pochodna benzamidu
Pochodne benzamidu stanowią ważną grupę związków chemicznych stosowanych w farmakoterapii. Są to związki organiczne, w których grupa amidowa (-CONH-) jest przyłączona do pierścienia benzenowego. Ta struktura chemiczna stanowi podstawę dla wielu leków o różnorodnym działaniu farmakologicznym.
W medycynie pochodne benzamidu wykorzystywane są głównie jako leki przeciwpsychotyczne, prokinetyczne oraz przeciwwymiotne. Do tej grupy należą między innymi: sulpiryd, amisulpryd, tiapryd (neuroleptyki), metoklopramid, cyzapryd (leki prokinetyczne) oraz domperidon (lek przeciwwymiotny). Mechanizm działania tych związków opiera się głównie na blokowaniu receptorów dopaminowych D2 i D3 w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym.
Pochodne benzamidu cechują się stosunkowo korzystnym profilem bezpieczeństwa w porównaniu do klasycznych neuroleptyków, wykazując mniejsze ryzyko wystąpienia objawów pozapiramidowych. Jednakże mogą powodować efekty uboczne związane z hiperprolaktynemią, zaburzeniami przewodu pokarmowego oraz, w rzadkich przypadkach, wydłużeniem odstępu QT w zapisie EKG, co wymaga monitorowania podczas terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Indapamide SR Genoptim 1,5 mg
Indapamid w dawce 1,5 mg wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest ryzyko hipokaliemii, która zwiększa podatność na torsades de pointes przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III oraz niektórych neuroleptyków. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu i magnezu oraz wykonywanie EKG przed i w trakcie terapii. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy jednoczesnym stosowaniu litu (wzrost stężenia litu w osoczu), inhibitorów ACE (ryzyko nagłego niedociśnienia i ostrej niewydolności nerek), glikozydów naparstnicy (zwiększona toksyczność w wyniku hipokaliemii i hipomagnezemii) oraz metforminy (zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej przy stężeniu kreatyniny >15 mg/l u mężczyzn i >12 mg/l u kobiet). W przypadku NLPZ, w tym selektywnych inhibitorów COX-2 i kwasu acetylosalicylowego w dawkach ≥3 g/dobę, obserwuje się zmniejszenie działania przeciwnadciśnieniowego indapamidu oraz ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów odwodnionych.
amfoterycyna B, czynnościowa niewydolność nerek, diuretyk pętlowy, filtracja kłębkowa, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, mineralokortykosteroid, nagłe niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna benzamidu, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, torsades de pointes, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Właściwości farmakodynamiczne
Flekainid, lek przeciwarytmiczny klasy Ic (kod ATC: C01BC04), jest stosowany w terapii ciężkich, objawowych arytmii komorowych i nadkomorowych zagrażających życiu. Mechanizm działania opiera się na wyraźnym hamowaniu szybkich kanałów sodowych w mięśniu sercowym, charakteryzującym się powolną kinetyką przyłączania i dysocjacji. Substancja ta selektywnie wpływa na potencjały czynnościowe włókien Purkinjego, powodując ich znaczne skrócenie, przy jednoczesnym braku wpływu na potencjały mięśni komór. W efekcie dochodzi do istotnego zwolnienia przewodzenia impulsów elektrycznych oraz umiarkowanego wydłużenia skutecznego okresu refrakcji, co manifestuje się w EKG jako wydłużenie odstępu PR oraz poszerzenie zespołu QRS. W bardzo wysokich stężeniach flekainid wykazuje słabe hamowanie wolnych kanałów wapniowych, co skutkuje działaniem inotropowym ujemnym, tj. zmniejszeniem siły skurczu mięśnia sercowego.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, autonomiczny układ nerwowy, bezobjawowa arytmia, działanie inotropowe ujemne, elektrokardiogram, kardiomiocyt, klasyfikacja ATC, krążenie wieńcowe, lek przeciwarytmiczny klasy IC, odstęp PR, pochodna benzamidu, tkanka serca, typ amidowy, właściwość farmakodynamiczna, włókna Purkinjego, wolny kanał wapniowy, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sulpiryd Hasco 100 mg
W praktyce klinicznej stosowanie Sulpiryd Hasco, zawierającego sulpiryd w dawkach 50 mg, 100 mg oraz 200 mg, wymaga szczególnej uwagi na potencjalne działania niepożądane wpływające na funkcje psychomotoryczne pacjenta, zwłaszcza senność. Senność ta może istotnie upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, zwiększając ryzyko wypadków. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o możliwych skutkach ubocznych, zwracając uwagę na konieczność zachowania ostrożności, zwłaszcza w początkowym okresie terapii oraz przy zmianie dawki. Należy również rozważyć indywidualne ryzyko, uwzględniając wiek, współistniejące schorzenia oraz inne przyjmowane leki, a także dokumentować przekazanie tych informacji w historii choroby.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, działanie przeciwpsychotyczne, farmakoterapia, funkcja psychomotoryczna, laktoza jednowodna, lek psychotropowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzamidu, schorzenie współistniejące, senność, sprawność psychofizyczna, sprawność psychomotoryczna, sprawność psychoruchowa, sulpiryd, Sulpiryd Hasco, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Indapen 2,5 mg
Indapamid, tiazydopodobny lek moczopędny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie u pacjentów poddanych politerapii. Kluczowe interakcje obejmują zwiększenie stężenia litu w osoczu wskutek zmniejszonego wydalania, co wymaga ścisłego monitorowania i unikania łączenia tych leków. Indapamid indukuje hipokaliemię, co zwiększa ryzyko arytmii komorowych, zwłaszcza torsade de pointes, przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych z grup Ia i III oraz niektórych neuroleptyków. Zaleca się regularne monitorowanie elektrolitów (potasu) i EKG. NLPZ, inhibitory COX-2 oraz duże dawki salicylanów (≥3 g/dobę) mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe indapamidu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów odwodnionych, co wymaga kontroli nawodnienia i funkcji nerek.
amfoterycyna B, cyklosporyna, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotensja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwasica mleczanowa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek moczopędny tiazydopodobny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeczyszczający, mineralokortykosteroid, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna benzamidu, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, takrolimus, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Indapamid – Interakcje
Indapamid, diuretyk tiazydopodobny stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie indapamidu z litem ze względu na ryzyko toksyczności litu (zwiększenie stężenia litu w osoczu), a także z lekami wywołującymi torsades de pointes (np. chinidyna, amiodaron, neuroleptyki), gdyż hipokaliemia indukowana przez indapamid zwiększa ryzyko arytmii komorowych. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu, magnezu oraz EKG. Jednoczesne stosowanie NLPZ, w tym selektywnych inhibitorów COX-2 i kwasu acetylosalicylowego w dawkach ≥3 g/dobę, może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe indapamidu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych. Zaleca się kontrolę czynności nerek i odpowiednie nawodnienie. Interakcje z inhibitorami ACE wymagają ostrożności ze względu na ryzyko nagłego niedociśnienia i niewydolności nerek, szczególnie przy hiponatremii – zaleca się odstawienie diuretyku na 3 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorem ACE lub rozpoczęcie leczenia od niskich dawek.
allopurynol, amfoterycyna B, amiloryd, amiodaron, arytmia komorowa, baklofen, chinidyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydopodobny, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatriemia, indapamid, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, metformina, mineralokortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, pochodna benzamidu, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, przesączanie kłębuszkowe, reakcja nadwrażliwości, spironolakton, środek kontrastujący zawierający jod, stężenie litu w osoczu, takrolimus, toksyczność litu, torsades de pointes, triamteren, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amarhyton 50 mg
Flekainid octan, substancja czynna leku Amarhyton, jest przeciwarytmikiem klasy Ic, stosowanym w terapii ciężkich, zagrażających życiu arytmii komorowych i nadkomorowych. Mechanizm działania opiera się na silnym hamowaniu szybkich kanałów sodowych w komórkach mięśnia sercowego, co prowadzi do spowolnienia przewodzenia impulsów w miokardium. Charakteryzuje się powolną kinetyką działania oraz zróżnicowanym wpływem na czas trwania potencjałów czynnościowych – nie wpływa istotnie na komórki mięśni komór, ale skraca potencjały we włóknach Purkinjego. W efekcie obserwuje się wydłużenie odstępu PR oraz poszerzenie zespołu QRS w EKG, co odzwierciedla spowolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i wewnątrzkomorowego. Przy bardzo wysokich stężeniach lek wykazuje także słabe hamowanie wolnych kanałów wapniowych, co skutkuje ujemnym działaniem inotropowym.
arytmia komorowa i nadkomorowa, depolaryzacja, działanie inotropowe ujemne, działanie miejscowo znieczulające, flekainid octan, kanał wapniowy, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, komórka mięśnia sercowego, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy IC, odstęp PR, okres refrakcji, pochodna benzamidu, potencjał czynnościowy, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodnictwo wewnątrzkomorowe, włókno Purkinjego, zapis elektrokardiograficzny, zespół QRS - Leksykon leków
Interakcje leku – CoArprenessa 10 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy CoArprenessa zawiera peryndopryl z argininą (10 mg) oraz indapamid (2,5 mg) i wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z litem jest niezalecane ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia litu i jego toksyczności, wymagając ścisłego monitorowania. Przeciwwskazane jest także łączenie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek z powodu ryzyka hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek i powikłań sercowo-naczyniowych. Ponadto, stosowanie sakubitrylu/walsartanu oraz pozaustrojowych metod leczenia z użyciem błon poliakrylonitrylowych jest przeciwwskazane z uwagi na ryzyko obrzęku naczynioruchowego i ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych. Niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe CoArprenessa oraz zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek i hiperkaliemii, szczególnie u osób starszych i z upośledzoną funkcją nerek.
allopurynol, amfoterycyna B, antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie przeciwnadciśnieniowe, estramustyna, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, kwasica mleczanowa, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lit w surowicy, metformina, mineralokortykosteroid, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pochodna benzamidu, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, sakubitryl walsartan, spironolakton, środek kontrastujący zawierający jod, stężenie potasu w surowicy, takrolimus, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metoclopramide hameln 5 mg/ml
Metoklopramid, substancja czynna leku Metoclopramide hameln, jest podstawionym benzamidem o działaniu przeciwwymiotnym i prokinetycznym, klasyfikowanym w grupie A03FA01 (ATC). Jego mechanizm działania obejmuje antagonizm receptorów dopaminowych D2 w ośrodkowym układzie nerwowym, co hamuje wymioty indukowane apomorfiną, oraz modulację receptorów serotoninowych (antagonizm 5HT3 i agonizm 5HT4), co jest kluczowe w profilaktyce i leczeniu wymiotów po chemioterapii przeciwnowotworowej. Metoklopramid działa również obwodowo, blokując dopaminergiczne receptory w przewodzie pokarmowym i wzmacniając aktywność cholinergiczną, co prowadzi do poprawy motoryki przewodu pokarmowego.
działanie antydopaminergiczne, działanie przeciwwymiotne, efekt prokinetyczny, efekt przeciwwymiotny, lek propulsywny, motoryka przewodu pokarmowego, opróżnianie żołądka, ośrodek wymiotny, perystaltyka przewodu pokarmowego, pochodna benzamidu, receptor 5HT4, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5HT3, refluks żołądkowo-przełykowy, strefa wyzwalania chemoreceptorów, wydzielanie kwasu żołądkowego, wymioty indukowane apomorfiną, wymioty indukowane chemioterapią, zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenie motoryki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Flecainide acetate Holsten 50 mg
Flekainid octan, lek przeciwarytmiczny klasy Ic (ATC: C01BC04), jest stosowany w terapii ciężkich, objawowych arytmii komorowych i nadkomorowych. Jego mechanizm działania opiera się na znaczącym blokowaniu szybkich kanałów sodowych w sercu, z powolną kinetyką wiązania i odłączania od kanałów, co prowadzi do zwolnienia przewodzenia impulsów w tkankach zależnych od tych kanałów. Flekainid wykazuje zróżnicowany wpływ na potencjały czynnościowe – nie zmienia ich czasu trwania w mięśniu komór, natomiast skraca go we włóknach Purkinjego. W badaniach in vitro wykazano także umiarkowane wydłużenie skutecznego okresu refrakcji. Charakterystyczne zmiany w EKG obejmują wydłużenie odstępu PR oraz poszerzenie zespołu QRS. W bardzo wysokich stężeniach lek wykazuje słabe blokowanie wolnych kanałów sodowych, co wiąże się z ujemnym działaniem inotropowym.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, autonomiczny układ nerwowy, blokowanie kanałów sodowych, działanie inotropowe, działanie przeciwarytmiczne, flekainid octan, krążenie wieńcowe, lek przeciwarytmiczny klasy IC, odstęp PR, okres refrakcji, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzamidu, potencjał czynnościowy, włókna Purkinjego, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Flecainide acetate Holsten 100 mg
Flekainid octan, lek przeciwarytmiczny klasy Ic (kod ATC C01BC04), jest stosowany w terapii ciężkich, objawowych arytmii komorowych i nadkomorowych. Jego mechanizm działania opiera się na silnym blokowaniu szybkich kanałów sodowych w mięśniu sercowym, co prowadzi do spowolnienia przewodzenia w układzie bodźcoprzewodzącym, zwłaszcza w obszarach zależnych od tych kanałów. Charakterystyczne elektrofizjologiczne efekty flekainidu to wydłużenie odstępu PR oraz poszerzenie zespołu QRS w EKG. Lek wykazuje również powolną kinetykę blokowania kanałów sodowych oraz zróżnicowany wpływ na czas trwania potencjałów czynnościowych, skracając je we włóknach Purkinjego, przy braku wpływu na mięsień komór. W bardzo wysokich stężeniach może blokować wolne kanały wapniowe, co skutkuje negatywnym efektem inotropowym. Flekainid nie wpływa istotnie na autonomiczny układ nerwowy, krążenie wieńcowe, płucne ani inne obszary układu krążenia.
arytmia komorowa, arytmia komorowa i nadkomorowa, autonomiczny układ nerwowy, blokowanie kanału sodowego, efekt inotropowy, enkainid, flekainid, kanał sodowy, kanał wapniowy, krążenie płucne, krążenie wieńcowe, lek przeciwarytmiczny klasy IC, odstęp PR, okres refrakcji, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzamidu, potencjał czynnościowy, prokainamid, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, przewodzenie śródkomorowe, układ bodźcoprzewodzący serca, włókno Purkinjego, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olamide 10 mg
Metoklopramid, będący pochodną benzamidu, wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący zarówno ośrodkowy, jak i obwodowy układ nerwowy. Jego główne właściwości przeciwwymiotne wynikają z antagonizmu receptorów dopaminergicznych D2 w ośrodku chemiowrażliwym i wymiotnym w rdzeniu przedłużonym, co jest szczególnie skuteczne w leczeniu wymiotów indukowanych apomorfiną. Dodatkowo, metoklopramid blokuje receptory serotoninowe 5HT3 oraz działa antagonistycznie na receptory 5HT4, co ma kluczowe znaczenie w przeciwdziałaniu wymiotom związanym z chemioterapią przeciwnowotworową.
acetylocholina, apomorfina, chemioterapia przeciwnowotworowa, dolny zwieracz przełyku, dwunastnica, działanie antydopaminergiczne, kwas solny, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, nudności i wymioty, opróżnianie żołądka, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzamidu, przewód pokarmowy, rdzeń przedłużony, receptor 5HT4, receptor dopaminergiczny D2, receptor serotoninowy 5HT3, refluks żołądkowo-przełykowy, sok żołądkowy, transmisja cholinergiczna, transmisja nerwowa, transmisja serotoninergiczna, właściwość przeciwwymiotna, wydzielanie żołądkowe, wymioty indukowane - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tenaxum 1 mg
Lek Tenaxum zawierający 1 mg rylmenidyny (odpowiadający 1,544 mg diwodorofosforanu rylmenidyny) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym 47 mg laktozy na tabletkę. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także ciężka depresja, ze względu na ryzyko nasilenia objawów depresyjnych przez selektywny agonizm receptorów imidazolowych. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min) z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i farmakokinetyki w tej populacji. Interakcje lekowe, zwłaszcza z sultoprydem, są istotnym czynnikiem ryzyka, mogącym prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i arytmii komorowych, co wymaga dokładnej analizy farmakoterapii przed włączeniem Tenaxum.
arytmia komorowa, ciężka depresja, ciężka niewydolność nerek, diwodorofosforan rylmenidyny, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, lek hipotensyjny, lek przeciwpsychotyczny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, pochodna benzamidu, rylmenidyna, sultopryd, zaburzenie depresyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amarhyton 100 mg
Flekainid octan, substancja czynna leku Amarhyton, jest przeciwarytmikiem klasy Ic, stosowanym w terapii ciężkich, zagrażających życiu arytmii komorowych i nadkomorowych. Mechanizm działania opiera się na wyraźnym hamowaniu szybkich kanałów sodowych w mięśniu sercowym, z powolną kinetyką wiązania i dysocjacji, co prowadzi do istotnego spowolnienia przewodzenia impulsów w włóknach Purkinjego oraz umiarkowanego wydłużenia okresu refrakcji. W EKG obserwuje się charakterystyczne wydłużenie odstępu PR oraz poszerzenie zespołu QRS. Przy bardzo wysokich stężeniach lek wykazuje także słabe hamowanie kanałów wapniowych, co może skutkować ujemnym działaniem inotropowym, istotnym u pacjentów z niewydolnością serca.
arytmia komorowa i nadkomorowa, arytmia zagrażająca życiu, depolaryzacja komór, działanie inotropowe ujemne, działanie miejscowo znieczulające, elektrokardiogram, flekainid, flekainid octan, kanał sodowy, kanał wapniowy, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwarytmiczny klasy IC, niewydolność serca, odstęp PR, okres refrakcji, pochodna benzamidu, potencjał czynnościowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, stężenie leku w osoczu, układ sercowo-naczyniowy, włókna Purkinjego, zespół QRS, związek amidowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Indix SR 1,5 mg
Indapamid, tiazydopodobny lek moczopędny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z litem, co prowadzi do zwiększenia stężenia litu w surowicy i ryzyka toksyczności, wymagając monitorowania poziomu litu i dostosowania dawki. Indapamid może indukować hipokaliemię, co zwiększa ryzyko arytmii typu torsade de pointes przy współstosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi. Konieczne jest monitorowanie elektrolitów i EKG. NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2 oraz kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥ 3 g/dobę, mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy indapamidu i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek u pacjentów odwodnionych, co wymaga kontroli czynności nerek i odpowiedniego nawodnienia.
allopurynol, amfoterycyna B, amiloryd, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotonia ortostatyczna, indapamid, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, jodowy środek kontrastujący, kwasica mleczanowa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, lek tiazydopodobny, metformina, mineralokortykosteroid, neuroleptyk, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna benzamidu, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, przesączanie kłębuszkowe, reakcja nadwrażliwości, spironolakton, takrolimus, tetrakozaktyd, torsade de pointes, triamteren, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zastoinowa niewydolność serca, zwężenie tętnicy nerkowej