zaburzenia naczyń mózgowych

Zaburzenia naczyń mózgowych obejmują grupę schorzeń dotyczących naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg. Najczęstsze z nich to udary niedokrwienne, krwotoki śródmózgowe, krwotoki podpajęczynówkowe, malformacje naczyniowe oraz tętniaki mózgu. Stanowią one drugą najczęstszą przyczynę zgonów na świecie i główną przyczynę trwałej niepełnosprawności u osób dorosłych.

Udary niedokrwienne, stanowiące około 85% wszystkich udarów mózgu, powstają na skutek zamknięcia lub zwężenia tętnicy doprowadzającej krew do mózgu. Krwotoki śródmózgowe (10-15% udarów) wynikają z pęknięcia naczynia krwionośnego i wynaczynienia krwi do tkanki mózgowej. Krwotoki podpajęczynówkowe (około 5% udarów) to wynaczynienie krwi do przestrzeni podpajęczynówkowej, najczęściej wskutek pęknięcia tętniaka.

Czynniki ryzyka zaburzeń naczyń mózgowych obejmują nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, choroby serca, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, otyłość oraz podeszły wiek. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (CT, MRI, angiografia), badania ultrasonograficzne naczyń oraz diagnostykę laboratoryjną.

Leczenie zaburzeń naczyń mózgowych zależy od ich typu i obejmuje leczenie trombolityczne, mechaniczną trombektomię, leczenie przeciwzakrzepowe, chirurgiczne lub wewnątrznaczyniowe zaopatrzenie tętniaków i malformacji naczyniowych. Profilaktyka wtórna polega na modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz farmakoterapii.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl