sinusitis
Sinusitis (zapalenie zatok przynosowych) to stan zapalny błony śluzowej wyściełającej zatoki przynosowe. Może występować jako ostre zapalenie zatok (trwające krócej niż 4 tygodnie), podostre (4-12 tygodni) lub przewlekłe (powyżej 12 tygodni).
Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi ostrego zapalenia zatok są wirusy odpowiedzialne za infekcje górnych dróg oddechowych. Wtórnie może dojść do nadkażenia bakteryjnego, zwykle powodowanego przez Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae i Moraxella catarrhalis. W przypadku przewlekłego zapalenia zatok istotną rolę odgrywają również alergeny, czynniki środowiskowe i anatomiczne.
Diagnostyka sinusitis obejmuje wywiad, badanie przedmiotowe oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe (tomografia komputerowa zatok, rzadziej RTG). W leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok stosuje się antybiotykoterapię, leki przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz zmniejszające obrzęk błony śluzowej. Przewlekłe zapalenie zatok może wymagać długotrwałej farmakoterapii, a w przypadkach opornych – leczenia operacyjnego.
Powikłania nieleczonego zapalenia zatok mogą być poważne i obejmować szerzenie się zakażenia na okoliczne struktury, w tym oczodół, kości czaszki oraz ośrodkowy układ nerwowy, prowadząc do ropni, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych czy zakrzepicy zatoki jamistej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azimycin 125 mg
Azimycin, zawierający 125 mg azytromycyny dwuwodnej w formie tabletek powlekanych, jest antybiotykiem makrolidowym stosowanym w leczeniu potwierdzonych lub podejrzewanych zakażeń bakteryjnych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na azytromycynę. Wskazania obejmują infekcje górnych dróg oddechowych, takie jak bakteryjne zapalenie gardła, zapalenie migdałków oraz ostre i przewlekłe zapalenie zatok, z uwzględnieniem racjonalnej antybiotykoterapii. Lek jest również zalecany w ostrym zapaleniu ucha środkowego, szczególnie przy nieskuteczności antybiotyków pierwszego rzutu lub nadwrażliwości na beta-laktamy. W dolnych drogach oddechowych Azimycin stosuje się w ostrym zapaleniu oskrzeli, zaostrzeniu przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz w zapaleniu płuc o nasileniu od lekkiego do umiarkowanego, w tym w postaci śródmiąższowej. Ponadto, wykazuje skuteczność w leczeniu wybranych zakażeń dermatologicznych i tkanek miękkich, takich jak róża, liszajec, wtórne ropne zapalenie skóry oraz rumień wędrujący, będący wczesnym objawem boreliozy z Lyme.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, antybiotykoterapia, azytromycyna, borelioza z Lyme, dolne drogi oddechowe, erysipelas, erythema migrans, farmakokinetyka leku, górne drogi oddechowe, impetigo, lek przeciwbakteryjny, liszajec, oporność drobnoustrojów, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropne zapalenie skóry, róża, rumień wędrujący, sinusitis, terapia doustna, wrażliwość mikroorganizmów, zakażenie bakteryjne, zakażenie dermatologiczne, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie płuc śródmiąższowe, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Niealergiczne zapalenie błony śluzowej nosa – Objawy
Niealergiczne zapalenie błony śluzowej nosa (NAR) to przewlekły stan zapalny nosa, charakteryzujący się objawami takimi jak przewlekłe przekrwienie, wodnisty wyciek (rhinorrhea), kichanie, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła oraz zmniejszone poczucie zapachu, bez typowych cech alergii (świąd nosa, oczu, gardła). Objawy utrzymują się zwykle przez co najmniej 3 miesiące, są całoroczne i mogą ulegać nasileniu pod wpływem czynników środowiskowych (np. zmiany temperatury, wilgotności, silne zapachy), pokarmów (pikantne potrawy, alkohol), leków czy hormonów. NAR obejmuje różne podtypy, m.in. niealergiczną rynopatię, NARES, atroficzne zapalenie błony śluzowej nosa, polekowe i hormonalne zapalenie nosa, a także zapalenie związane z narażeniem zawodowym. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu alergii (negatywne testy skórne i serologiczne) oraz badaniu cytologicznym wydzieliny nosowej, a także obrazowaniu w celu wykluczenia innych patologii. W badaniach długoterminowych u 52% pacjentów obserwuje się progresję objawów, z 12% wzrostem utrzymywania się symptomów i 9% wzrostem ich nasilenia.
alergiczny nieżyt nosa, donosowe kortykosteroidy, dysfunkcja trąbki słuchowej, gustatory rhinitis, katar sienny, niealergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, niealergiczny nieżyt nosa z eozynofilią, polekowe zapalenie błony śluzowej nosa, polipy nosa, post-nasal drip, przerost małżowin nosowych, rhinorrhea, sinusitis, skrzywienie przegrody nosowej, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła, vasomotor rhinitis, wodnisty wyciek z nosa, zanik błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, zatkany nos - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekły katar u niemowląt – Leczenie
Przewlekły katar u niemowląt, będący najczęściej wynikiem infekcji wirusowych, przebiega zwykle samoistnie w ciągu 7-14 dni, choć kaszel może utrzymywać się do 3 tygodni. Typowe objawy obejmują wodnisty, a następnie gęstszy, żółto-zielony wyciek z nosa, zatkany nos, łagodny kaszel oraz niewysoką gorączkę. U niemowląt poniżej 3 miesiąca życia konieczna jest konsultacja lekarska ze względu na ryzyko powikłań, takich jak zapalenie oskrzelików czy płuc. Leczenie jest objawowe i obejmuje zapewnienie odpowiedniego nawodnienia (częstsze karmienie piersią lub mlekiem modyfikowanym, podawanie wody powyżej 6 miesiąca życia), oczyszczanie nosa solą fizjologiczną i aspiratorem, nawilżanie powietrza (nawilżacz z zimną mgiełką) oraz stosowanie leków przeciwgorączkowych (paracetamol od 3 miesiąca życia, ibuprofen od 6 miesiąca życia) zgodnie z zaleceniami. Należy unikać stosowania leków obkurczających błonę śluzową nosa i preparatów przeciwkaszlowych u niemowląt ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych.
acetylcysteina, Bifidobacterium animalis, botulizm niemowlęcy, ibuprofen, infekcja wirusowa, karmienie piersią, Lactobacillus acidophilus, lek obkurczający błonę śluzową nosa, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwkaszlowy, lek wykrztuśny, nawilżacz powietrza, niedojrzały układ odpornościowy, otitis media, paracetamol, probiotyk, przeziębienie, sinusitis, sól fizjologiczna, zakażenie bakteryjne, zapalenie oskrzelików, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zespół nagłej śmierci łóżeczkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Ból zatokowy – Etiologia i przyczyny
Ból zatokowy, często zgłaszany w praktyce klinicznej, jest najczęściej mylnie diagnozowany, gdyż prawdziwy ból zatokowy związany z zapaleniem zatok (rhinosinusitis) jest stosunkowo rzadki. Badania wskazują, że aż 90% pacjentów z objawami bólu zatokowego cierpi na migrenę lub inne pierwotne bóle głowy, takie jak ból głowy typu napięciowego (TTH). Migrena może wywoływać objawy podobne do zapalenia zatok poprzez aktywację nerwów łączących zatoki z oczami, uszami, zębami i szczęką, co prowadzi do przekrwienia, wydzieliny z nosa i łzawienia oczu. Prawdziwe zapalenie zatok, najczęściej wirusowe lub bakteryjne, charakteryzuje się gęstą, przebarwioną wydzieliną, obniżonym lub zniesionym węchem, bólem twarzy i gorączką. Najczęstszymi patogenami bakteryjnymi są Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae i Moraxella catarrhalis, a infekcje wirusowe stanowią około 90% przypadków zapalenia zatok po przeziębieniu.
alergiczny nieżyt nosa, bezdech senny, ból głowy typu napięciowego, ból zatokowy, ciśnienie atmosferyczne, concha bullosa, Haemophilus influenzae, katar sienny, kompleks ujściowo-przewodowy, migrena, Moraxella catarrhalis, mukowiscydoza, nerw trójdzielny, neuralgia nerwu trójdzielnego, pierwotny ból głowy, polip nosowy, rhinosinusitis, sinusitis, skrzywiona przegroda nosowa, Streptococcus pneumoniae, wydzielina, zapalenie błony śluzowej, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie zatok, zatoka czołowa, zespół Sjögrena, zespół stawu skroniowo-żuchwowego