złogi barwnikowe tarczycy

Złogi barwnikowe tarczycy to zmiany patologiczne występujące w miąższu gruczołu tarczowego, charakteryzujące się obecnością różnych barwników wewnątrz komórek pęcherzykowych lub w przestrzeni międzykomórkowej. Najczęściej spotykane są złogi lipofuscyny (tzw. pigmentu starczego), hemosyderyny (pochodnej hemoglobiny) oraz melaniny.

Złogi te mogą być następstwem przewlekłych procesów zapalnych tarczycy, przebytych krwawień wewnątrztarczycowych lub zjawisk degeneracyjnych związanych z wiekiem. Szczególnie często obserwuje się je w przebiegu autoimmunologicznego zapalenia tarczycy (choroba Hashimoto) oraz w guzach tarczycy, zarówno łagodnych, jak i złośliwych.

Diagnostyka złogów barwnikowych opiera się głównie na badaniu histopatologicznym materiału pozyskanego podczas biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (BAC) lub pooperacyjnym badaniu wyciętego fragmentu tarczycy. Obecność złogów barwnikowych nie jest zwykle zjawiskiem klinicznie istotnym, ale może stanowić ważną wskazówkę diagnostyczną w ocenie patologii tarczycy.

W obrazowaniu ultrasonograficznym złogi barwnikowe mogą manifestować się jako drobne, hiperechogeniczne punkty, czasem dające efekt „ogona komety”. Szczególnie istotne diagnostycznie są złogi hemosyderyny, które mogą wskazywać na przebyte krwawienie w obrębie guzka, co bywa pomocne w różnicowaniu zmian łagodnych i złośliwych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept retard 200 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, substancji czynnej Ketilept Retard, wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany przy ekspozycjach klinicznie istotnych, takie jak złogi barwnikowe w tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie rogówki i zaćma u psów. W badaniach rozwojowych u królików stwierdzono zwiększoną częstość wygięcia nadgarstka i/lub kości stępu u płodów przy dawkach toksycznych dla samic, z ekspozycją zbliżoną do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badanie genotoksyczne, badanie toksykologiczne, ciąża rzekoma, działanie genotoksyczne, gruczoł tarczowy, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, Ketilept Retard, kość stępu, krwinki białe, krwinki czerwone, kwetiapina, okres międzyrujowy, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, układ endokrynny, wpływ na reprodukcję, wpływ toksyczny, zaćma, złogi barwnikowe tarczycy, zmętnienie rogówki, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kvelux SR 300 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny w postaci fumaranu (Kvelux SR) wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa stosowania. W badaniach toksyczności narządowej u zwierząt zaobserwowano zmiany specyficzne dla gatunku, takie jak złogi barwnikowe w tarczycy u szczurów oraz przerost komórek pęcherzykowych tarczycy i obniżenie stężenia trijodotyroniny (T3) u małp Cynomolgus, a także zmniejszenie hemoglobiny, erytrocytów i leukocytów. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i zaćmę, co wymaga monitorowania podczas terapii. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów odnotowano zwiększoną częstość zgięcia kości nadgarstka/kości stępu u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnych dawek terapeutycznych u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
ciąża rzekoma, działanie genotoksyczne, działanie toksyczne, erytrocyty, faza międzyrujowa, fumaran kwetiapiny, genotoksyczność, hemoglobina, Kvelux SR, kwetiapina, leukocyty, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych, toksyczność narządowa, trijodotyronina, zaćma, zgięcie kości nadgarstka, złogi barwnikowe tarczycy, zmętnienie soczewki, zmiana narządowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kvelux SR 200 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny obejmowały testy in vitro oraz in vivo, które nie wykazały działania genotoksycznego substancji, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa leku. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany takie jak złogi barwnikowe w tarczycy u szczurów, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy z towarzyszącym spadkiem stężenia T3, hemoglobiny, erytrocytów i leukocytów u małp Cynomolgus oraz zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. Zmiany te występowały przy dawkach klinicznie istotnych, jednak nie potwierdzono ich w długotrwałych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, ciąża rzekoma, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, erytrocyty, faza międzyrujowa, hemoglobina, hormon T3, kwetiapina, leukocyty, objawy toksyczności, proces reprodukcji, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, zaćma, złogi barwnikowe tarczycy, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kvelux SR 400 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, obejmujące testy in vitro i in vivo, wykazały brak działania genotoksycznego i mutagennego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak złogi barwnikowe w tarczycy u szczurów, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy oraz obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3) i parametrów morfologii krwi u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach embriotoksyczności u szczurów stwierdzono zwiększoną częstość zgięcia kości nadgarstka i stępu przy ekspozycji na dawki zbliżone do terapeutycznych u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
ciąża rzekoma, działanie mutagenne, embriotoksyczność, erytrocyty, faza międzyrujowa, funkcja tarczycy, kwetiapina, leukocyty, morfologia krwi, parametry hematologiczne, płodność samców, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, stężenie hemoglobiny, toksyczność matczyna, trójjodotyronina, zaćma, zgięcie kości nadgarstka, złogi barwnikowe tarczycy, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoTiapina 100 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny (substancji czynnej ApoTiapiny) nie wykazały działania genotoksycznego ani mutagennego, co potwierdza brak potencjału genotoksycznego leku. W badaniach in vivo na zwierzętach laboratoryjnych, przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej u ludzi, zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak odkładanie złogów barwnikowych w gruczole tarczowym u szczurów, hipertrofia pęcherzyków tarczycowych, obniżenie stężenia T3 w osoczu oraz zmniejszenie hemoglobiny i liczby krwinek u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych u ludzi, co pozostawia ich znaczenie kliniczne nieustalone.
ciąża urojona, działanie toksyczne, ekspozycja terapeutyczna, faza międzyrujowa, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, gruczoł tarczycowy, hemoglobina, hipertrofia tarczycy, hormon T3, hormony tarczycy, krwinki czerwone i białe, kwetiapina, neuroleptyk atypowy, parametry hematologiczne, płodność, potencjał mutagenny, prolaktyna, przykurcz, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaćma, złogi barwnikowe tarczycy, zmętnienie soczewki

złogi barwnikowe tarczycy

Powiązane wpisy

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept retard 200 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kvelux SR 300 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kvelux SR 200 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kvelux SR 400 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoTiapina 100 mg