arytmia komorowa i nadkomorowa
Arytmia komorowa to zaburzenie rytmu serca pochodzące z komór, charakteryzujące się nieprawidłową częstością, regularnością lub miejscem powstawania impulsów elektrycznych. Obejmuje ekstrasystolię komorową (przedwczesne pobudzenia komorowe), częstoskurcz komorowy oraz migotanie komór. Arytmie komorowe mogą być bezobjawowe lub powodować kołatanie serca, zawroty głowy, omdlenia, a w ciężkich przypadkach nagły zgon sercowy.
Arytmia nadkomorowa wywodzi się z przedsionków lub węzła przedsionkowo-komorowego. Do tej grupy należą: migotanie i trzepotanie przedsionków, częstoskurcz przedsionkowy, częstoskurcz węzłowy nawrotny oraz zespoły preekscytacji. Mechanizmy arytmii nadkomorowych obejmują zwiększony automatyzm, aktywność wyzwalaną i zjawisko pobudzenia nawrotnego. Objawy mogą być podobne do arytmii komorowych, jednak rzadziej prowadzą do nagłych powikłań zagrażających życiu.
Diagnostyka arytmii opiera się na badaniu EKG, monitorowaniu holterowskim, testach wysiłkowych oraz badaniach elektrofizjologicznych. Leczenie zależy od rodzaju zaburzenia rytmu, objawów i przyczyn. Obejmuje farmakoterapię (leki antyarytmiczne, beta-blokery, antagoniści wapnia), kardiowersję elektryczną, ablację, a w ciężkich przypadkach wszczepienie urządzeń jak ICD (kardiowerter-defibrylator) lub stymulator serca. Istotna jest także modyfikacja czynników ryzyka i leczenie chorób podstawowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amarhyton 50 mg
Flekainid octan, substancja czynna leku Amarhyton, jest przeciwarytmikiem klasy Ic, stosowanym w terapii ciężkich, zagrażających życiu arytmii komorowych i nadkomorowych. Mechanizm działania opiera się na silnym hamowaniu szybkich kanałów sodowych w komórkach mięśnia sercowego, co prowadzi do spowolnienia przewodzenia impulsów w miokardium. Charakteryzuje się powolną kinetyką działania oraz zróżnicowanym wpływem na czas trwania potencjałów czynnościowych – nie wpływa istotnie na komórki mięśni komór, ale skraca potencjały we włóknach Purkinjego. W efekcie obserwuje się wydłużenie odstępu PR oraz poszerzenie zespołu QRS w EKG, co odzwierciedla spowolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego i wewnątrzkomorowego. Przy bardzo wysokich stężeniach lek wykazuje także słabe hamowanie wolnych kanałów wapniowych, co skutkuje ujemnym działaniem inotropowym.
arytmia komorowa i nadkomorowa, depolaryzacja, działanie inotropowe ujemne, działanie miejscowo znieczulające, flekainid octan, kanał wapniowy, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, komórka mięśnia sercowego, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy IC, odstęp PR, okres refrakcji, pochodna benzamidu, potencjał czynnościowy, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodnictwo wewnątrzkomorowe, włókno Purkinjego, zapis elektrokardiograficzny, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Flecainide acetate Holsten 100 mg
Flekainid octan, lek przeciwarytmiczny klasy Ic (kod ATC C01BC04), jest stosowany w terapii ciężkich, objawowych arytmii komorowych i nadkomorowych. Jego mechanizm działania opiera się na silnym blokowaniu szybkich kanałów sodowych w mięśniu sercowym, co prowadzi do spowolnienia przewodzenia w układzie bodźcoprzewodzącym, zwłaszcza w obszarach zależnych od tych kanałów. Charakterystyczne elektrofizjologiczne efekty flekainidu to wydłużenie odstępu PR oraz poszerzenie zespołu QRS w EKG. Lek wykazuje również powolną kinetykę blokowania kanałów sodowych oraz zróżnicowany wpływ na czas trwania potencjałów czynnościowych, skracając je we włóknach Purkinjego, przy braku wpływu na mięsień komór. W bardzo wysokich stężeniach może blokować wolne kanały wapniowe, co skutkuje negatywnym efektem inotropowym. Flekainid nie wpływa istotnie na autonomiczny układ nerwowy, krążenie wieńcowe, płucne ani inne obszary układu krążenia.
arytmia komorowa, arytmia komorowa i nadkomorowa, autonomiczny układ nerwowy, blokowanie kanału sodowego, efekt inotropowy, enkainid, flekainid, kanał sodowy, kanał wapniowy, krążenie płucne, krążenie wieńcowe, lek przeciwarytmiczny klasy IC, odstęp PR, okres refrakcji, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzamidu, potencjał czynnościowy, prokainamid, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, przewodzenie śródkomorowe, układ bodźcoprzewodzący serca, włókno Purkinjego, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amarhyton 100 mg
Flekainid octan, substancja czynna leku Amarhyton, jest przeciwarytmikiem klasy Ic, stosowanym w terapii ciężkich, zagrażających życiu arytmii komorowych i nadkomorowych. Mechanizm działania opiera się na wyraźnym hamowaniu szybkich kanałów sodowych w mięśniu sercowym, z powolną kinetyką wiązania i dysocjacji, co prowadzi do istotnego spowolnienia przewodzenia impulsów w włóknach Purkinjego oraz umiarkowanego wydłużenia okresu refrakcji. W EKG obserwuje się charakterystyczne wydłużenie odstępu PR oraz poszerzenie zespołu QRS. Przy bardzo wysokich stężeniach lek wykazuje także słabe hamowanie kanałów wapniowych, co może skutkować ujemnym działaniem inotropowym, istotnym u pacjentów z niewydolnością serca.
arytmia komorowa i nadkomorowa, arytmia zagrażająca życiu, depolaryzacja komór, działanie inotropowe ujemne, działanie miejscowo znieczulające, elektrokardiogram, flekainid, flekainid octan, kanał sodowy, kanał wapniowy, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwarytmiczny klasy IC, niewydolność serca, odstęp PR, okres refrakcji, pochodna benzamidu, potencjał czynnościowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, stężenie leku w osoczu, układ sercowo-naczyniowy, włókna Purkinjego, zespół QRS, związek amidowy