załamanie światła w siatkówce

Załamanie światła w siatkówce to zjawisko optyczne stanowiące kluczowy element procesu widzenia. Siatkówka, będąca najbardziej wewnętrzną warstwą gałki ocznej, zawiera fotoreceptory (czopki i pręciki), które reagują na bodźce świetlne. Promienie świetlne, przechodząc przez rogówkę, soczewkę i ciało szkliste, ulegają załamaniu i skupieniu na siatkówce, gdzie tworzą odwrócony i pomniejszony obraz.

Prawidłowe załamanie światła warunkuje ostrość widzenia. Zaburzenia tego procesu prowadzą do wad refrakcji, takich jak krótkowzroczność (gdy obraz tworzy się przed siatkówką), nadwzroczność (gdy obraz tworzy się za siatkówką) czy astygmatyzm (gdy załamanie światła jest niejednakowe w różnych płaszczyznach). Zdolność oka do prawidłowego załamania światła zależy od wielu czynników, w tym kształtu rogówki, elastyczności soczewki oraz długości gałki ocznej.

W diagnostyce zaburzeń załamania światła w siatkówce stosuje się badania refraktometryczne, skiaskopię oraz badanie za pomocą lampy szczelinowej. Korekcja nieprawidłowości załamania światła obejmuje stosowanie okularów, soczewek kontaktowych lub procedur chirurgicznych, takich jak laserowa korekcja wzroku. Wczesne wykrycie i leczenie zaburzeń refrakcji ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania problemom z widzeniem i związanym z nimi powikłaniom.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamisil 125 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne terbinafiny wykazały brak istotnej toksyczności przy dawkach doustnych do około 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów, z wątrobą i nerkami jako głównymi narządami docelowymi przy wysokich dawkach. W badaniu na małpach dawka nietoksyczna wyniosła 50 mg/kg mc./dobę, gdzie obserwowano odwracalne zmiany w siatkówce związane z metabolitem leku, bez histologicznych uszkodzeń. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności, a dwuletnie badania rakotwórczości na myszach i szczurach potwierdziły brak istotnego ryzyka nowotworowego u myszy przy dawkach do 156 mg/kg mc./dobę, natomiast u szczurów zaobserwowano specyficzne gatunkowo nowotwory wątroby przy dawce 69 mg/kg mc./dobę, związane z proliferacją peroksysomów.
ataksja, badanie genotoksyczne, badanie płodności, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, drgawka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, ekspozycja systemowa, ekspozycja układowa, metabolit terbinafiny, narząd docelowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, proliferacja peroksysomów, śmiertelność okołoporodowa, swoistość gatunkowa, terbinafina, toksyczność rodzicielska, zaburzenie ośrodkowego układu nerwowego, załamanie światła w siatkówce
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Undofen Max 10 mg/g

Bezpieczeństwo stosowania terbinafiny zostało potwierdzone w licznych badaniach toksykologicznych, obejmujących zarówno testy przedkliniczne wielokrotnego podawania, jak i ocenę potencjału genotoksycznego. Roczne badania na szczurach i psach, przy dawce 100 mg/kg mc./dobę, nie wykazały istotnych objawów toksycznych, co świadczy o korzystnym profilu bezpieczeństwa leku. W badaniach na małpach, przy dawkach przekraczających 50 mg/kg mc., zaobserwowano odwracalne zaburzenia w załamywaniu światła w siatkówce, bez zmian histologicznych, co sugeruje ograniczone ryzyko uszkodzenia narządu wzroku przy stosowaniu klinicznie relewantnych dawek.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie toksyczne, gałka oczna, in vivo, jajnik chomika chińskiego, lek przeciwgrzybiczny, metabolit terbinafiny, mutacja punktowa, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, siatkówka, terbinafina, test Amesa, test cytogenetyczny, test in vitro, test mikrojądrowy, tkanka oka, toksyczność po podaniu wielokrotnym, załamanie światła w siatkówce, zmiana histologiczna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Undofen Max Spray 10 mg/g

Przedkliniczne badania toksykologiczne terbinafiny, przeprowadzone na szczurach i psach przez okres roku przy dawkach 100 mg/kg mc./dobę, nie wykazały istotnych objawów toksyczności, co świadczy o dobrym profilu bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu dawek wielokrotnie przekraczających terapeutyczne. U małp podawanie dawek doustnych powyżej 50 mg/kg mc. spowodowało odwracalne zmiany w załamywaniu światła w siatkówce, prawdopodobnie związane z obecnością metabolitu terbinafiny w oku, bez towarzyszących zmian histologicznych. Zjawisko to ustępowało po zaprzestaniu terapii, co wskazuje na potencjalną odwracalność działań niepożądanych w obrębie narządu wzroku przy bardzo wysokich dawkach.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności in vitro, badanie genotoksyczności in vivo, działanie genotoksyczne, metabolit terbinafiny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, retinopatia, terbinafina, test Amesa, test cytogenetyczny, test mikrojądrowy, toksyczność wielokrotnego podania, załamanie światła w siatkówce, zmiana histologiczna

załamanie światła w siatkówce

Powiązane wpisy

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lamisil 125 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Undofen Max 10 mg/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Undofen Max Spray 10 mg/g