nabłonek nerkowy
Nabłonek nerkowy to wyspecjalizowana tkanka pokrywająca powierzchnie struktur wewnętrznych nerek. Składa się z różnych typów komórek nabłonkowych, które pełnią kluczowe funkcje w procesach filtracji, reabsorpcji i sekrecji zachodzących w nerkach.
W kłębuszkach nerkowych nabłonek tworzy barierę filtracyjną, składającą się z komórek śródbłonka naczyń włosowatych, błony podstawnej oraz podocytów. W kanalikach nerkowych występuje nabłonek jednowarstwowy, który zmienia swój charakter w zależności od odcinka nefronu – od nabłonka sześciennego w kanalikach proksymalnych, przez nabłonek płaski w ramieniu cienkiej pętli Henlego, do nabłonka walcowatego w kanalikach dystalnych.
Główną funkcją nabłonka nerkowego jest selektywny transport substancji, co umożliwia reabsorpcję wody, elektrolitów i składników odżywczych oraz wydzielanie produktów przemiany materii. Komórki nabłonka kanalików proksymalnych posiadają liczne mikrokosmki tworzące rąbek szczoteczkowy, zwiększający powierzchnię wchłaniania, podczas gdy komórki nabłonka zbiorczego są kluczowe dla regulacji gospodarki wodno-elektrolitowej pod wpływem hormonów, takich jak ADH.
Zaburzenia struktury i funkcji nabłonka nerkowego mogą prowadzić do różnych chorób nerek, w tym ostrej i przewlekłej niewydolności nerek, zespołu nerczycowego czy nefropatii cewkowo-śródmiąższowej. Diagnostyka tych zaburzeń opiera się m.in. na badaniach obrazowych, ocenie markerów biochemicznych oraz badaniu histopatologicznym bioptatu nerki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olimestra 40 mg
Badania przedkliniczne olmesartanu medoksomilu wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histologicznie stwierdzono uszkodzenia nerek, w tym zmiany regeneracyjne nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto zaobserwowano wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, typowe dla tej klasy leków, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. W badaniach genotoksyczności in vitro olmesartan zwiększał częstość pęknięć chromosomów, lecz badania in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie potwierdziły tych efektów, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności w warunkach klinicznych.
antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie genotoksyczności, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, mechanizm działania, miedniczka nerkowa, mięsień sercowy, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, reninowa aktywność osocza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Revival 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olmesartanu medoksomilu wykazały typowy dla antagonistów receptora angiotensyny II (AT1) profil toksyczności przewlekłej, obejmujący zwiększenie stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt). Histopatologicznie stwierdzono zmiany regeneracyjne nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zwiększona aktywność reniny w osoczu oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego były obserwowane u szczurów i psów, co jest charakterystyczne dla leków z tej grupy i nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Działania niepożądane można było ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności olmesartan medoksomil zwiększał częstość pęknięć chromosomów in vitro, jednak nie wykazano istotnego działania genotoksycznego in vivo nawet przy dawkach do 2000 mg/kg.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, badanie rakotwórczości, badanie rozrodczości, błona podstawna, cewki nerkowe, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, inhibitor konwertazy angiotensyny, masa mięśnia sercowego, miedniczka nerkowa, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, potencjał rakotwórczy, renina w osoczu, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osaver 40 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna preparatu Osaver, poddany został szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym toksyczność przewlekłą, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach zaobserwowano charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego we krwi (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt). Histologicznie stwierdzono uszkodzenia nerek, w tym zmiany regeneracyjne nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Warto podkreślić, że te efekty można ograniczyć przez jednoczesne doustne podawanie chlorku sodu. Dodatkowo, wzrost aktywności reninowej osocza i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, typowe dla tej klasy leków, nie wykazywały istotnego znaczenia klinicznego.
angiotensyna II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, miedniczka nerkowa, mięsień sercowy, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, potencjał genotoksyczny, renina osoczowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wskaźnik czerwonokrwinkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmesartan LEK-AM 20 mg
W badaniach toksyczności przewlekłej olmesartanu medoksomilu na szczurach i psach zaobserwowano efekty farmakologiczne typowe dla antagonistów receptora AT1 oraz inhibitorów ACE, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt). Histologicznie stwierdzono uszkodzenia nerek, w tym zmiany regeneracyjne nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można ograniczyć przez jednoczesne podawanie doustne chlorku sodu. Ponadto, u zwierząt obserwowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla tej grupy leków, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. W badaniach genotoksyczności in vitro olmesartan zwiększał częstość pęknięć chromosomów, jednak badania in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie wykazały istotnego działania genotoksycznego, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności w warunkach klinicznych.
aktywność reninowa osocza, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, komórki aparatu przykłębuszkowego, lek przeciwnadciśnieniowy, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał rakotwórczy, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osaver 20 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Osaver, wykazuje w badaniach przedklinicznych typowe dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE działania toksyczne, takie jak wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych. Histologicznie obserwowano zmiany regeneracyjne nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego również potwierdzono, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Nasilenie tych efektów można ograniczyć poprzez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Badania genotoksyczności wykazały zwiększoną częstość pęknięć chromosomów in vitro, jednak brak efektów genotoksycznych in vivo nawet przy dawkach do 2000 mg/kg sugeruje niskie ryzyko kliniczne.
aktywność reninowa osocza, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy we krwi, badanie genotoksyczności, błona podstawna, cewki nerkowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, masa mięśnia sercowego, miedniczki nerkowe, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, płodność, potencjał genotoksyczny, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wskaźniki czerwonokrwinkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Revival 40 mg
Przedkliniczne badania olmesartanu medoksomilu, substancji czynnej leku Revival, wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II (AT1) i inhibitorów ACE efekty farmakologiczne, takie jak zwiększenie stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych. Histologicznie potwierdzono uszkodzenia nerek, w tym zmiany regeneracyjne nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można częściowo ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności olmesartan wykazywał zwiększoną częstość pęknięć chromosomów in vitro, jednak nie potwierdzono tego efektu in vivo nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, co wskazuje na niskie ryzyko genotoksyczności klinicznej.
antagonista angiotensyny II, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy nerki, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, mięsień sercowy, mocznik, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał rakotwórczy, renina, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olimestra 20 mg
Badania przedkliniczne olmesartanu medoksomilu (substancji czynnej leku Olimestra) wykazały profil bezpieczeństwa charakterystyczny dla antagonistów receptora angiotensyny II (AT1). W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach zaobserwowano zmiany biochemiczne, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt). Morfologiczne zmiany w nerkach obejmowały regenerację nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Efekty te były zgodne z farmakologicznym działaniem leku i mogły być ograniczone przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto, obserwowano wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, typowy dla tej klasy leków, bez istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, badanie rozrodczości, działanie teratogenne, genotoksyczność, hematokryt, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, lek przeciwnadciśnieniowy, masa mięśnia sercowego, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał rakotwórczy, stężenie hemoglobiny, toksyczność, toksyczność przewlekła, wskaźniki czerwonokrwinkowe, zmiany hematologiczne, zmiany sercowo-naczyniowe - Leksykon substancji czynnych
Olmesartan medoksomil – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olmesartan medoksomil wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność typową dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE, obejmującą zwiększenie stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). W nerkach obserwowano zmiany histologiczne, takie jak pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych, które można ograniczyć poprzez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Skojarzenia olmesartanu z hydrochlorotiazydem lub amlodypiną nie nasilały toksyczności poszczególnych substancji ani nie wywoływały synergii toksyczności, choć odnotowano zmiany czynnościowe nerek, zmniejszenie parametrów krwinek czerwonych oraz zmiany w jelitach i nadnerczach u szczurów. W badaniach genotoksyczności olmesartan zwiększał pęknięcia chromosomów in vitro, jednak nie wykazywał istotnego działania genotoksycznego in vivo, a badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie potwierdziły działania kancerogennego.
aktywność reninowa osocza, amlodypina, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, cewka nerkowa, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kora nadnerczy, kreatynina w surowicy, nabłonek nerkowy, niedociśnienie, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczek nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmesartan LEK-AM 40 mg
Badania przedkliniczne olmesartanu medoksomilu wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histopatologicznie stwierdzono regeneracyjne zmiany nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te wynikają z farmakologicznego mechanizmu działania leku i mogą być ograniczone przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto, obserwowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest typowe dla tej klasy leków i prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, bezpieczeństwo farmakologiczne, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, miedniczka nerkowa, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, potencjał genotoksyczny, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olimestra 10 mg
Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Olimestra, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa typowy dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE. W toksyczności przewlekłej u szczurów i psów zaobserwowano podwyższone stężenia azotu mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histopatologicznie stwierdzono zmiany regeneracyjne nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można było ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Charakterystyczne dla tej klasy leków były również neurohormonalne zmiany, takie jak wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, które nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, badanie genotoksyczności, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie teratogenne, erytrocyty, inhibitor ACE, miedniczka nerkowa, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametr hematologiczny, pęknięcie chromosomu, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, przerost komórek, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość, wskaźnik czerwonokrwinkowy, zmiany nerkowe, zmiany sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Revival 20 mg
Olmesartan medoksomil, aktywny składnik leku Revival, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa typowy dla antagonistów receptora AT1 oraz inhibitorów ACE. W badaniach przewlekłej toksyczności na szczurach i psach zaobserwowano zmiany biochemiczne, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, co wskazuje na czynnościowe zaburzenia nerek związane z blokadą receptorów AT1. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy mięśnia sercowego, obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz histologiczne uszkodzenia nerek, w tym regenerację nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można częściowo ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto, obserwowano wzrost aktywności reniny w osoczu oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla tej grupy leków i nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reniny, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina we krwi, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcia chromosomów, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, przeżywalność potomstwa, stężenie mocznika, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osaver 10 mg
Przedkliniczne badania olmesartanu medoksomilu wykazały typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II (AT1) działania niepożądane, takie jak zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi (BUN) oraz kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histologicznie stwierdzono uszkodzenia nerek, w tym zmiany regeneracyjne nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Efekty te można było ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Zaobserwowano także wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla całej klasy inhibitorów ACE i antagonistów AT1 i nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy we krwi, cewka nerkowa, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, miedniczka nerkowa, mięsień sercowy, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, przeżywalność potomstwa, receptor AT1