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy, droga dodatkowa, działanie beta-adrenolityczne, działanie dromotropowo-ujemne, działanie przeciwarytmiczne, elektrofizjologia mięśnia sercowego, kardiomiocyt, klasyfikacja ATC, klasyfikacja Vaughan-Williamsa, lek przeciwarytmiczny, mechanizm re-entry, potencjał czynnościowy, propafenonu chlorowodorek, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Acecor 400 mg
Acebutolol, substancja czynna leku Acecor, jest selektywnym beta-adrenolitykiem o wysokiej swoistości wobec receptorów beta-1-adrenergicznych w mięśniu sercowym, co umożliwia ukierunkowane działanie kardiologiczne przy minimalizacji efektów ubocznych związanych z blokadą receptorów beta-2, istotnych zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego. Farmakodynamicznie acebutolol zmniejsza częstość akcji serca, siłę skurczu oraz przewodzenie w węźle przedsionkowo-komorowym, wykazuje umiarkowaną własną aktywność sympatykomimetyczną, co łagodzi ryzyko nadmiernej bradykardii, oraz stabilizuje błony komórkowe mięśnia sercowego, co przekłada się na skuteczność w terapii zaburzeń rytmu serca. Efektem stosowania jest redukcja zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen oraz obniżenie ciśnienia tętniczego, przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka hipotonii ortostatycznej.
acebutolol, aktywność sympatykomimetyczna, arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, bradykardia spoczynkowa, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, działanie przeciwarytmiczne, epizod niedokrwienia, hipotonia ortostatyczna, lek beta-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, nieselektywny beta-adrenolityk, opór obwodowy naczyń, pojemność minutowa serca, receptor beta-1 adrenergiczny, receptor beta-2 adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, skurcz mięśnia sercowego, skurcz oskrzeli, stabilizacja błon komórkowych, układ renina-angiotensyna-aldosteron, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Acecor 400 mg
Lek Acecor zawiera 444 mg chlorowodorku acebutololu, co odpowiada 400 mg acebutololu w tabletce powlekanej. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych i stanu pacjenta, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. W nadciśnieniu tętniczym zaleca się rozpoczęcie terapii od 400 mg acebutololu na dobę podawanej jednorazowo, z możliwością zwiększenia dawki do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych. W leczeniu dławicy piersiowej dawka początkowa również wynosi 400 mg na dobę, z możliwością zwiększenia do 800 mg na dobę w dwóch dawkach. W zaburzeniach rytmu serca terapia rozpoczyna się od 200 mg, a dawka dobowa może być zwiększona do 400-1200 mg w dawkach podzielonych, z maksymalnym działaniem przeciwarytmicznym po około 3 godzinach od podania.
acebutolol, arytmia, chlorowodorek acebutololu, ciśnienie tętnicze, dawka podzielona, dławica piersiowa, działanie przeciwarytmiczne, efekt terapeutyczny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objawy dławicowe, odpowiedź kliniczna, pacjent pediatryczny, prawidłowa funkcja nerek, tabletka powlekana, układ pokarmowy, wywiad medyczny, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sotalol Aurovitas 160 mg
Sotalol chlorowodorek, substancja czynna leku Sotalol Aurovitas, wykazuje unikalny, podwójny mechanizm działania jako niewybiórczy beta-adrenolityk (klasa II) oraz lek przeciwarytmiczny klasy III. Blokuje receptory β₁ i β₂ bez wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, jednocześnie przedłużając czas trwania potencjału czynnościowego serca. Elektrofizjologicznie sotalol zmniejsza częstość rytmu serca, wydłuża odstęp PQ oraz okres refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym, a także wydłuża odstępy QT i QTc bez wpływu na szerokość zespołów QRS. Działanie to obejmuje przedłużenie refrakcji w przedsionkach, komorach oraz dodatkowych drogach przewodzenia, co stanowi podstawę jego skuteczności w terapii tachyarytmii nadkomorowych i komorowych.
aktywność sympatykomimetyczna, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, automatyzm serca, depolaryzacja komór, dodatkowa droga przewodzenia, dysfunkcja lewej komory, działanie hemodynamiczne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe dodatnie, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwarytmiczne, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, nadciśnienie tętnicze, odstęp PQ, odstęp QT, odstęp QTc, parametry elektrofizjologiczne serca, potencjał czynnościowy serca, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor β1, receptor β2, repolaryzacja mięśnia sercowego, sotalol chlorowodorek, tachyarytmia nadkomorowa, zaburzenie rytmu serca, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Phenazolinum 50 mg/ml
Antazolina, substancja czynna leku Phenazolinum, jest przeciwhistaminowym lekiem I generacji o kodzie ATC R06AX05, działającym głównie poprzez kompetycyjne blokowanie receptorów H1 histaminy. Oprócz klasycznego działania przeciwhistaminowego, wykazuje właściwości stabilizujące błonę komórkową, co nadaje jej efekt chinidynopodobny i umożliwia zastosowanie w terapii zaburzeń rytmu serca. Antazolina poprawia przewodzenie przedsionkowo-komorowe dzięki działaniu przeciwcholinergicznemu oraz może przyspieszać rytm komór u pacjentów z częstoskurczem przedsionkowym z blokiem przewodzenia, trzepotaniem i migotaniem przedsionków. Działania te wynikają z jej właściwości cholinolitycznych i wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, co jednocześnie determinuje profil działań niepożądanych.
blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz przedsionkowy, działanie cholinolityczne, działanie hamujące ośrodkowe, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, mezylan antazoliny, migotanie przedsionków, odczyn alergiczny, ośrodkowy układ nerwowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptory histaminowe H₁, rytm komór, stabilizacja błony komórkowej, stan alergiczny, trzepotanie przedsionków, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Werapamil – Właściwości farmakodynamiczne
Werapamil, będący selektywnym antagonistą kanałów wapniowych (ATC: C08DA01), działa głównie na mięsień sercowy oraz mięśniówkę gładką naczyń krwionośnych poprzez hamowanie napływu jonów wapnia i prawdopodobnie sodu do komórek układu przewodzącego serca i mięśnia sercowego. Jego przeciwarytmiczne działanie wynika z blokady wolnych kanałów wapniowych w węźle zatokowo-przedsionkowym i przedsionkowo-komorowym, co skutkuje zwolnieniem przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wydłużeniem okresu refrakcji w węźle p-k, prowadząc do zmniejszenia częstości rytmu komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków oraz przywrócenia rytmu zatokowego w napadowych częstoskurczach nadkomorowych (PSVT). Werapamil nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami ani na czas trwania potencjału czynnościowego przedsionków czy przewodzenie wewnątrzkomorowe, wykazując selektywność działania na górne i środkowe regiony węzła p-k, przy minimalnym wpływie na niższe regiony i pęczek Hisa.
Farmakodynamicznie werapamil rozszerza naczynia krwionośne, zmniejszając opór obwodowy i obciążenie następcze, co kompensuje jego ujemne działanie inotropowe, dzięki czemu wskaźnik sercowy pozostaje zwykle niezmieniony. Dawki dożylne 5-10 mg powodują przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, układowego oporu naczyniowego oraz kurczliwości naczyń, z nieznacznym wzrostem ciśnienia napełniania lewej komory. Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką dysfunkcją serca (ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej >20 mmHg, frakcja wyrzutowa <30%), u których może dojść do pogorszenia niewydolności serca. Werapamil nie wywołuje skurczu tętnic obwodowych ani nie zmienia całkowitego stężenia wapnia w surowicy, co podkreśla jego korzystny profil hemodynamiczny.
antagonista wapnia, blokada kanałów wapniowych, ciśnienie napełniania lewej komory, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, depolaryzacja, droga dodatkowa, działanie inotropowe, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, jon wapnia, kanał jonowy, komórka mięśnia sercowego, kurczliwość mięśnia sercowego, kurczliwość naczyń krwionośnych, mięsień sercowy, mięśniówka gładka naczyń, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze, okres refrakcji, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie wewnątrzkomorowe, PSVT, rytm zatokowy, skurcz tętnic obwodowych, stężenie wapnia w surowicy, trzepotanie przedsionków, układowy opór naczyniowy, werapamil chlorowodorek, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, włókna przedsionków, włókna węzła zatokowo-przedsionkowego, wolny kanał wapniowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Staveran 40 40 mg
Werapamil, substancja czynna leku Staveran (kod ATC C08DA01), jest wybiórczym antagonistą kanałów wapniowych o działaniu nasercowym, hamującym napływ jonów wapnia i sodu do komórek mięśnia sercowego oraz mięśniówki gładkiej naczyń. Jego działanie przeciwarytmiczne polega na zwalnianiu przewodzenia przedsionkowo-komorowego, wydłużaniu okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym oraz zmniejszaniu częstości skurczów komór u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków. Werapamil skutecznie przerywa pobudzenie nawrotne w węźle przedsionkowo-komorowym, co może przywrócić rytm zatokowy w napadowych częstoskurczach nadkomorowych (PSVT). Lek nie wpływa na przewodzenie dodatkowymi drogami, nie zmienia czasu trwania potencjału czynnościowego przedsionków ani przewodzenia wewnątrzkomorowego, a jego działanie jest selektywne względem struktur układu przewodzącego serca.
antagonista wapnia, chlorowodorek werapamilu, ciśnienie zaklinowania, działanie hemodynamiczne, działanie inotropowe ujemne, działanie nasercowe, działanie przeciwarytmiczne, frakcja wyrzutowa, homeostaza wapnia, jon sodu, jon wapnia, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, kod ATC, kurczliwość mięśnia sercowego, mięsień sercowy, mięśniówka gładka, migotanie przedsionków, naczynie krwionośne, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, obciążenie następcze serca, okres refrakcji, organiczna choroba serca, pęczek Hisa, pobudzenie nawrotne, potencjał czynnościowy, przewodzenie wewnątrzkomorowe, rozszerzenie naczyń obwodowych, rytm zatokowy, stężenie wapnia, surowica krwi, tętnica płucna, trzepotanie przedsionków, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wskaźnik sercowy, zaburzenie czynności serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Opacorden 200 mg
Amiodaron, substancja czynna leku Opacorden (200 mg/tabletka), jest przeciwarytmikiem klasy III (kod ATC: C01BD01) o złożonym mechanizmie działania obejmującym blokadę kanałów potasowych, sodowych oraz receptorów α- i β-adrenergicznych. Jego główne efekty elektrofizjologiczne to wydłużenie potencjału czynnościowego i okresu refrakcji w komórkach mięśnia sercowego, co skutkuje hamowaniem przewodzenia impulsów w przedsionkach i węźle przedsionkowo-komorowym. W EKG obserwuje się zmniejszenie częstości akcji serca, wydłużenie odcinków PR i QT, spłaszczenie fali T oraz pojawienie się odcinka U. Amiodaron wykazuje również działanie naczyniowe, rozszerzając naczynia wieńcowe i zmniejszając opory obwodowe, co jest korzystne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Podawany dożylnie w dawce 10 mg/kg m.c. wykazuje słabe działanie inotropowe ujemne, rzadko prowadzące do przerwania terapii u chorych z zastoinową niewydolnością serca.
chlorowodorek amiodaronu, choroba niedokrwienna serca, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie elektrofizjologiczne, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, elektrokardiogram, kanał jonowy, kanał potasowy, kanał sodowy, lek przeciwarytmiczny klasy III, mechanizm działania leku, naczynie wieńcowe, odcinek QT, okres refrakcji, podanie dożylne, potencjał błonowy, potencjał czynnościowy, przewodzenie impulsów elektrycznych, receptor adrenergiczny, receptor β-adrenergiczny, terapia doustna, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Tritace 2,5 comb 2,5 mg + 12,5 mg
Preparaty złożone Tritace 2,5 comb (ramipryl 2,5 mg + hydrochlorotiazyd 12,5 mg) oraz Tritace 5 comb (ramipryl 5 mg + hydrochlorotiazyd 25 mg) łączą inhibitor ACE z diuretykiem tiazydowym, co wiąże się z licznymi interakcjami lekowymi o istotnym znaczeniu klinicznym. Podwójna blokada układu RAA (np. jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenu) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Przeciwwskazane jest łączenie z sakubitrylem i walsartanem (ryzyko obrzęku naczynioruchowego, konieczny 36-godzinny odstęp między terapiami) oraz stosowanie podczas zabiegów z błonami poliakrylonitrylowymi lub aferezą LDL (ryzyko reakcji anafilaktoidalnych). Wymagana jest ścisła kontrola elektrolitów, zwłaszcza potasu, oraz ciśnienia tętniczego podczas kojarzenia z lekami oszczędzającymi potas, innymi lekami hipotensyjnymi, lekami przeciwcukrzycowymi, NLPZ, lekami immunosupresyjnymi, litem i innymi grupami leków.
afereza lipoprotein, antagonista receptora angiotensyny II, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, działanie proarytmiczne, działanie przeciwarytmiczne, hemodializa, hemofiltracja, hemoliza, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor neprylizyny, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw ortostatyczny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktoidalna, środek zwiotczający mięśnie, tiazydowy lek moczopędny, toksyczność litu, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Acebutolol Gedeon Richter 200 mg
Acebutolol Gedeon Richter jest dostępny w tabletkach powlekanych zawierających 200 mg lub 400 mg acebutololu chlorowodorku i stosowany doustnie, najlepiej podczas posiłku. Dawkowanie powinno być dostosowane do wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta, rozpoczynając terapię od najmniejszej skutecznej dawki. W nadciśnieniu tętniczym standardowa dawka wynosi 400 mg/dobę, podawana jednorazowo lub w dwóch dawkach po 200 mg, z możliwością zwiększenia do 800 mg/dobę w ciężkich przypadkach. W chorobie wieńcowej dawka początkowa to 400 mg/dobę, dawka podtrzymująca 600 mg/dobę, a maksymalna do 1200 mg/dobę, podawana w jednej lub kilku dawkach. W terapii zaburzeń rytmu serca dawka dobowa mieści się w zakresie 400-1200 mg, podawana w dawkach podzielonych, z najsilniejszym efektem przeciwarytmicznym po 3 godzinach od podania.
acebutolol, chlorowodorek, choroba wieńcowa, ciężkie nadciśnienie, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, dławica piersiowa, działanie przeciwarytmiczne, klirens kreatyniny, kumulacja leku, leczenie nadciśnienia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, schemat podawania leku, tabletka powlekana, terapia przeciwarytmiczna, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cravisol (2,313 g + 1,601 g + 0,694 g)/5 ml
Cravisol to tradycyjny produkt leczniczy w formie płynu doustnego, zawierający ekstrakty ze świeżego kwiatostanu głogu (46,26 g/100 ml), ziela melisy (32,02 g/100 ml) oraz ziela jemioły (13,88 g/100 ml), wszystkie ekstraktowane w 96% etanolu w stosunku 1:1. Zawartość etanolu w preparacie wynosi 52-62% (V/V), co jest istotne przy ocenie jego stosowania u wybranych grup pacjentów. Głóg wykazuje działanie kardioprotekcyjne, inotropowe i dromotropowe dodatnie, wazodylatacyjne oraz przeciwarytmiczne, melisa działa spazmolitycznie, sedatywnie, przeciwutleniająco i kardioprotekcyjnie, natomiast jemioła wykazuje właściwości hipotensyjne, naczyniorozszerzające, immunomodulujące, diuretyczne i neuroregulacyjne.
Crataegus, działanie hipotensyjne, działanie immunomodulujące, działanie kardioprotekcyjne, działanie naczyniorozszerzające, działanie przeciwarytmiczne, działanie spazmolityczne, działanie synergistyczne, działanie uspokajające, efekt inotropowy dodatni, efekt naczyniorozszerzający, efekt sedatywny, kwiatostan głogu, Melissa officinalis, modulacja neuroprzekaźnictwa, parametry hemodynamiczne, receptor GABA-ergiczny, stres oksydacyjny, układ sercowo-naczyniowy, Viscum album, właściwości diuretyczne, właściwości przeciwutleniające, ziele jemioły, ziele melisy - Leksykon substancji czynnych
Sotalol – Właściwości farmakodynamiczne
Sotalol jest lekiem o podwójnym mechanizmie działania, łączącym właściwości niewybiórczego beta-adrenolityka (klasa II wg Vaughana-Williamsa) oraz leku przeciwarytmicznego klasy III. Substancja ta jest mieszaniną izomerów l- i d-sotalolu, z których l-sotalol odpowiada za działanie beta-adrenolityczne, natomiast oba izomery wykazują efekt przeciwarytmiczny. Działanie farmakologiczne jest dawkozależne: przy dawkach 25 mg dominuje efekt beta-adrenolityczny, natomiast przy dawkach powyżej 160 mg/dobę ujawnia się wydłużenie potencjału czynnościowego i okresu refrakcji w przedsionkach, komorach oraz drogach przewodzenia przedsionkowo-komorowego. W EKG obserwuje się wydłużenie odstępów PR, QT i QTc, bez istotnych zmian zespołu QRS, co koreluje z hamowaniem przewodzenia w pęczku Hisa i zwolnieniem rytmu zatokowego.
aktywność sympatykomimetyczna, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, działanie beta-adrenolityczne, działanie chronotropowe ujemne, działanie elektrofizjologiczne, działanie hemodynamiczne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, działanie kardiodepresyjne, działanie przeciwarytmiczne, grupa farmakoterapeutyczna, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, nadciśnienie tętnicze, odstęp PR, odstęp QT, okres refrakcji, pęczek Hisa, potencjał czynnościowy, renina, rytm zatokowy, sotalol, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenia rytmu serca, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lignocainum hydrochloricum WZF 1% 10 mg/ml
Lidokaina, będąca substancją czynną leku Lignocainum Hydrochloricum WZF 1%, jest amidowym środkiem miejscowo znieczulającym oraz przeciwarytmicznym klasy IB (kod ATC: C01BB01, N01BB02). Jej mechanizm działania opiera się na blokowaniu kanałów sodowych w błonach komórek nerwowych i mięśnia sercowego, co prowadzi do zahamowania napływu jonów Na+ i uniemożliwia generowanie oraz przewodzenie impulsów nerwowych. Lidokaina wykazuje selektywność względem włókien nerwowych – najniższe stężenia blokują cienkie włókna bólowe, a wyższe grubsze włókna czuciowe i ruchowe. W terapii przeciwarytmicznej skutecznie hamuje bioelektryczną aktywność zdepolaryzowanego mięśnia sercowego, szczególnie w zaburzeniach rytmu związanych z niedokrwieniem lub przedawkowaniem glikozydów nasercowych, bez istotnego wpływu na mięsień niezdepolaryzowany i układ przewodzący. W stężeniach terapeutycznych (10 mg/ml) lidokaina nieznacznie obniża rzut serca, zmniejsza opór obwodowy i ciśnienie tętnicze, nie wpływając istotnie na przedsionki, kurczliwość mięśnia sercowego ani przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.
amid, ból somatyczny, ból trzewny, ciśnienie tętnicze, cząsteczka adhezyjna, depolaryzacja, depolaryzacja diastoliczna, działanie analgetyczne, działanie przeciwarytmiczne, działanie przeciwzapalne, glikozyd nasercowy, impuls nerwowy, interleukina-6, interleukina-8, kanał sodowy, klasyfikacja Vaughna-Williamsa, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy IB, lidokaina, lidokainy chlorowodorek, mięsień serca, niedokrwienie, niedrożność jelit, opór obwodowy, potencjał czynnościowy, prostatektomia radykalna, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie bodźców, rzut serca, układ dopełniacza, układ przewodzący serca, włókno bólowe, włókno czuciowe, włókno nerwowe, włókno ruchowe, znieczulenie miejscowe - Leksykon substancji czynnych
Celiprolol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Celiprolol, beta-adrenolityk, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania, obejmujące toksyczność, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. W badaniach na zwierzętach stosowano dawki znacznie przekraczające dawki terapeutyczne u ludzi (np. do 2000 mg/kg/dobę u myszy, 400 mg/kg/dobę u szczurów, podczas gdy dawka terapeutyczna u człowieka to około 5,5 mg/kg/dobę). Nie wykazano działania mutagennego, rakotwórczego ani teratogennego. Dawki do 20 mg/kg/dobę u szczurów i 10 mg/kg/dobę u psów uznano za bezpieczne, nie powodujące toksyczności. Wysokie dawki powodowały odwracalne zmiany, takie jak zwiększenie apetytu, diurezy, senność, obrzęki, czy zmiany elektrolitowe (wzrost potasu i fosforu nieorganicznego), które ustępowały po zaprzestaniu podawania. Dawki śmiertelne wynosiły około 2000 mg/kg u myszy, 3800 mg/kg u szczurów i 1500 mg/kg u psów.
arytmia indukowana chemicznie, asystolia, beta-bloker, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie kardioprotekcyjne, działanie mutagenne, działanie przeciwarytmiczne, efekt chronotropowy, efekt inotropowy, efekt odwracalny, elementy morfotyczne krwi, genotoksyczność, migotanie komór, niedokrwienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, potencjał rakotwórczy, receptor beta-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, stabilizacja błon komórkowych, stężenie potasu, tachykardia, tachykardia komorowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zastój trzustkowy, zwężenie tętnicy wieńcowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lignocainum 2% c. noradrenalino 0,00125% WZF (20 mg + 0,025 mg)/ml
Lignocainum 2% c. noradrenalino 0,00125% WZF to roztwór do wstrzykiwań zawierający 20 mg/ml lidokainy chlorowodorku jednowodnego oraz 0,025 mg/ml noradrenaliny winianu. Lidokaina, będąca amidowym środkiem miejscowo znieczulającym, działa poprzez blokadę kanałów sodowych w błonach komórek nerwowych, co hamuje generowanie i przewodzenie impulsów nerwowych. Preferencyjnie blokuje cienkie włókna bólowe typu C, następnie włókna czuciowe, a w najwyższych stężeniach włókna ruchowe. Noradrenalina pełni funkcję sympatykomimetycznego środka naczyniozwężającego, zmniejszając wchłanianie lidokainy z miejsca iniekcji, co przedłuża jej działanie znieczulające i redukuje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych lidokainy.
blokada kanału sodowego, działanie naczyniozwężające, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwarytmiczne, kanał sodowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, lidokainy chlorowodorek, Lignocainum, noradrenalina, noradrenaliny winian, przewodzenie bodźców nerwowych, selektywność działania leku, sodu pirosiarczyn, środek miejscowo znieczulający, włókno bólowe, włókno czuciowe, włókno ruchowe