niewydolność naczyń wieńcowych

Niewydolność naczyń wieńcowych, zwana także chorobą niedokrwienną serca (ChNS), to stan patologiczny charakteryzujący się niewystarczającym dopływem krwi do mięśnia sercowego w stosunku do jego zapotrzebowania metabolicznego. Główną przyczyną jest miażdżyca tętnic wieńcowych, prowadząca do zwężenia światła naczyń i ograniczenia przepływu krwi.

Klinicznie niewydolność naczyń wieńcowych może manifestować się jako stabilna dławica piersiowa, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, zawał mięśnia sercowego, a także jako nagły zgon sercowy. Typowym objawem jest ból zamostkowy o charakterze ucisku, pieczenia lub dławienia, często promieniujący do lewego barku, żuchwy lub ramienia, pojawiający się zwykle podczas wysiłku fizycznego lub stresu.

Diagnostyka obejmuje badania nieinwazyjne (EKG, echokardiografia, próba wysiłkowa, scyntygrafia perfuzyjna, tomografia komputerowa) oraz inwazyjne (koronarografia). Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje modyfikację czynników ryzyka, farmakoterapię (leki przeciwpłytkowe, beta-blokery, statyny, inhibitory ACE) oraz metody rewaskularyzacji – przezskórną interwencję wieńcową (PCI) lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG).

Zapobieganie niewydolności naczyń wieńcowych koncentruje się na eliminacji modyfikowalnych czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu, nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia, cukrzyca, otyłość oraz siedzący tryb życia. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie mają kluczowe znaczenie dla rokowania pacjentów z tą jednostką chorobową.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl