uniesienie kończyn dolnych
Uniesienie kończyn dolnych (UKD) to manewr kliniczny polegający na podniesieniu nóg pacjenta pod kątem około 30-45 stopni względem podłoża. Jest to procedura stosowana w wielu sytuacjach klinicznych, szczególnie w stanach związanych z zaburzeniami hemodynamicznymi.
Najczęstszym wskazaniem do uniesienia kończyn dolnych jest hipotensja, szczególnie w przypadku wstrząsu hipowolemicznego. Manewr ten powoduje przemieszczenie krwi zgromadzonej w kończynach dolnych do centralnego układu krążenia, co zwiększa obciążenie wstępne serca (preload), poprawia powrót żylny i może tymczasowo zwiększyć rzut serca oraz ciśnienie tętnicze.
W praktyce klinicznej uniesienie kończyn dolnych wykorzystywane jest jako test płynowy, pozwalający ocenić reakcję hemodynamiczną pacjenta na zwiększenie objętości krwi krążącej. Dodatnia odpowiedź na UKD (wzrost ciśnienia tętniczego, zmniejszenie tachykardii) sugeruje, że pacjent zareaguje korzystnie na dożylne podanie płynów. Jest to szczególnie wartościowe w intensywnej terapii oraz medycynie ratunkowej.
Należy pamiętać, że uniesienie kończyn dolnych jest przeciwwskazane u pacjentów z urazami kończyn dolnych, po operacjach kończyn dolnych, z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym oraz w ciężkiej niewydolności serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Asbima 5 mg + 160 mg
Przedawkowanie Asbimy, zawierającej amlodypinę i walsartan, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym znacznego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem i zgonem. Dominujące objawy to niedociśnienie tętnicze (spadek ciśnienia), zawroty głowy (głównie z powodu walsartanu), nadmierna wazodylatacja obwodowa i tachykardia odruchowa (związane z amlodypiną). Szczególnie niebezpiecznym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, rozwijający się opóźnione (24-48 godzin po przedawkowaniu), wymagający często zaawansowanego wspomagania oddechu. Czynniki predysponujące do obrzęku to m.in. nadmierne wypełnienie łożyska naczyniowego płynami podczas resuscytacji. Warto podkreślić, że hemodializa i inne techniki nerkozastępcze nie są skuteczne w eliminacji amlodypiny i walsartanu.
amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora angiotensyny II, glukonian wapnia, hemodializa, hipotensja, lek wazopresyjny, monitorowanie czynności serca, monitorowanie diurezy, niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie układowe, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, objętość krwi krążącej, opór obwodowy, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, technika nerkozastępcza, uniesienie kończyn dolnych, walsartan, wazodylatacja, węgiel aktywny, wspomaganie oddychania, wstrząs, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lercanidipine Medreg 10 mg
Przedawkowanie lerkanidypiny, obserwowane w dawkach od 30-40 mg do nawet 800 mg, prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, głównie poprzez nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, co skutkuje znacznym niedociśnieniem tętniczym i odruchową tachykardią. W przypadku bardzo dużych dawek dochodzi do utraty selektywności działania leku, manifestującej się bradykardią oraz ujemnym efektem inotropowym, co komplikuje obraz kliniczny i wymaga precyzyjnej diagnostyki. Najczęstsze objawy to niedociśnienie, zawroty głowy, ból głowy oraz kołatanie serca, których nasilenie koreluje z dawką i indywidualną wrażliwością pacjenta.
bradykardia, dihydropirydyna, efekt inotropowy ujemny, gospodarka płynowa, hemodializa, kołatanie serca, lerkanidypina, monitorowanie diurezy, niedociśnienie tętnicze, oddział intensywnej opieki medycznej, rozszerzenie naczyń mózgowych, rozszerzenie naczyń obwodowych, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia odruchowa, układ sercowo-naczyniowy, uniesienie kończyn dolnych, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia widzenia, zaburzenie perfuzji mózgowej, zawroty głowy, zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego, zmniejszenie rzutu serca