okienko owalne
Okienko owalne (łac. foramen ovale) to otwór w przegrodzie międzyprzedsionkowej serca płodu, który umożliwia przepływ krwi z prawego do lewego przedsionka. Ta fizjologiczna struktura stanowi kluczowy element krążenia płodowego, pozwalając krwi omijać nieaktywne płuca i kierować się bezpośrednio do krążenia systemowego.
Po urodzeniu, wraz z podjęciem oddychania przez noworodka i wzrostem ciśnienia w lewym przedsionku, następuje funkcjonalne zamknięcie okienka owalnego. U większości osób w ciągu pierwszego roku życia dochodzi do anatomicznego zarośnięcia otworu poprzez zrośnięcie się przegrody pierwotnej z wtórną, tworząc dół owalny (fossa ovalis).
Przetrwałe okienko owalne (PFO – Patent Foramen Ovale) występuje u około 25% populacji i zwykle pozostaje bezobjawowe. Może jednak stanowić potencjalną drogę zatorów paradoksalnych, wiążąc się z wyższym ryzykiem udaru kryptogennego, migreny z aurą czy zespołu platypnea-ortodoksja. Diagnostyka obejmuje echokardiografię przezprzełykową z próbą Valsalvy lub z kontrastem. Leczenie rozważa się indywidualnie, obejmując farmakoterapię przeciwzakrzepową lub przezskórne zamknięcie PFO u pacjentów z nawracającymi incydentami zatorowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Cholesteatoma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przewidywanie przebiegu i wyników leczenia kolesteatomy opiera się na systemach klasyfikacji takich jak Potsic i STAMCO, z których ten drugi wykazuje lepszą wartość prognostyczną w przewidywaniu nawrotów choroby. Metaanaliza obejmująca 259 pacjentów nie potwierdziła istotnej różnicy w ryzyku choroby resztkowej pomiędzy stopniami klasyfikacji Potsica, natomiast klasyfikacja STAMCO okazała się najlepszym predyktorem nawrotu kolesteatomy w badaniach ośrodka referencyjnego. Stopień zaawansowania choroby w momencie rozpoznania istotnie wpływa na rokowanie – wczesne stadium i brak wcześniejszych operacji korelują z lepszymi wynikami słuchowymi i skutecznym usunięciem kolesteatomy, podczas gdy nawroty wymagają często bardziej rozległych zabiegów, takich jak tympanomastoidektomia, z gorszymi perspektywami odzyskania słuchu.
- Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Patofizjologia i mechanizm
Otoskleroza to patologiczny proces przebudowy kości ślimaka, w którym gęsta kość endochondralna torebki otycznej zostaje zastąpiona nieregularną kością gąbczastą, prowadzącą do upośledzenia funkcji słuchowej, najczęściej w okolicy strzemiączka. Etiopatogeneza jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (loci na chromosomach 6p, 9p, 1q, 3q, 6q, 7q, 15q, 16q, geny COL1A1, TGF-1, BMP2, BMP4, AGT M235T, ACE I/D), wirusowe (RNA wirusa odry wykrywane u 59%-100% pacjentów), hormonalne (większa częstość u kobiet, wpływ menopauzy, ciąży, antykoncepcji) oraz autoimmunologiczne (antygeny HLA, cytokiny, stres oksydacyjny). Proces przebiega w fazach: wczesnej (otospongioza), przejściowej i późnej (sklerotycznej), z lokalizacją zmian najczęściej w fissula ante fenestram. Klinicznie manifestuje się niedosłuchem przewodzeniowym (80-90% przypadków, unieruchomienie strzemiączka i sklerotyzacja okienka okrągłego), odbiorczym (około 8%, zajęcie ślimaka) lub mieszanym (2%). Dodatkowo występują szumy uszne (75%) i zawroty głowy (25%).
bisfosfoniany, czynniki genetyczne, doustne środki antykoncepcyjne, implant ślimakowy, kolagen typu I, niedosłuch odbiorczy, niedosłuch przewodzeniowy, okienko owalne, osteoprotegeryna, otoskleroza, otospongioza, przychłonka, reakcja autoimmunologiczna, sekwencjonowanie eksomu, stapedotomia, strzemiączko, szumy uszne, torebka otyczna, transformujący czynnik wzrostu, unieruchomienie strzemiączka, wirus odry - Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Etiologia i przyczyny
Otoskleroza to schorzenie charakteryzujące się nieprawidłową remodelacją kości w uchu środkowym, głównie wokół strzemiączka, prowadzącą do postępującego niedosłuchu przewodzeniowego. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca predyspozycje genetyczne (około 60% przypadków), zidentyfikowane loci na chromosomach 6p, 9p, 1q, 3q, 6q, 7q, 15q, 16q oraz mutacje w genie SERPINF1 i locus 7q22.1. Infekcja wirusem odry, wykrywana w 59-100% ognisk otosklerotycznych, oraz czynniki hormonalne, zwłaszcza ciąża, znacząco wpływają na rozwój i progresję choroby. Dodatkowo, mechanizmy autoimmunologiczne i zaburzenia metabolizmu kości (w tym geny COL1A1, TGF-beta 1, BMP2, BMP4) mogą przyczyniać się do patologii. Epidemiologicznie otoskleroza dotyczy 0,3-0,4% populacji kaukaskiej, z dwukrotną przewagą u kobiet i typowym początkiem między 15 a 35 rokiem życia.
badanie autopsyjne, histiocyt, kość blaszkowata, kość gąbczasta, łańcuch kosteczek słuchowych, niedosłuch odbiorczy, niedosłuch przewodzeniowy, okienko owalne, osteoblast, osteocyt, osteogenesis imperfecta, otoskleroza, otospongioza, płytka strzemiączka, przewodnictwo kostne, przewodnictwo powietrzne, sklerotyzacja, strzemiączko, szlak sygnałowy, ucho środkowe, unieruchomienie strzemiączka, wirus odry, wrodzona łamliwość kości