afazja agramatyczna
Afazja agramatyczna, znana również jako afazja Broki lub afazja motoryczna, jest zaburzeniem mowy charakteryzującym się trudnościami w tworzeniu poprawnych gramatycznie wypowiedzi. Pacjenci z tym typem afazji mają problemy z używaniem odpowiednich końcówek fleksyjnych, przyimków, spójników i innych elementów gramatycznych, co prowadzi do mowy telegraficznej.
Przyczyną afazji agramatycznej jest najczęściej uszkodzenie obszaru Broki w lewej półkuli mózgu (okolice tylnej części trzeciego zakrętu czołowego). Może ona wystąpić w następstwie udaru niedokrwiennego, krwotoku mózgowego, urazu czaszkowo-mózgowego, procesu nowotworowego lub chorób neurodegeneracyjnych.
W obrazie klinicznym dominuje niepłynna, wysiłkowa mowa z zaburzeniami artykulacji. Pacjenci rozumieją mowę znacznie lepiej niż potrafią się wypowiadać. Charakterystyczne jest pomijanie przyimków, zaimków, końcówek fleksyjnych oraz trudności w używaniu czasowników. Często towarzyszy temu apraksja mowy i prawostronny niedowład.
Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne, neuropsychologiczne oraz neuroobrazowanie (MRI, CT). Leczenie polega głównie na intensywnej terapii logopedycznej, która powinna być rozpoczęta jak najwcześniej. Rokowanie zależy od rozległości uszkodzenia mózgu, wieku pacjenta oraz czasu, jaki upłynął od wystąpienia uszkodzenia do rozpoczęcia rehabilitacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Afazja – Objawy
Afazja to nabyte zaburzenie językowe wynikające z uszkodzenia obszarów mózgu odpowiedzialnych za przetwarzanie języka, najczęściej w lewej półkuli. Objawy obejmują trudności w ekspresji werbalnej, rozumieniu mowy, czytaniu i pisaniu, przy zachowanej inteligencji. Afazja może mieć charakter nagły (np. poudarowy) lub postępujący (pierwotnie postępująca afazja – PPA). W poudarowej afazji poprawa następuje głównie w ciągu pierwszych 2-6 miesięcy, choć możliwa jest dalsza poprawa nawet po 6 miesiącach. PPA charakteryzuje się stopniowym pogarszaniem funkcji językowych i poznawczych, z czasem prowadząc do całkowitej utraty zdolności komunikacji. Wyróżnia się trzy podtypy PPA: agramatyczną/niepłynną (nfvPPA), semantyczną (svPPA) oraz logopeniczną (lvPPA), różniące się patomechanizmem, objawami i przebiegiem.
afazja, afazja agramatyczna, afazja globalna, afazja logopeniczna, afazja poudarowa, afazja semantyczna, anomia, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, depresja poudarowa, dysfagia, funkcje językowe, funkcje wykonawcze, guz mózgu, patologia tau, rezerwa poznawcza, sieć neuronalna, udar krwotoczny, udar mózgu, uraz głowy, uszkodzenie mózgu, zaburzenia motoryczne, zespół neurodegeneracyjny, zwyrodnienie czołowo-skroniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotna postępująca afazja – Diagnostyka i diagnoza
Pierwotna postępująca afazja (PPA) to neurodegeneracyjne schorzenie charakteryzujące się stopniowym upośledzeniem funkcji językowych, które początkowo stanowią jedyny deficyt poznawczy. Diagnostyka PPA opiera się na spełnieniu kryteriów międzynarodowego konsensusu, w tym dominującym i progresywnym zaburzeniu języka przez minimum 2 lata oraz wykluczeniu innych przyczyn, takich jak udar, guz czy infekcje. Wyróżnia się trzy warianty kliniczne: afazję semantyczną (svPPA) z deficytami w nazywaniu i atrofią lewego płata skroniowego, afazję niepłynną/agramatyczną (nfvPPA) z agramatyzmem i atrofią lewego płata czołowego oraz afazję logopeniczną (lvPPA) z trudnościami w powtarzaniu i atrofią obszarów skroniowo-ciemieniowych. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie neurologiczne, kompleksową ocenę mowy i języka (np. Boston Diagnostic Aphasia Examination, Western Aphasia Battery), neuropsychologiczną oraz obrazowanie mózgu (MRI, FDG-PET, SPECT) w celu identyfikacji wzorców atrofii i wykluczenia innych etiologii. Analiza płynu mózgowo-rdzeniowego (Aβ42, t-tau, p-tau) oraz badania genetyczne (mutacje w C9ORF72, GRN) mogą wspomagać diagnostykę różnicową i wskazywać na podłoże patologiczne, np. chorobę Alzheimera.
afazja agramatyczna, afazja logopeniczna, afazja semantyczna, atrofia mózgu, badanie neurologiczne, białko tau, biomarker, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, mutacja genowa, neurodegeneracja, ocena neuropsychologiczna, otępienie, peptyd amyloidu beta, pierwotna postępująca afazja, płat ciemieniowy, płat czołowy, płat skroniowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pozytonowa tomografia emisyjna, punkcja lędźwiowa, rezonans magnetyczny, splątki neurofibrylarne, stan zapalny mózgu, terapia mowy, tomografia emisyjna pojedynczego fotonu, tomografia komputerowa, udar mózgu, zaburzenia językowe