farmakoterapia zaparć

Farmakoterapia zaparć obejmuje szeroką gamę środków leczniczych stosowanych w celu ułatwienia wypróżnienia i złagodzenia objawów związanych z trudnościami w oddawaniu stolca. Leczenie farmakologiczne zaparć jest zazwyczaj wdrażane po niepowodzeniu metod niefarmakologicznych, takich jak modyfikacja diety, zwiększenie aktywności fizycznej czy odpowiednie nawodnienie.

Wśród leków stosowanych w terapii zaparć wyróżnia się kilka grup: środki zwiększające objętość stolca (pęczniejące), środki zmiękczające stolec, środki osmotyczne, środki drażniące oraz prokinetyki. Wybór odpowiedniego leku zależy od charakteru zaparć, ich nasilenia, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących.

Leki osmotyczne, takie jak laktuloza, glikol polietylenowy (makrogol) czy sole magnezu, zatrzymują wodę w świetle jelita, zmiękczając stolec i ułatwiając jego przesuwanie. Środki drażniące (bisakodyl, senes) zwiększają perystaltykę jelita poprzez bezpośrednie działanie na jego ścianę. Z kolei prokinetyki (prukalopryd) stymulują motorykę przewodu pokarmowego poprzez wpływ na receptory serotoninowe.

W przypadku zaparć przewlekłych ważne jest indywidualne dostosowanie farmakoterapii oraz monitorowanie skuteczności i działań niepożądanych stosowanych leków. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, kobiet w ciąży oraz osób z chorobami współistniejącymi, takimi jak niewydolność nerek czy choroby sercowo-naczyniowe.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl