nefropatia związana z leczeniem przeciwzakrzepowym

Nefropatia związana z leczeniem przeciwzakrzepowym to powikłanie terapii lekami przeciwkrzepliwymi, szczególnie często występujące przy stosowaniu antagonistów witaminy K (np. warfaryny). Charakteryzuje się nagłym pogorszeniem funkcji nerek, któremu towarzyszą krwiomocz i nadmierna antykoagulacja (INR >3,0).

Patofizjologia tego powikłania obejmuje krwawienie do kłębuszków nerkowych z następczą obstrukcją cewek nerkowych przez cylindry erytrocytarne. Czynnikami ryzyka są przewlekła choroba nerek, nefropatia cukrzycowa, nadciśnienie tętnicze oraz zbyt intensywna antykoagulacja.

Objawy kliniczne obejmują nagły wzrost stężenia kreatyniny w surowicy (>0,3 mg/dl), krwiomocz oraz podwyższony INR. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych przyczyn ostrego uszkodzenia nerek oraz identyfikacji charakterystycznego obrazu klinicznego u pacjenta otrzymującego leki przeciwzakrzepowe.

Leczenie polega na odstawieniu lub modyfikacji dawki leku przeciwzakrzepowego, wyrównaniu zaburzeń krzepnięcia (podanie witaminy K, świeżego osocza lub koncentratu czynników zespołu protrombiny) oraz odpowiednim nawodnieniu pacjenta. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie hemodializy.

Profilaktyka obejmuje ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów z grupy ryzyka, utrzymywanie terapeutycznego zakresu INR oraz regularne kontrolowanie funkcji nerek u pacjentów leczonych przeciwzakrzepowo, szczególnie w początkowym okresie terapii.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl