podwyższona fosfokinaza kreatynowa
Podwyższona fosfokinaza kreatynowa (CPK) to stan, w którym poziom tego enzymu we krwi przekracza wartości referencyjne. CPK jest enzymem występującym głównie w mięśniu sercowym, mięśniach szkieletowych oraz tkance mózgowej, a jego podwyższony poziom wskazuje na uszkodzenie tych tkanek.
Najczęstsze przyczyny podwyższonego poziomu CPK obejmują urazy mięśni (w tym intensywny wysiłek fizyczny), zawał mięśnia sercowego, zapalenie mięśni, dystrofie mięśniowe, rabdomiolizę, udar mózgu oraz choroby neurodegeneracyjne. Znaczne podwyższenie wartości (nawet kilkunasto- lub kilkudziesięciokrotne) może świadczyć o ciężkim uszkodzeniu mięśni.
Diagnostyka obejmuje określenie izoenzymów CPK: CK-MM (dominujący w mięśniach szkieletowych), CK-MB (charakterystyczny dla mięśnia sercowego) oraz CK-BB (występujący głównie w tkance mózgowej). Analiza frakcji pozwala na dokładniejsze określenie źródła uszkodzenia tkanek i ukierunkowanie dalszego postępowania diagnostycznego.
W przypadku stwierdzenia podwyższonego poziomu CPK konieczne jest ustalenie przyczyny tego stanu poprzez dokładny wywiad (uwzględniający aktywność fizyczną, przyjmowane leki, w tym statyny), badanie fizykalne oraz wykonanie dodatkowych badań laboratoryjnych i obrazowych. Leczenie zależy od przyczyny podwyższenia CPK i polega na eliminacji czynnika uszkadzającego oraz leczeniu choroby podstawowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Tezeo 80 mg
Telmisartan, stosowany w dawkach 40 mg i 80 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny do placebo pod względem częstości działań niepożądanych (41,4% vs 43,9%) u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz w prewencji incydentów sercowo-naczyniowych. Nie zaobserwowano zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku ani rasy. Ciężkie działania niepożądane obejmują rzadko występujące reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (częstość od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) oraz ostrą niewydolność nerek, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. W badaniu PRoFESS odnotowano zwiększoną częstość posocznicy w grupie telmisartanu, co stanowi poważne powikłanie zagrażające życiu.
badanie PRoFESS, bradykardia, eozynofilia, farmakovigilance, hiperkaliemia, hipoglikemia, incydent sercowo-naczyniowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwyższona fosfokinaza kreatynowa, podwyższona kreatynina, podwyższone enzymy wątrobowe, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, toksyczne uszkodzenie skóry, wysypka polekowa, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie gardła, zapalenie pęcherza, zapalenie ścięgien, zapalenie zatok, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmidon 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmidon, zawierający telmisartan w dawce 80 mg w połączeniu z hydrochlorotiazydem (12,5 mg lub 25 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla obu składników. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, który w skrajnych przypadkach może prowadzić do zgonu. Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię, hiponatremię, hiperurykemię, tachykardię, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia widzenia, duszność, zaburzenia czynności wątroby oraz reakcje skórne takie jak rumień, świąd czy pokrzywka. Nie zaobserwowano zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku ani rasy pacjentów. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipowolemię i zaburzenia elektrolitowe, a długotrwała terapia wiąże się z ryzykiem nieczerniakowych nowotworów skóry.
agranulocytoza, alkaloza hipokaliemiczna, bradykardia, cukromocz, eozynofilia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność oddechowa, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwyższona fosfokinaza kreatynowa, podwyższona kreatynina, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, telmisartan z hydrochlorotiazydem, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wyprysk, wysypka polekowa, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Etiagen XR 50 mg
Etiagen XR, zawierający kwetiapinę fumaranu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Najczęściej (>10%) obserwuje się senność, zawroty głowy, bóle głowy, suchość w ustach, wzrost stężenia triglicerydów i cholesterolu LDL, spadek cholesterolu HDL, zwiększenie masy ciała, obniżenie hemoglobiny oraz objawy pozapiramidowe. Istotne są również zaburzenia hematologiczne, takie jak obniżenie hemoglobiny (≥1/10), leukopenia i neutropenia (≥1/100 do <1/10), a także rzadkie przypadki agranulocytozy (≥1/10 000 do <1/1 000). Ponadto, kwetiapina wpływa na metabolizm hormonalny, powodując hiperprolaktynemię, obniżenie T4 i wzrost TSH. W zakresie układu nerwowego często występują objawy pozapiramidowe, przykre sny, koszmary oraz myśli i zachowania samobójcze, co wymaga ścisłej kontroli pacjenta.
agranulocytoza, astenia, dyspepsja, hipercholesterolemia, hiperprolaktynemia, hipertrójglicerydemia, hipotensja ortostatyczna, hipotermia, kołatanie serca, kwetiapina fumaran, leukopenia, małopłytkowość, mlekotok, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, objawy pozapiramidowe, obniżony cholesterol HDL, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, podwyższona fosfokinaza kreatynowa, podwyższone aminotransferazy, podwyższony TSH, priapizm, rabdomioliza, reakcja alergiczna skórna, senność, suchość w ustach, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia miesiączkowania, zaparcia, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan Orion 40 mg
Telmisartan Orion w dawce 40 mg wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z ogólną częstością działań niepożądanych odpowiednio 41,4% vs 43,9%. Nie stwierdzono zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku ani rasy pacjenta. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują rzadkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10 000 do <1/1 000), które mogą prowadzić do zgonu, oraz ostrą niewydolność nerek wymagającą natychmiastowej interwencji. W badaniu PRoFESS zaobserwowano zwiększoną częstość posocznicy u pacjentów leczonych telmisartanem, co wymaga dalszej obserwacji i analizy mechanizmu. Hiperkaliemia występuje niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), a hipoglikemia rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) u pacjentów z cukrzycą.
bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból mięśniowy, ból pleców, ból ścięgna, ból stawowy, bradykardia, depresja, duszność, eozynofilia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, kurcze mięśni, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, podwyższona fosfokinaza kreatynowa, podwyższona kreatynina, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rumień, śródmiąższowa choroba płuc, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, toksyczne uszkodzenie skóry, wymioty, wyprysk, wysypka skórna, wzdęcie brzucha, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza, zapalenie zatok, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amisan 200 mg
Amisulpryd, substancja czynna leku Amisan, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowanych według układów i narządów. Do najpoważniejszych działań należą rzadko występujący złośliwy zespół neuroleptyczny oraz poważne zaburzenia rytmu serca, takie jak torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór, zatrzymanie krążenia i nagły zgon. Rzadko obserwuje się także żylne choroby zakrzepowo-zatorowe (VTE), w tym zatorowość płucną i zakrzepicę żył głębokich. Często występuje hiperprolaktynemia, prowadząca do mlekotoku, braku miesiączki, ginekomastii, bólu piersi i zaburzeń erekcji, a także bardzo często objawy pozapiramidowe (drżenie, sztywność, hipokineza, akatyzja, dyskineza) oraz senność. Niezbyt często notuje się leukopenię, neutropenię, hiperglikemię, hipertriglicerydemię, hipercholesterolemię, a rzadko agranulocytozę i hiponatremię z zespołem SIADH.
agranulocytoza, amisulpryd, bradykardia, częstoskurcz komorowy, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, leukopenia i neutropenia, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, osteopenia i osteoporoza, ostra dystonia, podwyższona fosfokinaza kreatynowa, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, późna dyskineza, prolactinoma, rabdomioliza, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie moczu, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia, zespół SIADH, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Arpixor
Podczas terapii arypiprazolem (Arpixor) konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, ze względu na opóźnione pojawianie się efektów klinicznych oraz ryzyko nasilenia objawów psychicznych, w tym prób samobójczych. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, zaburzenia przewodzenia, nadciśnienie tętnicze), a także u osób z predyspozycjami do żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE). W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnego wydłużenia odstępu QT w porównaniu z placebo, jednak u pacjentów z rodzinnym wywiadem wydłużenia QT zaleca się szczególną ostrożność. Należy również monitorować objawy późnych dyskinez, akatyzji i parkinsonizmu, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, oraz być czujnym na objawy Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (NMS), który może manifestować się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną. W przypadku podejrzenia NMS lub niewyjaśnionej gorączki należy przerwać leczenie.
ADHD, akatyzja i parkinsonizm, arypiprazol, aspiracja, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, podwyższona fosfokinaza kreatynowa, późna dyskineza, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, sztywność mięśniowa, terapia przeciwpsychotyczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie nastroju, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie świadomości, zaburzenie tarczycy, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa