powiększony gruczoł krokowy

Powiększony gruczoł krokowy, określany medycznie jako łagodny rozrost prostaty (BPH – Benign Prostatic Hyperplasia), stanowi najczęstszą patologię gruczołu krokowego u mężczyzn powyżej 50. roku życia. Schorzenie to charakteryzuje się niekontrolowanym rozrostem komórek nabłonkowych i zrębu prostaty, co prowadzi do zwiększenia objętości gruczołu.

Etiologia BPH wiąże się głównie z wiekiem i zmianami hormonalnymi, szczególnie z zaburzeniem równowagi między testosteronem a dihydrotestosteronem (DHT) oraz estrogenami. Klinicznie powiększenie prostaty objawia się zespołem objawów ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS), które dzieli się na objawy związane z fazą napełniania pęcherza (częstomocz, nykturia, parcia naglące) oraz z fazą mikcji (osłabienie strumienia moczu, przerywany strumień, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza).

Diagnostyka powiększonego gruczołu krokowego obejmuje badanie per rectum, badania laboratoryjne (PSA, ocena funkcji nerek), badania obrazowe (USG przezpochwowe, uroflowmetrię) oraz kwestionariusze objawów (IPSS). Leczenie BPH zależy od nasilenia objawów i może obejmować postępowanie zachowawcze (modyfikacja stylu życia), farmakoterapię (α-blokery, inhibitory 5α-reduktazy, antagoniści receptorów muskarynowych) oraz metody zabiegowe (TURP, laseroterapia, prostatektomia).

Nieleczony powiększony gruczoł krokowy może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak ostre zatrzymanie moczu, nawracające zakażenia układu moczowego, kamica pęcherza moczowego oraz niewydolność nerek w wyniku przewlekłego zalegania moczu. Wczesna diagnostyka i odpowiednie leczenie znacząco poprawiają jakość życia pacjentów oraz zapobiegają rozwojowi powikłań.

Powiązane wpisy

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl