antybiotyk zewnętrzny

Antybiotyk zewnętrzny to preparat przeciwbakteryjny przeznaczony do stosowania miejscowego na skórę, błony śluzowe lub rany. Substancje te występują w formie maści, kremów, żeli, płynów, aerozoli lub proszków i działają bezpośrednio w miejscu aplikacji.

Najczęściej stosowane antybiotyki zewnętrzne to mupirocyna, kwas fusydowy, neomycyna, bacytracyna, gentamycyna oraz klindamycyna. Znajdują zastosowanie w leczeniu powierzchownych infekcji skóry, takich jak liszajec zakaźny, czyraki, zapalenie mieszków włosowych czy wtórne nadkażenia bakteryjne innych dermatoz.

Zaletą antybiotyków zewnętrznych jest minimalne wchłanianie ogólnoustrojowe, co znacząco ogranicza ryzyko działań niepożądanych charakterystycznych dla terapii ogólnej. Jednocześnie należy pamiętać, że ich długotrwałe i nieuzasadnione stosowanie może prowadzić do rozwoju antybiotykooporności oraz reakcji alergicznych.

W praktyce klinicznej coraz częściej zaleca się racjonalne i ograniczone stosowanie antybiotyków zewnętrznych, ze szczególnym uwzględnieniem wskazań mikrobiologicznych i właściwego czasu terapii. W przypadku rozległych infekcji lub braku poprawy po leczeniu miejscowym konieczne może być włączenie antybiotykoterapii ogólnej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tetracyclinum 30 mg/g

Tetracyclinum w postaci maści o stężeniu 30 mg/g tetracykliny chlorowodorku jest antybiotykiem do stosowania miejscowego, działającym poprzez hamowanie biosyntezy białek bakteryjnych przez wiązanie z podjednostką 30S rybosomu oraz blokowanie procesów fosforylacyjnych. Preparat wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego obejmujące bakterie Gram-dodatnie (np. gronkowce, paciorkowce, Listeria spp.) oraz Gram-ujemne (np. Escherichia coli, Klebsiella spp., Neisseria gonorrhoeae), a także inne drobnoustroje jak Mycobacterium spp. i Chlamydia spp. Nie wykazuje aktywności wobec Pseudomonas aeruginosa, Proteus spp., Serratia marcescens, Providencia spp., grzybów, pierwotniaków ani wirusów. Oporność na tetracykliny występuje, zwłaszcza wśród gronkowców, enterokoków i enterobakterii, rozwijając się powoli głównie przez zmiany przepuszczalności błony komórkowej bakterii.
antybiotyk zewnętrzny, badanie farmakologiczne, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, bariera łożyskowa, działanie miejscowe, działanie przeciwbakteryjne, działanie rakotwórcze, hamowanie biosyntezy białek, oporność bakterii, podjednostka 30S rybosomu, proces fosforylacyjny, przepuszczalność błony komórkowej, spektrum przeciwbakteryjne, tetracykliny chlorowodorek, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie tetracykliny, wiązanie z białkami osocza, zakażenie skórne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Normaclin 10 mg/g

Normaclin w postaci żelu o stężeniu 10 mg/g klindamycyny (klindamycyna fosforan) jest miejscowym preparatem antybiotycznym stosowanym w leczeniu trądziku pospolitego (acne vulgaris), zwłaszcza w przypadkach z przewagą zmian zapalnych. Klindamycyna działa przeciwbakteryjnie na Propionibacterium acnes, co przyczynia się do redukcji zmian grudkowo-krostkowych. Żel aplikowany jest bezpośrednio na zmiany skórne zgodnie z zaleceniami lekarza, co pozwala na skuteczne ograniczenie flory bakteryjnej odpowiedzialnej za rozwój trądziku.
antybiotyk zewnętrzny, czynnik patogenetyczny, działanie przeciwbakteryjne, flora bakteryjna, glikol propylenowy, klindamycyna, klindamycyna fosforan, leczenie dermatologiczne, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, Propionibacterium acnes, stan zapalny skóry, trądzik pospolity, zmiany grudkowo-krostkowe, zmiany trądzikowe

antybiotyk zewnętrzny

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Tetracyclinum 30 mg/g

Wskazania do stosowania – Normaclin 10 mg/g