test mutagenności HGPRT
Test mutagenności HGPRT (Hypoxanthine-Guanine Phosphoribosyltransferase) to metoda laboratoryjna stosowana do wykrywania mutacji genowych w komórkach ssaków. Test opiera się na zdolności komórek do przeżycia w obecności toksycznych analogów puryn, takich jak 6-tioguanina lub 8-azaguanina.
Podstawą testu jest enzym HGPRT, który w warunkach prawidłowych umożliwia komórkom wykorzystanie zewnątrzkomórkowych puryn w szlaku ratunkowym syntezy nukleotydów. Komórki z funkcjonalnym genem HGPRT giną w obecności toksycznych analogów puryn, ponieważ przekształcają je w metabolity zaburzające replikację DNA. Natomiast komórki z mutacją inaktywującą gen HGPRT są oporne na działanie tych analogów.
W praktyce klinicznej test HGPRT stosuje się do oceny potencjału mutagennego różnych substancji chemicznych, leków i czynników fizycznych. Jest on częścią baterii testów wykorzystywanych w badaniach toksykologicznych oraz w ocenie bezpieczeństwa nowych związków chemicznych wprowadzanych do lecznictwa. Test ten pozwala na wykrycie mutacji punktowych, małych delecji i insercji w genomie komórek ssaków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naloxone Accord 400 mcg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa naloksonu chlorowodorku (400 µg/ml) wykazały korzystny profil toksykologiczny w modelach ostrej i przewlekłej toksyczności, bez istotnych zagrożeń dla człowieka. Ocena genotoksyczności ujawniła niejednoznaczne wyniki: test Amesa oraz test aberracji chromosomalnych na ludzkich limfocytach in vitro dały słabo dodatnie rezultaty, natomiast test mutagenności HGPRT na komórkach V79 oraz test aberracji chromosomalnych szpiku kostnego szczura in vivo były ujemne. Brak jest danych dotyczących potencjału rakotwórczego naloksonu, co stanowi istotną lukę w ocenie długoterminowego bezpieczeństwa stosowania leku.
aberracja chromosomalna, badanie toksykologiczne, ekspozycja prenatalna, limfocyty ludzkie in vitro, mutagenność bakteryjna, nalokson chlorowodorek, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil genotoksyczny, rozwój neurobehawioralny, śmiertelność noworodków, szpik kostny, test Amesa, test genotoksyczności, test mutagenności HGPRT, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naloxonum hydrochloricum WZF 400 mcg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa naloksonu chlorowodorku wykazały brak istotnej toksyczności ostrej oraz po podaniu wielokrotnym, co wskazuje na niskie ryzyko toksyczne przy standardowym stosowaniu. Testy mutagenności przyniosły wyniki niejednoznaczne: słabo dodatnie w teście Amesa oraz aberracji chromosomalnych na limfocytach ludzkich in vitro, natomiast testy HGPRT na komórkach V79 oraz aberracji chromosomalnych szpiku kostnego szczura in vivo były ujemne, co sugeruje ograniczony potencjał genotoksyczny w warunkach in vivo. Brak jest danych dotyczących działania rakotwórczego, gdyż nie przeprowadzono dedykowanych badań w tym zakresie.
aberracje chromosomalne, badania przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, limfocyty ludzkie, mutagenność, nalokson chlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, rozwój neurobehawioralny, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, śmiertelność noworodków, szpik kostny, test Amesa, test mutagenności HGPRT, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła