diagnostyka fotodynamiczna

Diagnostyka fotodynamiczna (PDD – Photodynamic Diagnosis) to metoda obrazowania stosowana w medycynie, wykorzystująca zjawisko fluorescencji substancji fotouczulających po ich wzbudzeniu światłem o określonej długości fali. Technika ta pozwala na precyzyjne rozróżnienie tkanek zmienionych chorobowo od zdrowych.

W praktyce klinicznej procedura polega na podaniu pacjentowi fotouczulacza (najczęściej kwasu 5-aminolewulinowego – 5-ALA lub jego estrów), który gromadzi się selektywnie w komórkach zmienionych patologicznie. Po naświetleniu obszaru światłem o odpowiedniej długości fali (zazwyczaj niebieskim), komórki zawierające fotouczulacz emitują charakterystyczną czerwoną fluorescencję, co umożliwia ich identyfikację podczas badania lub zabiegu.

Diagnostyka fotodynamiczna znajduje zastosowanie szczególnie w urologii (diagnostyka raka pęcherza moczowego), neurochirurgii (lokalizacja guzów mózgu), dermatologii (diagnostyka nowotworów skóry) oraz gastroenterologii. Metoda ta zwiększa czułość wykrywania zmian nowotworowych, zwłaszcza tych trudnych do zidentyfikowania w konwencjonalnym badaniu endoskopowym, jak zmiany płaskie czy dysplastyczne.

Główną zaletą PDD jest możliwość uwidocznienia zmian niewidocznych w świetle białym, co przekłada się na zwiększenie dokładności diagnostycznej oraz precyzji zabiegów chirurgicznych. Technika ta pozwala również na monitorowanie skuteczności leczenia i wczesne wykrywanie wznowy choroby.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl