echowirus

Echowirusy to grupa wirusów należących do rodzaju Enterowirus, z rodziny Picornaviridae. Są to małe, bezotoczkowe wirusy RNA, które zostały po raz pierwszy wyizolowane z przewodu pokarmowego człowieka w latach 50. XX wieku. Nazwa „echo” pochodzi od skrótu „enteric cytopathogenic human orphan”, co odzwierciedla fakt, że początkowo nie wiązano ich z żadną chorobą.

Zakażenia echowirusami występują na całym świecie, ze zwiększoną częstotliwością w okresie letnim i wczesnojesiennym. Transmisja odbywa się głównie drogą fekalno-oralną, ale możliwe jest również zakażenie drogą kropelkową. Wirusy te mogą przetrwać w środowisku zewnętrznym przez dłuższy czas, co ułatwia ich rozprzestrzenianie się.

Spektrum kliniczne zakażeń echowirusami jest bardzo szerokie – od infekcji bezobjawowych po ciężkie choroby. Mogą wywoływać gorączkę, zapalenie gardła, wysypkę, zapalenie spojówek, infekcje układu oddechowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wątroby oraz chorobę dłoni, stóp i jamy ustnej. Szczególnie niebezpieczne są dla noworodków, u których mogą powodować ciężkie, zagrażające życiu infekcje systemowe.

Diagnostyka opiera się na izolacji wirusa z płynu mózgowo-rdzeniowego, kału lub wymazu z gardła oraz na badaniach serologicznych i technikach molekularnych jak PCR. Leczenie jest głównie objawowe, ponieważ nie ma swoistej terapii przeciwwirusowej. W ciężkich przypadkach może być konieczne leczenie podtrzymujące w warunkach szpitalnych.

Profilaktyka zakażeń echowirusami polega przede wszystkim na przestrzeganiu zasad higieny osobistej, szczególnie dokładnego mycia rąk, oraz na dezynfekcji powierzchni w miejscach publicznych i placówkach opieki zdrowotnej. Nie istnieje szczepionka przeciwko tym wirusom.