tętniak naczynia mózgowego

Tętniak naczynia mózgowego to miejscowe, patologiczne uwypuklenie ściany tętnicy mózgowej spowodowane jej osłabieniem. Najczęstszą lokalizacją są tętnice koła tętniczego Willisa, zwłaszcza tętnica łącząca przednia i tętnica szyjna wewnętrzna. Ze względu na kształt wyróżnia się tętniaki workowate (najczęstsze), wrzecionowate i rozwarstwiające.

Głównym zagrożeniem związanym z tętniakiem naczynia mózgowego jest jego pęknięcie prowadzące do krwotoku podpajęczynówkowego (SAH), który cechuje się wysoką śmiertelnością (około 30-40%). Czynniki ryzyka rozwoju tętniaków obejmują nadciśnienie tętnicze, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, choroby tkanki łącznej oraz predyspozycje genetyczne.

Większość tętniaków pozostaje bezobjawowa do momentu pęknięcia. Objawem pękniętego tętniaka jest nagły, silny ból głowy określany jako „najsilniejszy w życiu”, często z towarzyszącymi wymiotami, sztywnością karku, zaburzeniami świadomości lub ogniskowymi objawami neurologicznymi. Duże, niepęknięte tętniaki mogą powodować objawy uciskowe, takie jak bóle głowy, zaburzenia widzenia czy deficyty neurologiczne.

Diagnostyka tętniaków mózgu opiera się na badaniach obrazowych, w tym angiografii tomografii komputerowej (angio-CT), angiografii rezonansu magnetycznego (angio-MR) oraz klasycznej angiografii naczyń mózgowych (DSA), będącej złotym standardem diagnostycznym. Leczenie obejmuje interwencje wewnątrznaczyniowe (embolizacja) lub leczenie neurochirurgiczne (klipsowanie).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl