dawka letalna średnia
Dawka letalna średnia (DL50, LD50 – ang. Lethal Dose 50%) to parametr toksykologiczny określający ilość substancji chemicznej, która powoduje śmierć 50% badanej populacji organizmów żywych w określonych warunkach doświadczalnych. Jest to jeden z podstawowych wskaźników służących do oceny toksyczności ostrej związków chemicznych.
Parametr ten wyrażany jest najczęściej w miligramach substancji na kilogram masy ciała (mg/kg m.c.) i zależy od drogi podania (doustna, dożylna, przez skórę itp.). Im niższa wartość LD50, tym substancja jest bardziej toksyczna. Dawka letalna średnia stanowi ważny punkt odniesienia w farmakologii i toksykologii, pozwalając na porównywanie względnej toksyczności różnych związków.
W praktyce klinicznej znajomość LD50 ma istotne znaczenie przy ocenie ryzyka zatruć, ustalaniu bezpiecznych dawek leków oraz w toksykologii sądowej. Obecnie, ze względów etycznych, dąży się do zastępowania testów LD50 na zwierzętach alternatywnymi metodami badawczymi, wykorzystującymi modele in vitro czy symulacje komputerowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melatonina Biofarm 2 mg
Przedkliniczne badania preparatu Melatonina Biofarm wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego. W badaniach toksyczności ostrej ustalono LD50 na poziomie 1250 mg/kg masy ciała u myszy po podaniu doustnym, co wskazuje, że toksyczność pojawia się jedynie przy bardzo wysokich dawkach. Długotrwałe podawanie melatoniny nie wykazało istotnych nieprawidłowości ani zagrożeń toksycznych. Testy genotoksyczności i kancerogenności nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego substancji czynnej. Ponadto, badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży.
badanie przedkliniczne, dawka letalna średnia, działanie teratogenne, efekt toksyczny, genotoksyczność, kancerogenność, melatonina, model zwierzęcy, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ nerwowy, układ oddechowy, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Davercin 250 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa cyklicznego 11,12-węglanu erytromycyny A, substancji czynnej leku Davercin, wykazała niski potencjał toksyczności ostrej z LD50 wynoszącym 5,8 g/kg m.c. u szczurów oraz 4,05 g/kg m.c. u myszy po podaniu doustnym. W badaniach przewlekłych (90 dni) na szczurach stosowano dawki odpowiadające 0,0125%, 0,025% i 0,05% LD50, nie obserwując istotnych zmian patologicznych w narządach takich jak wątroba, nerki, płuca, śledziona i jelita. Zaobserwowano jedynie przejściowe, niewielkie powiększenie wątroby, które ustąpiło w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Dodatkowe badania hepatotoksyczności wykazały brak wzrostu toksyczności wątrobowej, mimo proporcjonalnego do wzrostu produkcji żółci zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych.
cykliczny węglan erytromycyny A, Davercin, dawka letalna średnia, działanie hepatotoksyczne, enzym wątrobowy, erytromycyna, jelito, nerka, obraz krwi, parametry hematologiczne, płuco, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, śledziona, substancja czynna, toksyczność długoterminowa, toksyczność ostra, toksyczność wątrobowa, układ krwiotwórczy, wątroba, wytwarzanie żółci