jatrogenna nadczynność

Jatrogenna nadczynność tarczycy to stan zwiększonej aktywności gruczołu tarczowego wywołany działaniami medycznymi. Najczęstszą przyczyną jest stosowanie preparatów zawierających hormony tarczycy (lewotyroksynę, liotyroninę) w zbyt dużych dawkach podczas leczenia niedoczynności tarczycy.

Do rozwoju jatrogennej nadczynności tarczycy może również dochodzić w wyniku stosowania preparatów jodu (np. amiodaronu, środków kontrastowych zawierających jod), leków biologicznych (np. interferonu alfa, interleukiny-2) oraz litu. Szczególnie narażeni są pacjenci z chorobą Gravesa-Basedowa w wywiadzie lub utajoną autonomią tarczycy.

Objawy kliniczne obejmują tachykardię, kołatanie serca, nadmierne pocenie się, drżenie rąk, utratę masy ciała przy zwiększonym apetycie, niepokój, bezsenność oraz zaburzenia miesiączkowania u kobiet. W badaniach laboratoryjnych stwierdza się obniżone stężenie TSH oraz podwyższone stężenie wolnych hormonów tarczycy (fT3, fT4).

Leczenie polega na modyfikacji dawki leków wywołujących nadczynność, czasowym odstawieniu preparatów jodu lub zastosowaniu leków tyreostatycznych. W ciężkich przypadkach konieczna może być hospitalizacja i wdrożenie leczenia objawowego (beta-blokery). Prawidłowe monitorowanie terapii substytucyjnej lewotyroksyną może skutecznie zapobiegać jatrogennej nadczynności tarczycy.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl