trombocytopenia noworodków

Trombocytopenia noworodków to stan charakteryzujący się zmniejszoną liczbą płytek krwi (poniżej 150 000/μl) u noworodków. Jest to najczęstsze zaburzenie hematologiczne występujące w okresie noworodkowym, dotykające 1-5% wszystkich noworodków, a w oddziałach intensywnej terapii neonatologicznej odsetek ten może sięgać nawet 22-35%.

Etiologia trombocytopenii noworodkowej jest różnorodna i obejmuje przyczyny immunologiczne (np. alloimmunologiczna małopłytkowość płodu i noworodka, małopłytkowość autoimmunologiczna matki), infekcyjne (zakażenia wewnątrzmaciczne, posocznica), jatrogenne (leki), genetyczne (zespół Wiskotta-Aldricha, zespół TAR) oraz związane z innymi chorobami (np. zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, hipoksja, wrodzone wady serca).

Diagnostyka trombocytopenii noworodków opiera się na badaniach morfologii krwi, ocenie rozmazu krwi obwodowej, badaniach immunologicznych oraz w wybranych przypadkach badaniach genetycznych. Ważnym elementem jest również szczegółowy wywiad dotyczący przebiegu ciąży, porodu oraz historii chorób w rodzinie.

Leczenie zależy od przyczyny, nasilenia małopłytkowości oraz obecności objawów klinicznych. W ciężkiej trombocytopenii (płytki < 30 000/μl) lub w przypadku objawów skazy krwotocznej stosuje się transfuzje koncentratu płytek krwi. W przypadkach o podłożu immunologicznym skuteczne mogą być dożylne immunoglobuliny, a czasem kortykosteroidy. Kluczowe znaczenie ma również leczenie choroby podstawowej.

Rokowanie w trombocytopenii noworodków zależy od przyczyny i nasilenia zaburzenia. Większość przypadków ma charakter przejściowy i ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni lub tygodni. Jednak w niektórych postaciach wrodzonych lub w przebiegu ciężkich infekcji może prowadzić do poważnych powikłań, w tym krwawień do ośrodkowego układu nerwowego, które wiążą się z istotną śmiertelnością i długoterminowymi następstwami neurologicznymi.