atroficzne zapalenie błony śluzowej żołądka
Atroficzne zapalenie błony śluzowej żołądka to przewlekły proces zapalny charakteryzujący się zanikiem gruczołów żołądkowych i ich zastępowaniem przez tkankę łączną lub nabłonek jelitowy (metaplazja jelitowa). Jest to najcięższa postać przewlekłego zapalenia żołądka, prowadząca do stopniowej utraty prawidłowej struktury i funkcji błony śluzowej.
Etiologia schorzenia obejmuje głównie zakażenie Helicobacter pylori (szczególnie w typie wieloogniskowym), reakcje autoimmunologiczne (typ autoimmunologiczny z przeciwciałami przeciwko komórkom okładzinowym i czynnikowi wewnętrznemu), przewlekłe stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz refluks żółciowy. W zaawansowanym stadium choroby dochodzi do zmniejszenia wydzielania kwasu solnego (hipochlorhydria lub achlorhydria) oraz czynnika wewnętrznego.
Kliniczne konsekwencje atroficznego zapalenia błony śluzowej żołądka obejmują niedokrwistość z niedoboru witaminy B12, zaburzenia wchłaniania wapnia i żelaza oraz zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów żołądka. Pacjenci z rozpoznaną atrofią błony śluzowej żołądka wymagają regularnego nadzoru endoskopowego ze względu na 3-6 krotnie zwiększone ryzyko rozwoju raka żołądka, szczególnie przy współistnieniu metaplazji jelitowej i dysplazji.
Diagnostyka opiera się na badaniu endoskopowym z pobraniem wycinków według protokołu Sydney (5 biopsji: z części przedodźwiernikowej, krzywizny mniejszej i większej trzonu, z kąta oraz z przedniej ściany trzonu). W ocenie zaawansowania zmian atroficznych pomocna jest klasyfikacja OLGA (Operative Link on Gastritis Assessment) lub OLGIM (Operative Link on Gastric Intestinal Metaplasia Assessment).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gaviscon Duo
Preparat Gaviscon Duo w zawiesinie doustnej zawiera znaczące ilości sodu (127,25 mg/10 ml, 5,53 mmol) oraz wapnia (130 mg/10 ml, 3,25 mmol), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, niewydolnością nerek, hiperkalcemią, wapnicą nerek oraz nawracającą kamicą nerkową. Produkt zawiera również konserwanty – metylu parahydroksybenzoesan (40 mg/10 ml) i propylu parahydroksybenzoesan (6 mg/10 ml) – które mogą wywoływać reakcje alergiczne o charakterze natychmiastowym lub opóźnionym. Długotrwałe stosowanie preparatu jest niewskazane ze względu na ryzyko zaburzeń równowagi elektrolitowej oraz maskowania poważniejszych chorób, a w przypadku braku poprawy po 7 dniach konieczna jest ponowna ocena stanu klinicznego pacjenta.
atroficzne zapalenie błony śluzowej żołądka, hiperkalcemia, hipernatremia, hipofosfatemia, inhibitor pompy protonowej, kamica nerkowa, metylu parahydroksybenzoesan, niewydolność nerek, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, retencja płynów, wapnica nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wapniowej, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon chorób i schorzeń
Anemia z niedoboru witamin – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Anemia z niedoboru witamin, głównie witaminy B12 i kwasu foliowego, charakteryzuje się produkcją makrocytarnych, nieprawidłowo funkcjonujących erytrocytów, co prowadzi do niedotlenienia tkanek i objawów takich jak zmęczenie, osłabienie, duszność oraz zawroty głowy. Diagnostyka opiera się na morfologii krwi wykazującej makrocytozę (zwiększone MCV), obniżonym poziomie hemoglobiny, hematokrytu oraz obniżonych stężeniach witaminy B12 i/lub kwasu foliowego. W przypadku niedoboru witaminy B12, podwyższone są także poziomy homocysteiny i kwasu metylomalonowego, a testy na obecność przeciwciał przeciwko czynnikowi wewnętrznemu i komórkom okładzinowym żołądka pomagają w rozpoznaniu anemii złośliwej. Leczenie obejmuje suplementację witaminy B12 (np. 1000 μg domięśniowo w fazie nasycenia) oraz kwasu foliowego (1-5 mg doustnie przez około 4 miesiące), z uwzględnieniem przyczyn niedoboru i monitorowaniem parametrów hematologicznych oraz neurologicznych.
anemia megaloblastyczna, anemia z niedoboru kwasu foliowego, anemia z niedoboru witamin, anemia złośliwa, antagonista receptora H2, atroficzne zapalenie błony śluzowej żołądka, cyjanokobalamina, czynnik wewnętrzny, demielinizacja, duszność, erytrocyt, folian, hematokryt, hemoglobina, hipersegmentowany neutrofil, hydroksykobalamina, inhibitor pompy protonowej, kwas foliowy, makrocyt, makrocytoza, megaloblast, metotreksat, neuropatia obwodowa, niedobór witaminy B12, pancytopenia, parestezje, szpik kostny, tachykardia, wada cewy nerwowej, zapalenie języka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vitaminum B12 WZF 100 mcg/ml
Preparat Vitaminum B12 WZF, zawierający 100 µg cyjanokobalaminy w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany w leczeniu niedokrwistości megaloblastycznych związanych z niedoborem witaminy B12, w tym klasycznej niedokrwistości złośliwej Addisona-Biermera. Wskazania obejmują również niedobory wynikające z niedostatecznego spożycia (np. ścisły wegetarianizm), zaburzeń wydzielania czynnika wewnętrznego (wrodzonych i nabytych), stanu po resekcji żołądka oraz przewlekłego atroficznego zapalenia błony śluzowej żołądka. Preparat jest także stosowany w zespołach złego wchłaniania, takich jak resekcja jelita krętego, celiakia, sprue tropikalna oraz choroba Leśniowskiego-Crohna, gdzie absorpcja kobalaminy jest upośledzona.
atroficzne zapalenie błony śluzowej żołądka, bruzdogłowiec szeroki, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, cyjanokobalamina, czynnik Castle’a, czynnik wewnętrzny, Diphyllobothrium latum, komórki okładzinowe żołądka, makrocytoza, megaloblast, niedobór kobalaminy, niedokrwistość Addisona-Biermera, niedokrwistość megaloblastyczna, przeciwciała przeciwko czynnikowi wewnętrznemu, resekcja jelita krętego, resekcja żołądka, sprue tropikalna, test Schillinga, wegetarianizm, zanik błony śluzowej żołądka, zespół ślepej pętli, zespół złego wchłaniania