esteraza niespecyficzna

Esteraza niespecyficzna (NE) to enzym należący do grupy hydrolaz, który katalizuje rozkład różnych typów wiązań estrowych. W przeciwieństwie do esteraz specyficznych, które działają na konkretne substraty, esterazy niespecyficzne wykazują szerokie spektrum działania wobec różnorodnych związków zawierających wiązania estrowe.

W diagnostyce laboratoryjnej oznaczanie aktywności esterazy niespecyficznej wykorzystywane jest przede wszystkim w hematologii, jako marker do identyfikacji i różnicowania komórek linii mieloidalnej. Enzym ten występuje głównie w granulocytach i monocytach, co czyni go użytecznym w diagnostyce białaczek i innych zaburzeń hematologicznych.

Barwienie cytochemiczne na esterazę niespecyficzną (reakcja α-naftyloestrazy) jest jednym z podstawowych badań różnicujących ostre białaczki szpikowe (AML) od ostrych białaczek limfoblastycznych (ALL). Pozytywna reakcja na esterazę niespecyficzną jest charakterystyczna dla komórek mieloidalnych, podczas gdy komórki limfoidalne wykazują reakcję negatywną.

Warto zaznaczyć, że istnieją różne izoformy esteraz niespecyficznych, a ich aktywność może być hamowana przez fluorek sodu (NaF). Ta właściwość jest wykorzystywana do rozróżniania pomiędzy esterazami pochodzącymi z monocytów (wrażliwymi na fluorek) a esterazami z granulocytów (opornymi na fluorek), co ma istotne znaczenie w diagnostyce różnicowej zaburzeń hematologicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Skład i postać leku – Remifentanil B. Braun 2 mg

Remifentanil B. Braun 2 mg jest dostępny jako proszek do sporządzania koncentratu roztworu do wstrzykiwań/infuzji, zawierający 2 mg chlorowodorku remifentanylu na fiolkę. Po rekonstytucji z 2 ml rozcieńczalnika uzyskuje się roztwór o stężeniu 1 mg/ml, który jest klarowny i bezbarwny. Dalsze rozcieńczenie jest możliwe w zakresie 20–250 μg/ml, z zalecanym stężeniem 50 μg/ml dla dorosłych oraz 20–25 μg/ml dla dzieci powyżej 1 roku życia. W przypadku infuzji sterowanej stężeniem (TCI) rekomendowane rozcieńczenie wynosi 20–50 μg/ml. Do rekonstytucji i rozcieńczania dopuszczalne są wyłącznie woda do wstrzykiwań, roztwory glukozy 5%, chlorku sodu 0,9% i 0,45%, a także ich kombinacje. Podczas infuzji można stosować płyny Ringera buforowane mleczanem, z lub bez glukozy 5% podawane do tego samego cewnika, jednak nie należy mieszać remifentanylu z tymi płynami w jednym roztworze.
cewnik dożylny, chlorowodorek remifentanylu, esteraza niespecyficzna, glicyna, guma bromobutylowa, hydroliza remifentanylu, infuzja dożylna, metabolit nieaktywny, niezgodność farmaceutyczna, płyn Ringera, podanie dożylne, produkt krwiopochodny, proszek do sporządzania koncentratu, rekonstytucja, remifentanyl, sprzęt infuzyjny, warunek aseptyczny, wlew sterowany ręcznie, wlew sterowany stężeniem roztworu, woda do wstrzykiwań
Leksykon substancji czynnych
Remifentanyl – Właściwości farmakokinetyczne

Remifentanyl jest selektywnym agonistą receptorów μ-opioidowych o ultraszybkim początku działania i krótkim okresie biologicznego półtrwania wynoszącym 3-10 minut. Jego farmakokinetyka charakteryzuje się liniową zależnością dawka-stężenie, z klirensem średnio 40 ml/min/kg u dorosłych oraz objętością dystrybucji 100 ml/kg (kompartment centralny) i 350 ml/kg (stan stacjonarny). Lek wiąże się z białkami osocza w 70%, a metabolizowany jest przez niespecyficzne esterazy do nieaktywnego farmakologicznie kwasu karboksylowego, którego okres półtrwania wynosi około 2 godziny (wydłużony do 30 godzin u pacjentów z anurią). Remifentanyl nie jest substratem cholinesterazy osoczowej, co odróżnia go od innych opioidów. W warunkach hipotermii (28°C) i krążenia pozaustrojowego klirens leku może zmniejszyć się o 20%, co wymaga dostosowania dawkowania. U pacjentów z niewydolnością nerek kumulacja metabolitu nie wywołuje istotnych efektów klinicznych, a sam remifentanyl nie jest usuwany podczas hemodializy, w przeciwieństwie do metabolitu (25-35% eliminacji). W przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby farmakokinetyka remifentanylu pozostaje stabilna, jednak wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększoną wrażliwość na depresję ośrodka oddechowego.
agonista receptora opioidowego μ, anestezjologia, anuria, biologiczny okres półtrwania, cholinesteraza osoczowa, działanie przeciwbólowe, efekt μ-opioidowy, elektroencefalogram, esteraza niespecyficzna, fale delta, farmakokinetyka remifentanylu, hamowanie ośrodka oddechowego, hemodializa, intensywna terapia, klirens remifentanylu, kompartment centralny, krążenie pozaustrojowe, kwas karboksylowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, przenikanie przez barierę łożyskową, przeszczep wątroby, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, współczynnik tętniczo-żylny, zabieg kardiochirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność liniowa, zmiana farmakokinetyczna

esteraza niespecyficzna

Powiązane wpisy

Skład i postać leku – Remifentanil B. Braun 2 mg

Remifentanyl – Właściwości farmakokinetyczne