lepkość osocza

Lepkość osocza to parametr reologiczny określający opór wewnętrzny płynnej części krwi podczas przepływu. Jest ona wyższa niż lepkość wody i zależy głównie od zawartości białek osocza, szczególnie fibrynogenu, globulin i albumin. Prawidłowa lepkość osocza mieści się w zakresie 1,10-1,30 mPa·s (w temperaturze 37°C).

Podwyższona lepkość osocza może występować w chorobach związanych ze zwiększonym stężeniem białek, takich jak szpiczak mnogi, makroglobulinemia Waldenströma, krioglobulinemia czy policytemia vera. Prowadzi to do zaburzeń mikrokrążenia, zwiększonego ryzyka zakrzepicy i pogorszenia perfuzji tkankowej.

Ocena lepkości osocza ma znaczenie diagnostyczne w zespołach nadlepkości, monitorowaniu skuteczności plazmaferez terapeutycznych oraz ocenie ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych. Badanie lepkości osocza wykonuje się za pomocą wiskozymetrów kapilarnych, rotacyjnych lub oscylacyjnych, a wynik interpretuje się w kontekście całościowego obrazu klinicznego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl