udar zakrzepowy

Udar zakrzepowy, inaczej udar niedokrwienny, stanowi najczęstszą (około 80-85%) postać udaru mózgu. Dochodzi do niego w wyniku zamknięcia naczynia mózgowego przez zakrzep, co prowadzi do niedokrwienia określonego obszaru mózgu i w konsekwencji do martwicy tkanki nerwowej.

Główne czynniki ryzyka udaru zakrzepowego obejmują: nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, dyslipidemię, migotanie przedsionków, chorobę niedokrwienną serca, palenie tytoniu oraz podeszły wiek. Kluczową rolę w patogenezie odgrywa miażdżyca tętnic oraz zaburzenia krzepnięcia krwi.

Objawy udaru zakrzepowego rozwijają się zazwyczaj stopniowo i zależą od lokalizacji niedokrwienia. Typowe manifestacje kliniczne to: niedowład lub porażenie połowicze, asymetria twarzy, zaburzenia mowy (afazja, dyzartria), zaburzenia widzenia, zawroty głowy oraz zaburzenia równowagi i koordynacji.

W diagnostyce kluczowe znaczenie ma szybkie wykonanie badań obrazowych (CT lub MRI) w celu wykluczenia krwotoku śródmózgowego. Leczenie w ostrej fazie obejmuje trombolizę dożylną przy użyciu rekombinowanego tkankowego aktywatora plazminogenu (rt-PA) w oknie czasowym do 4,5 godziny od wystąpienia objawów lub trombektomię mechaniczną w wybranych przypadkach.

Profilaktyka wtórna udaru zakrzepowego polega na stosowaniu leków przeciwpłytkowych lub przeciwzakrzepowych, kontroli czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz modyfikacji stylu życia. Rehabilitacja neurologiczna stanowi integralną część postępowania terapeutycznego i powinna być rozpoczęta jak najwcześniej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl