zofenoprylat
Zofenoprylat to aktywny metabolit zofenoprylu, należący do grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE). Po podaniu doustnym zofenoprylu dochodzi do jego przekształcenia w zofenoprylat, który stanowi właściwą formę aktywną leku, odpowiedzialną za efekty terapeutyczne.
Mechanizm działania zofenoprylatu polega na hamowaniu enzymu konwertującego angiotensynę, co prowadzi do zmniejszenia przekształcania angiotensyny I w angiotensynę II. W efekcie dochodzi do obniżenia oporu naczyniowego, zmniejszenia obciążenia wstępnego i następczego serca oraz spadku ciśnienia tętniczego. Dodatkowo zofenoprylat wykazuje silne powinowactwo do tkanek, szczególnie do ściany naczyń, co zapewnia długotrwałe działanie hipotensyjne.
Zofenoprylat charakteryzuje się również właściwościami antyoksydacyjnymi i przeciwzapalnymi, co odróżnia go od innych inhibitorów ACE. Te dodatkowe właściwości mogą przyczyniać się do kardioprotekcyjnego działania leku, szczególnie w kontekście uszkodzeń mięśnia sercowego związanych z niedokrwieniem i reperfuzją.
W praktyce klinicznej zofenopryl (prekursor zofenoprylatu) stosowany jest głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz w terapii ostrego zawału mięśnia sercowego. Badania kliniczne wykazały szczególną skuteczność tego leku w redukcji śmiertelności i powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów po zawale serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zofenil 30 30 mg
Zofenil, zawierający sól wapniową zofenoprylu, jest prolekiem, który po doustnym podaniu ulega szybkiej i całkowitej konwersji do aktywnego metabolitu – zofenoprylatu. Maksymalne stężenie (Cmax) zofenoprylatu osiągane jest po około 1,5 godziny, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg. Obecność pokarmu spowalnia wchłanianie, ale nie zmienia całkowitej biodostępności (AUC). Zofenoprylat wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~88%) oraz dużą objętość dystrybucji (96 l), co świadczy o dobrym przenikaniu do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z glukuronidem, cyklizację, sprzęganie z cysteiną oraz S-metylację grupy tiolowej. Okres półtrwania wynosi około 5,5 godziny, a klirens całkowity po podaniu doustnym to 1300 ml/min. Eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (69-76% radioaktywności w moczu), jak i wątrobę (16-26% w kale).
AUC, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cysteina, dializa otrzewnowa, droga eliminacji leku, glukuronid, hemodializa, inhibitor ACE, klirens całkowity, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne we krwi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zofenopryl, zofenoprylat - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zofenil 7,5 7,5 mg
Zofenil zawiera sól wapniową zofenoprylu, która jest prolekiem ulegającym hydrolizie do aktywnej formy – zofenoprylatu. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem aktywnego metabolitu osiąganym po 1,5 godziny. Farmakokinetyka zofenoprylu jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg, bez kumulacji przy stosowaniu dawek 15-60 mg przez 3 tygodnie. Pokarm spowalnia szybkość wchłaniania, ale nie wpływa na całkowitą absorpcję (AUC). Zofenoprylat wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~88%) i dużą objętość dystrybucji (96 l), co świadczy o dobrym przenikaniu do tkanek. Okres półtrwania wynosi 5,5 godziny, a klirens całkowity po podaniu doustnym to 1300 ml/min. Eliminacja odbywa się drogą nerkową (76%) i wątrobową (16%), z wydalaniem metabolitów sprzężonych m.in. z glukuronidem i cysteiną.
białko osocza, dializa otrzewnowa, hemodializa, hydroliza tioestrowa, inhibitor, klirens całkowity, klirens kreatyniny, kumulacja leku, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podwójna droga eliminacji, pole pod krzywą stężenia, S-metylacja, schyłkowa niewydolność nerek, sól wapniowa zofenoprylu, sprzężenie z cysteiną, sprzężenie z glukuronidem, stężenie we krwi, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zofenoprylat - Leksykon substancji czynnych
Zofenopryl – Właściwości farmakokinetyczne
Zofenopryl, będący pro-lekiem, po podaniu doustnym ulega niemal całkowitej konwersji do aktywnego metabolitu zofenoprylatu, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1,5 godziny. Farmakokinetyka zofenoprylu cechuje się liniowością w zakresie dawek 10-80 mg soli wapniowej, bez kumulacji przy dawkach 15-60 mg przez 3 tygodnie. Wchłanianie jest szybkie i efektywne, a obecność pokarmu spowalnia jedynie szybkość, nie wpływając na całkowitą absorpcję (AUC). Zofenopryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~88%) i dużą objętość dystrybucji (96 l). Metabolizm jest wieloetapowy, z głównym metabolitem zofenoprylatem (22%), który ulega dalszym przemianom, m.in. sprzężeniu z glukuronidem (17%) i S-metylacji (8%). Okres półtrwania zofenoprylatu wynosi 5,5 godziny, a klirens całkowity 1300 ml/min. Eliminacja odbywa się drogą nerkową (69-76%) i wątrobową (16-26%), co umożliwia stosowanie leku u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek przy odpowiedniej modyfikacji dawkowania.
AUC, dializa otrzewnowa, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, grupa sulfhydrylowa, hemodializa, hydrochlorotiazyd, hydroliza tioestrowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens całkowity, klirens kreatyniny, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, prolek, schyłkowa niewydolność nerek, sól wapniowa zofenoprylu, sprzężenie z glukuronidem, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioaktywne, zofenoprylat