zaburzenie kontroli popędów

Zaburzenie kontroli popędów (ICD) to grupa zaburzeń psychicznych charakteryzujących się nawracającą niezdolnością do powstrzymania się od wykonania szkodliwych działań, pomimo świadomości ich negatywnych konsekwencji. Pacjenci doświadczają narastającego napięcia przed wykonaniem danego zachowania oraz uczucia ulgi lub przyjemności po jego realizacji.

W klasyfikacji DSM-5 oraz ICD-11 zaburzenia kontroli popędów obejmują m.in. kleptomania (kompulsywne kradzieże), piromania (patologiczne podpalenia), patologiczny hazard (obecnie klasyfikowany jako uzależnienie behawioralne), eksplozywne zaburzenie okresowe (wybuchy agresji) oraz trichotillomania (kompulsywne wyrywanie włosów, obecnie klasyfikowana wśród zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych).

Etiologia zaburzeń kontroli popędów jest złożona i obejmuje czynniki biologiczne (dysfunkcje układów serotoninergicznego i dopaminergicznego, nieprawidłowości w obszarach kory przedczołowej), genetyczne oraz środowiskowe. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, uzależnienia behawioralne, zaburzenia osobowości oraz choroby neurologiczne.

Leczenie zaburzeń kontroli popędów opiera się na terapii poznawczo-behawioralnej, która pomaga pacjentom zidentyfikować czynniki wyzwalające, rozwinąć strategie radzenia sobie i zapobiegać nawrotom. Farmakoterapia obejmuje stosowanie leków przeciwdepresyjnych (SSRI), stabilizatorów nastroju oraz leków przeciwpsychotycznych. Skuteczność leczenia zależy od typu zaburzenia, jego nasilenia oraz współwystępowania innych problemów psychicznych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl