marskość wątroby poalkoholowa
Marskość wątroby poalkoholowa to zaawansowane stadium choroby wątroby spowodowane długotrwałym, nadmiernym spożywaniem alkoholu. W procesie tym zdrowa tkanka wątrobowa zostaje zastąpiona tkanką włóknistą (bliznowatą), co prowadzi do nieodwracalnych zmian w strukturze narządu i znacznego upośledzenia jego funkcji.
Patogeneza obejmuje kilka etapów, począwszy od stłuszczenia wątroby, przez alkoholowe zapalenie wątroby, aż do marskości. Kluczową rolę odgrywa metabolizm etanolu przez enzym dehydrogenazę alkoholową (ADH) i cytochrom P450 2E1 (CYP2E1), prowadzący do powstania toksycznego aldehydu octowego, zwiększonej produkcji wolnych rodników i aktywacji prozapalnych cytokin.
Objawy kliniczne obejmują zmęczenie, utratę masy ciała, żółtaczkę, wodobrzusze, encefalopatię wątrobową, żylaki przełyku i nadciśnienie wrotne. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższone enzymy wątrobowe, zaburzenia krzepnięcia, hipoalbuminemia), obrazowych oraz niekiedy biopsji wątroby.
Leczenie marskości poalkoholowej wymaga całkowitej abstynencji alkoholowej, co może spowolnić progresję choroby. Terapia obejmuje leczenie powikłań, odpowiednią dietę, suplementację witamin oraz farmakoterapię. W zaawansowanych przypadkach jedyną opcją terapeutyczną może być przeszczepienie wątroby, jednak kwalifikacja wymaga udokumentowanego okresu abstynencji i oceny ryzyka nawrotu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bonogren SR 300 mg
Bonogren SR, zawierający kwetiapinę fumaranu w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 200 mg, 300 mg, 400 mg), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z Tmax około 6 godzin dla kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny. Maksymalne stężenie (Cmax) kwetiapiny w stanie stacjonarnym jest o 13% niższe w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, natomiast AUC jest porównywalne. Norkwetiapina wykazuje AUC mniejsze o 18% w formie SR. Pokarm bogaty w tłuszcze zwiększa Cmax o 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo dla stabilności parametrów farmakokinetycznych. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w 83%, a jej metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z eliminacją t1/2 około 7 godzin (kwetiapina) i 12 godzin (norkwetiapina). Wydalanie zachodzi głównie przez metabolizm wątrobowy, z mniej niż 5% leku wydalanym w postaci niezmienionej.
AUC, białko osocza, biotransformacja leku, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CYP3A4, dawkowanie, ekspozycja na lek, farmakokinetyka liniowa, fumaran kwetiapiny, inhibitor cytochromu P450, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, parametr farmakokinetyczny, pokarm wysokotłuszczowy, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, T1/2, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bonogren SR 200 mg
Bonogren SR, zawierający kwetiapinę fumaran w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (200 mg, 300 mg, 400 mg), charakteryzuje się liniową farmakokinetyką proporcjonalną do dawki do 800 mg/dobę. Maksymalne stężenia kwetiapiny i aktywnego metabolitu norkwetiapiny osiągane są po około 6 godzinach (Tmax), przy czym stężenie molowe norkwetiapiny stanowi 35% stężenia kwetiapiny. W stanie stacjonarnym Cmax kwetiapiny jest o 13% niższe w formie SR w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, natomiast AUC jest porównywalne. Posiłek bogaty w tłuszcze zwiększa Cmax o 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej okres półtrwania wynosi około 7 godzin, natomiast norkwetiapiny około 12 godzin. Wydalanie zachodzi głównie przez metabolizm wątrobowy (CYP3A4), z mniej niż 5% leku wydalanego w postaci niezmienionej; 73% radioaktywności wydalane jest z moczem, a 21% z kałem.
biodostępność kwetiapiny, ciężka niewydolność nerek, CYP3A4, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, farmakokinetyka kwetiapiny, indukcja enzymów, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, kwetiapina fumaran, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm kwetiapiny, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, stężenie molowe, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 50 mg + 12,5 mg
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, zawierający losartan potasowy i hydrochlorotiazyd, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne wynikające z obecności dwóch substancji czynnych. Losartan charakteryzuje się biodostępnością około 33% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 1 godziny dla losartanu i 3-4 godzin dla aktywnego metabolitu (kwasu karboksylowego E-3174). Oba związki wiążą się silnie z białkami osocza (≥99%), a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Losartan ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, z około 14% dawki przekształcanej w aktywny metabolit, podczas gdy hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany i wydalany jest w postaci niezmienionej (≥61% dawki w ciągu 24 godzin). Okres półtrwania losartanu wynosi około 2 godziny, aktywnego metabolitu 6-9 godzin, a hydrochlorotiazydu 5,6-14,8 godzin. Klirens osoczowy losartanu i jego metabolitu wynosi odpowiednio 600 ml/min i 50 ml/min, a klirens nerkowy 74 ml/min i 26 ml/min. Wydalanie losartanu odbywa się głównie drogą żółciowo-kałową (58%), a tylko 35% w moczu. Hydrochlorotiazyd jest szybko wydalany przez nerki.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność losartanu, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, leczenie nerkozastępcze, losartan potasowy i hydrochlorotiazyd, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit E-3174, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, procesy farmakokinetyczne, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie funkcji nerek, znakowanie węglem 14C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bonogren 100 mg
Kwetiapina, substancja czynna Bonogren, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od przyjmowania z pokarmem. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny stanowi około 35% stężenia kwetiapiny. Oba związki wykazują liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, co wpływa na jej dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP3A4, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (73% radioaktywności w moczu) i w mniejszym stopniu przez kał (21%). Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Badania wskazują na niskie ryzyko klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 przy stosowaniu dawek terapeutycznych.
białko osocza, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, cytochrom P450, faza eliminacji, inhibitor izoenzymu, klirens, klirens kreatyniny, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, norkwetiapina, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, proces metaboliczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cozaar 12,5 mg
Losartan potasowy, substancja czynna produktu COZAAR 12,5 mg, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, z dostępnością biologiczną około 33%, jednak podlega istotnemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstaje aktywny metabolit kwasu karboksylowego. Maksymalne stężenie losartanu w osoczu (Cmax) osiąga się po około 1 godzinie, a aktywnego metabolitu po 3-4 godzinach. Oba związki wykazują wysokie (>99%) wiązanie z albuminami osocza, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Metabolizm obejmuje przekształcenie około 14% dawki w aktywny metabolit, który odpowiada za znaczną część działania terapeutycznego. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a aktywnego metabolitu około 50 ml/min, z klirensem nerkowym odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z żółcią i moczem, przy czym 4% dawki losartanu i 6% aktywnego metabolitu wydalane jest w moczu w postaci niezmienionej. Okres półtrwania losartanu wynosi około 2 godziny, a metabolitu 6-9 godzin, bez istotnej kumulacji przy dawkach do 100 mg raz na dobę.
aktywny metabolit, biotransformacja, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja losartanu, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit kwasu karboksylowego, metabolizm losartanu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gopten 2,0 2 mg
Trandolapryl, zawarty w preparacie Gopten 2,0 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w około 1 godzinę, przy bezwzględnej biodostępności około 10%. Pokarm nie wpływa na farmakokinetykę leku, co umożliwia podawanie niezależnie od posiłków. Trandolapryl jest metabolizowany do aktywnego trandolaprylatu, którego maksymalne stężenie pojawia się po 3-8 godzinach, a biodostępność wynosi około 13%. Lek wiąże się z białkami osocza w 80%, a trandolaprylat wykazuje nasycenie miejsc wiązania przy wzroście stężenia (94% przy 0,1 ng/ml i 65% przy 1000 ng/ml). Okres półtrwania trandolaprylu jest krótki (<1 godzina), natomiast trandolaprylatu wynosi 15-23 godziny w stanie stacjonarnym, osiąganym po około 4 dniach stosowania. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (66%) i moczem (33%), z moczem usuwane jest 9-14% dawki w formie trandolaprylatu, a niezmieniony trandolapryl stanowi 0,5%.
biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, dostosowanie dawki, efektywny okres półtrwania, hemodializa, kapsułka twarda, klirens nerkowy, klirens osoczowy, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby poalkoholowa, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, trandolapryl, trandolaprylat, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etiagen XR 50 mg
Etiagen XR zawiera kwetiapinę fumaranu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępnych w dawkach 50 mg do 400 mg. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cₘₐₓ) po około 6 godzinach (Tₘₐₓ). Farmakokinetyka kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu N-dealkilokwetiapiny jest liniowa i proporcjonalna do dawki do 800 mg/dobę. W stanie stacjonarnym Cₘₐₓ kwetiapiny w formulacji XR jest o 13% niższe niż w formie o natychmiastowym uwalnianiu, a AUC metabolitu N-dealkilokwetiapiny jest o 18% mniejsze. Kwetiapina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~83%) i jest intensywnie metabolizowana w wątrobie głównie przez CYP3A4. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla metabolitu. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (73% radioaktywności) i kałem (21%), przy czym mniej niż 5% leku jest wydalane w formie niezmienionej.
AUC, biodostępność leku, Cmax, CYP 3A4, farmakokinetyka liniowa, fumaran kwetiapiny, klirens kreatyniny, klirens leku, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, N-dealkilokwetiapina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, posiłek wysokotłuszczowy, stan stacjonarny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cozaar 50 mg
Losartan potasowy, aktywny składnik preparatu COZAAR, charakteryzuje się dobrą absorpcją doustną z dostępnością biologiczną około 33%. Maksymalne stężenie losartanu w osoczu osiągane jest po około 1 godzinie, natomiast jego aktywnego metabolitu po 3-4 godzinach. Oba związki wykazują silne wiązanie z białkami osocza (>99%) i mają objętość dystrybucji około 34 litrów. Metabolizm losartanu prowadzi do powstania aktywnego metabolitu, który odpowiada za znaczną część efektu terapeutycznego; około 14% dawki ulega takiej przemianie. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a jego metabolitu około 50 ml/min, z klirensem nerkowym odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, a metabolitu 6-9 godzin, co umożliwia stosowanie dawkowania raz na dobę bez istotnej kumulacji. Eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową, jak i żółciową, z wydalaniem około 4% dawki losartanu i 6% metabolitu w postaci niezmienionej z moczem.
albumina, AUC, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit kwasu karboksylowego, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie losartanu w osoczu, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hyzaar 100 mg + 12,5 mg
Losartan potasowy, po podaniu doustnym, wykazuje około 33% dostępności biologicznej, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 1 godzinie, natomiast jego czynny metabolit pojawia się po 3-4 godzinach. Oba związki wiążą się w 99% z białkami osocza, głównie albuminami, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Metabolizm losartanu prowadzi do powstania aktywnego metabolitu (około 14% dawki), a także metabolitów nieaktywnych, podczas gdy hydrochlorotiazyd nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej. Okres półtrwania losartanu wynosi około 2 godziny, a jego metabolitu 6-9 godzin, co umożliwia podawanie leku raz na dobę w dawkach do 100 mg bez istotnej kumulacji. Klirens osoczowy losartanu i metabolitu wynosi odpowiednio 600 ml/min i 50 ml/min, a klirens nerkowy 74 ml/min i 26 ml/min. Wydalanie losartanu odbywa się zarówno z moczem (około 4% dawki), jak i z żółcią, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany głównie przez nerki, z okresem półtrwania 5,6-14,8 godzin i co najmniej 61% dawki wydalanej w ciągu 24 godzin.
albumina, AUC, bariera krew-mózg, biotransformacja, czynny metabolit, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka, glukuronian N-2-tetrazolowy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, hydroksylacja łańcucha butylowego, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, losartan potasowy, marskość wątroby poalkoholowa, nadciśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie doustne, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lorista 50 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Lorista (dostępna w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg), charakteryzuje się biodostępnością około 33% po podaniu doustnym, z szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia (Tmax) po około 1 godzinie, podczas gdy czynny metabolit osiąga Tmax po 3-4 godzinach. Oba związki wykazują bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (≥99%) i mają różne okresy półtrwania: losartan około 2 godziny, a metabolit 6-9 godzin, co umożliwia podawanie leku raz na dobę bez ryzyka kumulacji. Objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry, a klirens osoczowy odpowiednio 600 ml/min dla losartanu i 50 ml/min dla metabolitu. Eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (4% losartanu i 6% metabolitu w postaci niezmienionej w moczu), jak i drogą żółciową (58% kał po podaniu doustnym). Metabolizm do aktywnego metabolitu zachodzi u około 14% pacjentów, z wyjątkiem około 1% populacji, u których przekształcenie jest minimalne, co może wpływać na efektywność terapeutyczną.
biodostępność losartanu, czynny metabolit, efekt pierwszego przejścia, eliminacja losartanu, eliminacja wątrobowo-jelitowa, farmakodynamika, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, Lorista, losartan potasowy, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm losartanu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kefrenex 200 mg
Kwetiapina, podawana doustnie w formie fumaranu (lek Kefrenex), charakteryzuje się dobrą biodostępnością niezależną od przyjmowania pokarmu oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 300-800 mg/dobę. Po osiągnięciu stanu stacjonarnego, stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny stanowi około 35% stężenia kwetiapiny. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~83%) oraz jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP3A4, z mniej niż 5% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny, co determinuje schemat dawkowania. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (73% radioaktywności w moczu) oraz w mniejszym stopniu z kałem (21%).
AUC, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, cytochrom P450, czynność nerek, dawka terapeutyczna, dawkowanie leku, eliminacja substancji, fumaran kwetiapiny, inhibicja enzymatyczna, interakcje lekowe, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm kwetiapiny, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent geriatryczny, parametry farmakokinetyczne, psychoza, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hyzaar 50 mg + 12,5 mg
Losartan potasowy (50 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg) wykazują odmienne profile farmakokinetyczne. Losartan charakteryzuje się około 33% dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po 1 godzinie oraz metabolizmem w wątrobie do aktywnego metabolitu (kwas karboksylowy), który osiąga szczyt stężenia po 3-4 godzinach. Oba związki wiążą się silnie z albuminami (99%), a losartan ma objętość dystrybucji około 34 litrów. Okres półtrwania losartanu wynosi około 2 godziny, a jego aktywnego metabolitu 6-9 godzin. Klirens osoczowy losartanu to około 600 ml/min, a klirens nerkowy 74 ml/min; metabolit wykazuje odpowiednio niższe wartości (50 ml/min i 26 ml/min). Wydalanie losartanu i metabolitu następuje zarówno z moczem (odpowiednio 4% i 6% dawki), jak i z żółcią, a farmakokinetyka jest liniowa do dawki 200 mg. Hydrochlorotiazyd nie ulega metabolizmowi, jest szybko wydalany przez nerki (co najmniej 61% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin) i ma okres półtrwania 5,6-14,8 godzin. Oba składniki nie przenikają istotnie przez barierę krew-mózg, a hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i jest wydzielany do mleka matki.
albumina, AUC, bariera krew-mózg, czas do stężenia maksymalnego, czynny metabolit, dostępność biologiczna, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, eliminacja, glukuronian, hemodializa, hydrochlorotiazyd, hydroksylacja, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przenikanie przez łożysko, stężenie osoczowe, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gopten 4,0 4 mg
Trandolapryl, substancja czynna leku Gopten 4,0 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu około 1 godziny po podaniu, z biodostępnością około 10%. Lek ulega intensywnemu metabolizmowi do aktywnego metabolitu trandolaprylatu, którego Cmax występuje między 3 a 8 godziną, a biodostępność wynosi około 13%. Trandolapryl wiąże się z białkami osocza w około 80%, natomiast wiązanie trandolaprylatu jest stężeniowo zależne (65% przy 1000 ng/ml do 94% przy 0,1 ng/ml). Okres półtrwania trandolaprylu jest krótki (<1 h), natomiast trandolaprylatu wynosi od 15 do 23 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity, z 33% dawki wydalanej z moczem i 66% z kałem; klirens całkowity trandolaprylu wynosi 52 l/h, a trandolaprylatu 7 l/h.
biodostępność, farmakokinetyka, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit aktywny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, trandolapryl, trandolaprylat - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 25 mg
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka, dostępny w dawkach 50 mg + 12,5 mg oraz 100 mg + 25 mg, charakteryzuje się specyficzną farmakokinetyką. Losartan wykazuje około 33% biodostępności po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit po 3-4 godzinach. Oba związki wiążą się z białkami osocza w ≥99%, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Metabolizm losartanu prowadzi do powstania aktywnego metabolitu (14% dawki), który ma okres półtrwania 6-9 godzin, podczas gdy losartan sam ma okres półtrwania około 2 godzin. Hydrochlorotiazyd nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 5,6-14,8 godzin oraz wydalaniem ≥61% dawki z moczem w ciągu 24 godzin. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a jego aktywnego metabolitu 50 ml/min, natomiast klirens nerkowy odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Farmakokinetyka losartanu i metabolitu jest liniowa do dawki 200 mg, a hemodializa nie usuwa ani losartanu, ani jego metabolitu, co ma znaczenie kliniczne w przypadku przedawkowania u pacjentów dializowanych.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność leku, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, hydroksylacja, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan hydrochlorotiazyd, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit aktywny, metabolit E-3174, metabolizm leku, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania leku, tetrazologlukuronid, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kefrenex 300 mg
Kefrenex (kwetiapina fumaranu) wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę), z wysokim wiązaniem z białkami osocza (~83%) oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym głównie przez CYP3A4. Po podaniu doustnym kwetiapina jest dobrze wchłaniana, a jej biodostępność nie jest istotnie modyfikowana przez pokarm. Aktywny metabolit norkwetiapina osiąga w stanie stacjonarnym maksymalne stężenie molowe stanowiące około 35% stężenia kwetiapiny. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolity wydalane z moczem (73%) i kałem (21%), przy czym mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Kwetiapina i jej metabolity wykazują słabe działanie inhibitoryjne wobec izoenzymów CYP450, jednak tylko przy stężeniach znacznie przekraczających terapeutyczne, co minimalizuje ryzyko klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.
AUC, biodostępność, CYP3A4, dawkowanie leku, indukcja cytochromu P450, inhibitor izoenzymu, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, kwetiapina, kwetiapina fumaran, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm kwetiapiny, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symquel XR 200 mg
Symquel XR (kwetiapina w postaci fumaranu) wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, z Tmax około 6 godzin dla kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny. Farmakokinetyka obu związków jest liniowa i proporcjonalna do dawki do 800 mg/dobę. W stanie stacjonarnym Cmax kwetiapiny w formie XR jest o 13% niższe, a AUC norkwetiapiny o 18% mniejsze w porównaniu do formy IR podawanej dwa razy dziennie, przy porównywalnym AUC kwetiapiny. Pokarm wysokotłuszczowy zwiększa Cmax o 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się w 73% przez mocz i 21% przez kał, z mniej niż 5% leku wydalanego w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny.
AUC, biodostępność kwetiapiny, Cmax, CYP 3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, eliminacja kwetiapiny, farmakokinetyka liniowa, inhibitory cytochromu, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, kwetiapina fumaran, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norkwetiapina, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bonogren 300 mg
Kwetiapina, substancja czynna preparatu Bonogren 300 mg, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz intensywnym metabolizmem pierwszego przejścia, głównie przez izoenzym CYP3A4. Farmakokinetyka kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę), z maksymalnym stężeniem molowym norkwetiapiny stanowiącym około 35% stężenia leku macierzystego. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, co ma znaczenie przy ocenie potencjalnych interakcji lekowych. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Eliminacja metabolitów odbywa się głównie drogą nerkową (około 73% radioaktywności w moczu), a wydalanie niezmienionej substancji jest minimalne (<5%). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami, jednak u osób starszych obserwuje się zmniejszenie klirensu o 30-50%, co może wymagać dostosowania dawkowania.
AUC, biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka kwetiapiny, inhibitor enzymatyczny, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, marskość wątroby, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania, powinowactwo do białek osocza, stan stacjonarny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lorista 25 mg
Losartan potasowy, substancja czynna Loristy, charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną (~33%) i szybkim osiąganiem maksymalnych stężeń w osoczu (losartan po 1 h, czynny metabolit po 3-4 h). Oba związki wykazują wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 l. Metabolizm wątrobowy prowadzi do powstania aktywnego metabolitu (ok. 14% dawki), z polimorfizmem metabolicznym u ~1% pacjentów, co może wpływać na skuteczność terapii. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, z eliminacją drogą nerkową (4% losartanu i 6% metabolitu w moczu). Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, a metabolitu 6-9 godzin, bez istotnej kumulacji przy dawce 100 mg/dobę. Eliminacja odbywa się przez żółć i mocz, z różnicami w rozkładzie wydalania zależnie od drogi podania (doustna: 35% mocz, 58% kał; dożylna: 43% mocz, 50% kał).
albumina, AUC, białka osocza krwi, biodostępność, biotransformacja, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja z żółcią, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, losartan potasowy, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm losartanu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm metaboliczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bonogren 200 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Bonogren 200 mg, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, pomimo intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Jej farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Po osiągnięciu stanu stacjonarnego, maksymalne stężenie norkwetiapiny, aktywnego metabolitu, wynosi około 35% stężenia kwetiapiny. Oba związki wykazują okres półtrwania eliminacyjnego odpowiednio około 7 i 12 godzin. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzym CYP3A4, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Radioaktywność metabolitów wykrywana jest głównie w moczu (73%) i w mniejszym stopniu w kale (21%). In vitro kwetiapina i jej metabolity są słabymi inhibitorami cytochromu P450, a klinicznie istotne interakcje farmakokinetyczne są mało prawdopodobne.
biodostępność, ciężka niewydolność nerek, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, działanie niepożądane, indukcja enzymatyczna, inhibicja enzymatyczna, inhibitory cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, znormalizowane stężenie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meronem 1 g
Meropenem, antybiotyk karbapenemowy o szerokim spektrum działania, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym: u osób zdrowych okres półtrwania wynosi około 1 godziny, a objętość dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l). Klirens zmienia się w zależności od dawki, wynosząc 287 ml/min dla 250 mg i 205 ml/min dla 2 g. Po 30-minutowym wlewie dożylnym Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki (np. dla 1000 mg Cmax = 49 µg/ml, AUC = 62,3 µg·h/ml). Meropenem nie kumuluje się przy podawaniu co 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~2%) i doskonałą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, w tym płuc, żółci, PMR, tkanek układu płciowego, skóry oraz jamy otrzewnej. Metabolizowany jest głównie przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, z mniejszą wrażliwością na DHP-I niż imipenem, co eliminuje konieczność stosowania inhibitora DHP-I.
antybiotyk karbapenemowy, ciężka niewydolność nerek, dehydropeptydaza-I, dystrybucja leku, farmakokinetyka meropenemu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, klirens, klirens hemodializacyjny, klirens kreatyniny, klirens pozanerkowy, marskość wątroby poalkoholowa, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, Pseudomonas aeruginosa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zakażenie jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kwetaplex 300 mg
Kwetaplex (fumaran kwetiapiny) charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależną od przyjmowania pokarmu, co ułatwia stosowanie leku w praktyce klinicznej. Zarówno kwetiapina, jak i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej metabolizm odbywa się głównie w wątrobie z udziałem izoenzymu CYP3A4. Okres półtrwania eliminacji kwetiapiny wynosi około 7 godzin, natomiast norkwetiapiny około 12 godzin. Eliminacja nerkowa jest minimalna (<5%), a metabolity wydalane są głównie przez układ moczowy (73%) i przewód pokarmowy (21%). W badaniach in vitro kwetiapina wykazuje słabe hamowanie izoenzymów CYP, jednak przy stężeniach znacznie przekraczających te osiągane w terapii, co wskazuje na niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych w dawkach terapeutycznych.
AUC, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, fumaran kwetiapiny, inhibitor enzymatyczny, izoenzymy, klirens kreatyniny, klirens leku, Kwetaplex, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norkwetiapina, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketilept 25 mg 25 mg
Hemifumaran kwetiapiny, substancja czynna Ketileptu, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależną od spożycia pokarmu. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej farmakokinetyka oraz aktywnego metabolitu norkwetiapiny wykazują liniowość w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie z moczem (73%) i kałem (21%). Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Zarówno kwetiapina, jak i jej metabolity wykazują słabe działanie inhibicyjne wobec cytochromu P450, co przy stężeniach terapeutycznych minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
absorpcja leku, AUC, biodostępność, Cmax, CYP 3A4, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, hemifumaran kwetiapiny, inhibitory cytochromu P450, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, norkwetiapina, okres półtrwania, stan stacjonarny, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losartan Krka 25 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku Losartan Krka, charakteryzuje się biodostępnością około 33% po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 1 godzinę dla losartanu i 3-4 godziny dla jego aktywnego metabolitu (kwasu karboksylowego). Oba związki wykazują bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Metabolizm losartanu jest kluczowy dla jego działania, z około 14% dawki przekształcanej do aktywnego metabolitu. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, natomiast klirens nerkowy odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, a metabolitu 6-9 godzin, bez istotnej kumulacji przy dawce 100 mg raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie z żółcią i moczem (35% i 58% aktywności promieniotwórczej odpowiednio), a hemodializa nie usuwa skutecznie ani losartanu, ani jego metabolitu.
albumina, biodostępność losartanu, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, czynny metabolit, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm losartanu, metabolizm pierwszego przejścia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cozaar 100 mg
Losartan potasowy, substancja czynna leku COZAAR 100 mg, charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną na poziomie około 33% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po około 1 godzinie. Jego aktywny metabolit osiąga szczyt stężenia po 3-4 godzinach. Oba związki wykazują wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry, co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm wątrobowy jest kluczowy dla działania terapeutycznego, z około 14% dawki przekształcanej w czynny metabolit. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, z klirensem nerkowym odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, natomiast metabolitu 6-9 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę do 100 mg bez istotnej kumulacji. Eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (4% losartanu i 6% metabolitu w moczu), jak i drogą żółciową, z 35-43% dawki wydalanej z moczem i 50-58% z kałem, w zależności od drogi podania.
albuminy, AUC, COZAAR, czynny metabolit, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, liniowość farmakokinetyczna, losartan potasowy, marskość wątroby poalkoholowa, metabolit kwasu karboksylowego, metabolizm losartanu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losacor 50 mg
Losartan potasowy wykazuje złożoną farmakokinetykę charakteryzującą się dobrą absorpcją po podaniu doustnym (dostępność biologiczna około 33%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnych stężeń w osoczu (losartan po 1 godzinie, aktywny metabolit po 3-4 godzinach). Lek ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, przekształcając się w aktywny metabolit (około 14% dawki), który odpowiada za znaczną część działania farmakologicznego. Zarówno losartan, jak i jego metabolit wykazują wysokie (>99%) wiązanie z albuminami osocza. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, natomiast klirens nerkowy odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, a metabolitu 6-9 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę do 100 mg bez istotnej kumulacji. Eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową, jak i żółciową, z wydalaniem około 35-43% dawki w moczu i 50-58% w kale, w zależności od drogi podania.
absorpcja leku, albumina, czynny metabolit, dawkowanie leku, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja losartanu, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, marskość wątroby poalkoholowa, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, wiązanie z białkami osocza, wpływ wieku na farmakokinetykę, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etiagen XR 400 mg
Etiagen XR zawiera kwetiapinę w formie fumaranu w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu dostępnych w dawkach 50-400 mg. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Tₘₐₓ) po około 6 godzinach. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 800 mg/dobę, a porównanie postaci XR i IR wykazuje podobne AUC, przy 13% niższym Cₘₐₓ dla XR. Pokarm bogaty w tłuszcze zwiększa Cₘₐₓ o 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w 83%, jest intensywnie metabolizowana w wątrobie głównie przez CYP3A4, a jej metabolit N-dealkilokwetiapina osiąga stężenia molowe stanowiące około 35% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla metabolitu, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (73%) i kał (21%).
biodostępność leków, biologiczny okres półtrwania, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, Etiagen XR, farmakokinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens leku, kwetiapina fumaran, kwetiapina o natychmiastowym uwalnianiu, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm wątrobowy leków, N-dealkilokwetiapina, niewydolność wątroby, pole pod krzywą stężeń, stan stacjonarny leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem Accord 1000 mg
Meropenem Accord, będący karbapenemem beta-laktamowym w postaci trójwodnej, charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania około 1 godziny u osób zdrowych oraz objętością dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l), co zapewnia dobrą penetrację do tkanek, w tym płuc, płynu mózgowo-rdzeniowego, żółci i tkanek miękkich. Klirens leku jest zależny od dawki i wynosi od 287 ml/min (250 mg) do 205 ml/min (2 g). Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) po 30-minutowym wlewie dożylnym wynoszą odpowiednio 23 μg/ml (500 mg), 49 μg/ml (1000 mg) i 115 μg/ml (2000 mg), a pole pod krzywą (AUC) 39,3; 62,3 i 153 μg·h/ml. Meropenem wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~2%) i jest metabolizowany przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego do nieaktywnego metabolitu, z eliminacją głównie przez nerki (70% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin). U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się istotne zwiększenie AUC (2,4- do 10-krotne w zależności od stopnia niewydolności), co wymaga modyfikacji dawkowania. Hemodializa skutecznie usuwa meropenem, a choroby wątroby nie wpływają znacząco na farmakokinetykę leku.
AUC, biologiczny okres półtrwania, ciężka niewydolność nerek, czas półtrwania, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka meropenemu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, karbapenemy, klirens hemodializacyjny, klirens kreatyniny, klirens meropenemu, klirens pozanerkowy, marskość wątroby poalkoholowa, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, płyn mózgowo-rdzeniowy, Pseudomonas aeruginosa, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wcześniak, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie w kanalikach nerkowych, zaburzenie czynności nerek, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem Kabi 1 g
Meropenem, karbapenemowy antybiotyk beta-laktamowy, charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym z okresem półtrwania około 1 godziny u zdrowych dorosłych, objętością dystrybucji 0,25 l/kg oraz klirensem osoczowym wynoszącym 287 ml/min przy dawce 250 mg. Maksymalne stężenia (Cmax) po infuzji 30-minutowej dla dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg wynoszą odpowiednio 23, 49 i 115 µg/ml, a pole pod krzywą (AUC) 39,3, 62,3 i 153 µg·h/ml. Meropenem wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~2%) i brak kumulacji przy dawkowaniu co 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Lek dobrze penetruje do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym płuc, płynu mózgowo-rdzeniowego, żółci i wysięków, co warunkuje jego szerokie zastosowanie kliniczne. Metabolizowany jest głównie przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki – około 70% dawki w postaci niezmienionej oraz 28% jako nieaktywny metabolit, z minimalnym wydalaniem przez przewód pokarmowy (2%).
ciężka niewydolność nerek, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka dwuwykładnicza, hemodializa, karbapenemy, klirens, klirens hemodializacyjny, klirens kreatyniny, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby poalkoholowa, meropenem, metabolizm leku, minimalne stężenie hamujące, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, przenikanie do tkanek, przesączanie kłębuszkowe, Pseudomonas aeruginosa, umiarkowana niewydolność nerek, wydzielanie kanalikowe, zakażenie jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Naproxen Hasco 500 mg
Naproksen, substancja czynna preparatu NAPROXEN HASCO (czopki 250 mg i 500 mg), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi (Cmax) po 2-4 godzinach. Jego okres półtrwania wynosi 12-15 godzin, co umożliwia dawkowanie 1-2 razy na dobę oraz osiągnięcie stanu stacjonarnego w ciągu 3 dni terapii. Metabolizm naproksenu zachodzi głównie w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, z dominującym 6-O-desmetylo-naproksenem, co ma istotne znaczenie przy ocenie skuteczności i bezpieczeństwa leczenia. Eliminacja leku odbywa się przede wszystkim przez nerki (około 95% dawki), głównie w postaci metabolitów, co wymaga uwzględnienia funkcji nerek przy ustalaniu dawkowania. Metabolizm u dzieci jest analogiczny do dorosłych, co pozwala na ekstrapolację danych farmakokinetycznych z populacji dorosłych do pediatrycznej.
6-O-desmetylo-naproksen, biotransformacja, Cmax, czopki doodbytnicze, frakcja wolna leku, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm naproksenu, metabolizm pierwszego przejścia, naproksen, nieaktywny metabolit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, populacja pediatryczna, stan stacjonarny, stężenie leku we krwi, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symquel XR 300 mg
Kwetiapina w postaci produktu Symquel XR, dostępna w dawkach 50 mg, 200 mg, 300 mg i 400 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką liniową i proporcjonalną do dawki do 800 mg podawanej raz na dobę. Maksymalne stężenie (Tmax) kwetiapiny i jej aktywnego metabolitu norkwetiapiny osiągane jest po około 6 godzinach, przy czym norkwetiapina stanowi około 35% stężenia kwetiapiny w stanie stacjonarnym. Biodostępność jest dobra, a Cmax kwetiapiny w formie o przedłużonym uwalnianiu jest o 13% niższe niż w formie o natychmiastowym uwalnianiu, natomiast AUC jest porównywalne. Pokarm bogaty w tłuszcze zwiększa Cmax o 50% i AUC o 20%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo. Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, z eliminacją przez nerki (73%) i kał (21%), przy czym mniej niż 5% leku wydalane jest w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny.
biodostępność, biodostępność kwetiapiny, ciężka niewydolność nerek, CYP 3A4, farmakokinetyka liniowa, forma o natychmiastowym uwalnianiu, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens kwetiapiny, marskość wątroby poalkoholowa, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie leku we krwi, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie molarne, stężenie osoczowe leku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe