lek blokujący receptory adrenergiczne
Lek blokujący receptory adrenergiczne, znany również jako lek adrenolityczny lub beta-bloker (jeśli blokuje receptory beta-adrenergiczne), to substancja hamująca działanie endogennych katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny) na receptory adrenergiczne. W zależności od selektywności, leki te mogą blokować receptory alfa-adrenergiczne, beta-adrenergiczne lub działać nieselektywnie.
Beta-blokery stanowią istotną grupę w terapii nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, zaburzeń rytmu serca oraz niewydolności serca. Mechanizm ich działania polega na zmniejszeniu kurczliwości mięśnia sercowego, zwolnieniu częstości akcji serca oraz obniżeniu zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Do przedstawicieli tej grupy należą m.in. metoprolol, bisoprolol, karwedilol czy propranolol.
Alfa-blokery znajdują zastosowanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, łagodnego rozrostu prostaty oraz niektórych zaburzeń naczynioruchowych. Działają głównie poprzez rozszerzenie naczyń obwodowych i zmniejszenie oporu naczyniowego. Przykładami są doksazosyna, tamsulosyna czy alfuzosyna. Warto zauważyć, że niektóre leki, jak karwedilol czy labetalol, wykazują działanie blokujące zarówno receptory alfa, jak i beta-adrenergiczne.
Stosowanie leków blokujących receptory adrenergiczne wymaga monitorowania pacjenta, gdyż mogą one powodować działania niepożądane, takie jak bradykardia, hipotensja, skurcz oskrzeli (beta-blokery) czy zawroty głowy i hipotensja ortostatyczna (alfa-blokery). Przeciwwskazania do ich stosowania obejmują m.in. astmę, blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia czy wstrząs kardiogenny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Apselan 60 mg
Pseudoefedryna, substancja aktywna produktu leczniczego Apselan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie istotne ze względu na jej działanie sympatykomimetyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które mogą prowadzić do znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego i ryzyka przełomu nadciśnieniowego. Zaleca się unikanie łącznego stosowania z IMAO oraz zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem leczenia pseudoefedryną. Ponadto, interakcje z lekami pobudzającymi układ współczulny, takimi jak leki zmniejszające przekrwienie błon śluzowych, hamujące łaknienie czy psychotropowe o działaniu amfetaminopodobnym, mogą nasilać efekty adrenergiczne, zwiększając ryzyko tachykardii, nadciśnienia oraz działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.
betanidyna, bretylium, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze krwi, debryzochina, działanie sympatykomimetyczne, etanol, guanetydyna, inhibitor monoaminooksydazy, lek blokujący receptory adrenergiczne, lek hamujący łaknienie, lek hipotensyjny, lek obniżający ciśnienie tętnicze, lek pobudzający układ współczulny, lek psychotropowy, lek zmniejszający przekrwienie błony śluzowej, metylodopa, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Etylefryna – Interakcje
Etylefryna (2-etyloamino-1-(3-hydroksyfenylo)etanol) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania etylefryny z inhibitorami MAO ze względu na bardzo wysokie ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Inne leki nasilające działanie etylefryny to m.in. guanetydyna, rezerpina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, adrenomimetyki oraz hormony tarczycy, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Dihydroergotamina zwiększa biodostępność etylefryny poprzez nasilenie jej wchłaniania jelitowego, co może prowadzić do objawów przedawkowania. Atropina nasila działanie etylefryny i przyspiesza czynność serca, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Halogenowe pochodne węglowodorów alifatycznych oraz glikozydy nasercowe w wyższych dawkach zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu serca.
adrenomimetyk, atropina, bradykardia odruchowa, chlorowodorek etylefryny, dihydroergotamina, działanie hipoglikemizujące, działanie sympatykomimetyczne, Effortil, etylefryna, glikozyd nasercowy, guanetydyna, hormon tarczycy, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący receptory adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, lek sympatykomimetyczny, mineralokortykoid, przełom nadciśnieniowy, rezerpina, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie rytmu serca