biodostępność bromoheksyny
Bromoheksyna to lek mukolityczny stosowany w leczeniu schorzeń układu oddechowego związanych z nadmiernym wydzielaniem gęstego śluzu. Biodostępność bromoheksyny po podaniu doustnym wynosi około 20-25%, co oznacza, że tylko taka część podanej dawki dociera do krążenia ogólnego w postaci niezmienionej.
Lek ten podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie przekształcany jest do aktywnego metabolitu – ambroksolu. Pokarm może opóźniać wchłanianie bromoheksyny, ale nie wpływa znacząco na całkowitą biodostępność. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 1-2 godzinach od podania doustnego.
Biodostępność bromoheksyny może być zwiększona przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów enzymatycznych układu CYP450 lub zmniejszona przy podawaniu induktorów enzymatycznych. U pacjentów z niewydolnością wątroby biodostępność leku może być zwiększona, co może wymagać dostosowania dawkowania. Bromoheksyna dobrze przenika do tkanek układu oddechowego, co zapewnia jej skuteczność terapeutyczną w leczeniu chorób dróg oddechowych.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Bromoheksyna, substancja czynna leku Flegamina Classic Junior (2 mg/5 ml), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie 0,5-1 godziny po podaniu doustnym. Pomimo tego, biodostępność jest ograniczona z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie powstają aktywne metabolity, w tym ambroksol. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (90-99%), co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje farmakologiczne. Biologiczny okres półtrwania bromoheksyny wynosi około 12 godzin, co ma znaczenie przy ustalaniu schematu dawkowania.
ambroksol, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność bromoheksyny, bromoheksyna, bromoheksyny chlorowodorek, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, dystrybucja leku, eliminacja leku, Flegamina, glukuronidy, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania biologiczny, siarczany, stężenie maksymalne we krwi, substancja czynna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem -
Leksykon leków
Flegatussin w formie syropu zawiera bromoheksyny chlorowodorek (0,04 g/100 g) oraz wyciąg płynny z liścia babki lancetowatej i kwiatów dziewanny (36 g/100 g). Farmakokinetyka preparatu opiera się głównie na bromoheksynie, która po podaniu doustnym jest niemal całkowicie wchłaniana z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po około 1 godzinie. Biodostępność wynosi około 20% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego (75-80% metabolizmu). Bromoheksyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), przenika przez barierę krew-mózg oraz w niewielkim stopniu przez łożysko. Czas połowicznej eliminacji wynosi około 12 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% w postaci metabolitów). Farmakokinetyka opisana jest modelem otwartym dwukompartmentowym, uwzględniającym dystrybucję w kompartmentach centralnym i peryferyjnym.
ambroksol, babka lancetowata, bariera krew-mózg, biodostępność bromoheksyny, bromoheksyny chlorowodorek, czas połowicznej eliminacji, drogi oddechowe, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka bromoheksyny, kwiat dziewanny, metabolizm wątrobowy, model dwukompartmentowy, modyfikacja dawkowania, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametr AUC, pole pod krzywą stężenia, stężenie w surowicy krwi, wiązanie z białkami osocza
