Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
ApoTiapina 100 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku ApoTiapina

Analiza przedklinicznych danych bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny (substancji czynnej leku ApoTiapina) obejmuje szereg badań in vitro i in vivo, które dostarczają ważnych informacji na temat profilu bezpieczeństwa tego neuroleptyku atypowego. Bezpieczeństwo oceniano w aspekcie działania genotoksycznego, wpływu na narządy wewnętrzne, a także oddziaływania na funkcje rozrodcze i rozwój płodu.¹

Potencjał genotoksyczny

Przeprowadzone badania zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo nie wykazały żadnych dowodów na działanie genotoksyczne kwetiapiny. Jest to istotna informacja wskazująca na brak potencjału mutagennego substancji czynnej leku ApoTiapina.²

Zmiany narządowe w badaniach na zwierzętach

W toku badań na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, przy zastosowaniu dawek porównywalnych z klinicznie znaczącą ekspozycją u ludzi, zaobserwowano następujące zmiany narządowe:³

• U szczurów – stwierdzono odkładanie się złogów barwnikowych w gruczole tarczowym. Zjawisko to może wskazywać na potencjalny wpływ kwetiapiny na metabolizm hormonów tarczycy u tego gatunku.⁴
• U małp Cynomolgus – zaobserwowano szereg zmian związanych z funkcjonowaniem gruczołu tarczowego oraz parametrami hematologicznymi, w tym:
  • Hipertrofię pęcherzyków gruczołu tarczowego (powiększenie pęcherzyków tarczycowych)
  • Zmniejszenie stężenia hormonu T3 w osoczu
  • Zmniejszenie stężenia hemoglobiny
  • Redukcję liczby krwinek czerwonych i białych

  Zmiany te wskazują na potencjalny wpływ kwetiapiny na funkcję tarczycy oraz parametry hematologiczne.⁵

• U psów – odnotowano zmiany w obrębie soczewki oka przejawiające się zmętnieniem soczewki oraz rozwojem zaćmy.⁶

Warto podkreślić, że powyższe zmiany narządowe obserwowane u zwierząt laboratoryjnych nie zostały dotychczas potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych u ludzi. Oznacza to, że ich znaczenie kliniczne dla pacjentów przyjmujących ApoTiapinę pozostaje nieustalone.⁷

Wpływ na rozród i rozwój płodu

Badania przedkliniczne obejmowały również ocenę potencjalnego wpływu kwetiapiny na funkcje rozrodcze oraz rozwój zarodka i płodu:

Toksyczny wpływ na zarodek i płód: W badaniach przeprowadzonych na królikach stwierdzono zwiększoną częstość występowania przykurczu łap przednich i tylnych u płodów. Efekt ten był ściśle powiązany z wyraźnym działaniem toksycznym kwetiapiny na organizm matczyny, objawiającym się zmniejszonym przyrostem masy ciała ciężarnych samic. Objawy te były szczególnie widoczne przy ekspozycji samic na poziomie zbliżonym lub nieco wyższym niż ekspozycja terapeutyczna u ludzi.⁸

Znaczenie kliniczne tych obserwacji dla zastosowania kwetiapiny u ludzi pozostaje nieustalone.⁹

Wpływ na płodność: W badaniach przeprowadzonych na szczurach zaobserwowano kilka istotnych zmian w parametrach płodności i cyklu rozrodczego:¹⁰

• Marginalne zmniejszenie płodności samców
• Występowanie ciąż urojonych u samic
• Przedłużające się fazy międzyrujowe
• Wydłużenie czasu od kohabitacji do spółkowania
• Zmniejszenie odsetka ciąż

Istotnym jest fakt, że opisane powyżej zaburzenia płodności wynikały ze zwiększonego stężenia prolaktyny wywołanego przez kwetiapinę. Ze względu na znaczące różnice międzygatunkowe w zakresie hormonalnej regulacji rozrodu między szczurami a ludźmi, obserwowane efekty najprawdopodobniej nie mają bezpośredniego znaczenia klinicznego dla pacjentów stosujących ApoTiapinę.¹¹

Podsumowanie danych przedklinicznych

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania kwetiapiny (ApoTiapina) wskazują na brak potencjału genotoksycznego. Obserwowane w badaniach na zwierzętach zmiany narządowe (w tarczycy, parametrach hematologicznych i soczewce oka) oraz wpływ na funkcje rozrodcze wymagają dalszej oceny w kontekście długotrwałego stosowania u ludzi, ponieważ nie zostały dotychczas potwierdzone w badaniach klinicznych. Zaburzenia płodności obserwowane u szczurów, wynikające ze zwiększenia stężenia prolaktyny, prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego ze względu na różnice międzygatunkowe w regulacji hormonalnej procesów rozrodczych.