klirens furosemidu

Klirens furosemidu to parametr farmakokinetyczny określający szybkość, z jaką organizm usuwa furosemid z osocza krwi. Jest wyrażany w ml/min i określa objętość osocza, która zostaje całkowicie oczyszczona z leku w jednostce czasu.

Furosemid, silny diuretyk pętlowy, jest wydalany głównie przez nerki (około 60-70% dawki), a mniejsza część ulega metabolizmowi wątrobowemu. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek klirens furosemidu wynosi przeciętnie 120-150 ml/min, natomiast w niewydolności nerek może ulec znacznemu obniżeniu, co wymaga dostosowania dawkowania leku.

Istotne jest, że klirens furosemidu zależy od przepływu nerkowego, stężenia albumin w osoczu (ze względu na wysokie wiązanie z białkami – ponad 95%) oraz funkcji transporterów organicznych w kanalikach nerkowych. Niewydolność serca, marskość wątroby czy zespół nerczycowy mogą istotnie wpływać na ten parametr, zmieniając efektywność terapeutyczną leku.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Furosemidum Polpharma 40 mg

Furosemid charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 60-70%, która u pacjentów z krańcową niewydolnością nerek spada do 36-44%. Początek działania moczopędnego następuje w ciągu 30-60 minut po podaniu, a efekt utrzymuje się przez 6-8 godzin. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%, głównie albuminami) oraz ograniczoną dystrybucję tkankową (Vd = 0,15 l/kg). Furosemid przenika przez barierę łożyskową i do mleka kobiecego, co wymaga ostrożności w ciąży i laktacji. Metabolizm wątrobowy jest ograniczony, a głównym metabolitem jest kwas 4-chloro-5-sulfamoiloantranilowy. Klirens leku wynosi 1,5-3 ml/min/kg, a okres półtrwania u zdrowych dorosłych to 1-1,5 godziny, z wydłużeniem w zaburzeniach wątroby.
albuminy, bariera łożyskowa, biodostępność leku, dysfunkcja nerek, działanie moczopędne, efekt przeciwnadciśnieniowy, farmakokinetyka furosemidu, filtracja kłębkowa, furosemid, hemodializa, klirens furosemidu, krańcowa niewydolność nerek, kwas 4-chloro-5-sulfamoiloantranilowy, lek moczopędny, metabolizm wątrobowy, mleko kobiece, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedawkowanie leku, sekrecja cewkowa, terapia nadciśnienia tętniczego, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Furosemid – Właściwości farmakokinetyczne

Furosemid, silny diuretyk pętlowy, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym zależnym od drogi podania, stanu klinicznego pacjenta oraz współistniejących chorób. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi 60-70%, z tmax około 1-1,5 godziny, jednak u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca lub zespołem nerczycowym może spaść poniżej 30%. Po podaniu dożylnym działanie rozpoczyna się w ciągu 2-15 minut, utrzymując się około 2 godzin. Furosemid silnie wiąże się z albuminami (95-99%), a jego objętość dystrybucji u dorosłych wynosi 0,1-1,2 l/kg, u noworodków około 0,8 l/kg. Metabolizm wątrobowy jest ograniczony (~10%), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (60-70% w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez żółć i kał (30-40%). Okres półtrwania u osób z prawidłową czynnością nerek wynosi 1-1,5 godziny, a klirens 1,5-3 ml/min/kg.
ADME, biodostępność, diuretyk pętlowy, efekt moczopędny, eliminacja nerkowa, eliminacja pozanerkowa, farmakokinetyka, filtracja kłębkowa, glukuronidacja, hemodializa, hipoalbuminemia, klirens furosemidu, kwas 4-chloro-5-sulfamoiloantranilowy, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze ciężkie, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie wewnątrzkanałikowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zespół wątrobowo-nerkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Furosemidum Polpharma 10 mg/ml

Furosemid, diuretyk pętlowy dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań (10 mg/ml), charakteryzuje się szybkim początkiem działania po podaniu dożylnym (efekt moczopędny już po 5 minutach) oraz krótkim okresem półtrwania wynoszącym 1-1,5 godziny u zdrowych dorosłych. Maksimum działania obserwuje się między 20 a 60 minutą po podaniu dożylnym, natomiast po podaniu domięśniowym Cmax osiągane jest po około 30 minutach. Furosemid wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%), głównie albuminami, oraz objętość dystrybucji Vd = 0,15 l/kg. Lek przenika przez barierę łożyskową i do mleka kobiecego, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących. Metabolizm wątrobowy jest niewielki, a głównym metabolitem jest kwas 4-chloro-5-sulfamoiloantranilowy. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (filtracja kłębkowa i sekrecja cewkowa) z klirensem 1,5-3 ml/min/kg, a około 50% dawki podanej doustnie wydalane jest z moczem w ciągu 24 godzin, z przewagą wydalania w pierwszych 4 godzinach. Hemodializa nie usuwa furosemidu z osocza.
albumina, bariera łożyskowa, diuretyk pętlowy, działanie moczopędne, efekt diuretyczny, filtracja kłębkowa, funkcja nerek, furosemid, Furosemidum Polpharma, hemodializa, kanalik nerkowy, klirens furosemidu, kwas 4-chloro-5-sulfamoiloantranilowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, stężenie w osoczu, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza

klirens furosemidu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Furosemidum Polpharma 40 mg

Furosemid – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Furosemidum Polpharma 10 mg/ml