czynnik antyagregacyjny

Czynnik antyagregacyjny to substancja, która hamuje zlepianie się płytek krwi (trombocytów), zapobiegając tworzeniu się zakrzepów w naczyniach krwionośnych. Jest to kluczowy element w profilaktyce i leczeniu chorób zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał serca, udar mózgu czy zakrzepica żył głębokich.

Do najważniejszych naturalnych czynników antyagregacyjnych należy prostacyklina (PGI2) wytwarzana przez śródbłonek naczyniowy, która rozszerza naczynia krwionośne i hamuje agregację płytek. W praktyce klinicznej stosuje się farmakologiczne czynniki antyagregacyjne, m.in. kwas acetylosalicylowy (aspiryna), który nieodwracalnie hamuje cyklooksygenazę płytkową, czy pochodne tienopirydyny (klopidogrel, prasugrel), blokujące receptor ADP.

Leki o działaniu antyagregacyjnym są powszechnie stosowane w kardiologii, neurologii i angiologii. Ich główne wskazania obejmują profilaktykę wtórną po zawale serca i udarze mózgu, leczenie ostrych zespołów wieńcowych, a także profilaktykę zakrzepicy po zabiegach angioplastyki wieńcowej i implantacji stentów. Stosowanie tych preparatów wymaga monitorowania pod kątem zwiększonego ryzyka krwawień.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl